วิเคราะห์พรรคการเมืองไทย ผ่านกรอบแนวคิดสถาบันนิยมและมาร์กซิสต์

Main Article Content

อเนก สุขดี

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์การก่อกำเนิดและพัฒนาของพรรคการเมืองไทย และ 2) เพื่อศึกษาบทบาทและอิทธิพลของกลุ่มทุนที่มีต่อพรรคการเมืองในประเทศไทย โดยอาศัยระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการวิเคราะห์เอกสารเป็นหลัก กรอบแนวคิดที่ใช้ประกอบการวิเคราะห์ ได้แก่ แนวคิดสถาบันนิยมและแนวคิดมาร์กซิสต์ การวิเคราะห์ข้อมูลดำเนินการโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและนำเสนอผลการศึกษาในลักษณะพรรณนา ผลการศึกษาพบว่า 1) กระบวนการก่อกำเนิดและพัฒนาของพรรคการเมืองไทยมิได้เกิดขึ้นโดยอิสระ หากแต่ถูกกำหนดโดยโครงสร้างเศรษฐกิจการเมือง ซึ่งเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มชนชั้นนำทางทหารและกลุ่มทุนที่มีความใกล้ชิดกับรัฐ ส่งผลให้พรรคการเมืองไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ในฐานะสถาบันตัวแทนของประชาชนได้อย่างแท้จริง แต่กลับดำเนินบทบาทในฐานะกลไกเพื่อธำรงรักษาอำนาจของชนชั้นนำและสนับสนุนการดำเนินนโยบายของรัฐบาล 2) กลุ่มทุนมีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนพรรคการเมืองทั้งในด้านการจัดหาเงินทุนและการกำหนดทิศทางนโยบาย ผ่านเครือข่ายความสัมพันธ์ทางอำนาจร่วมกับนักการเมืองเพื่อธำรงรักษาสถานะทางเศรษฐกิจและขยายอิทธิพลทางการเมือง อันสะท้อนให้เห็นถึงการหลอมรวมผลประโยชน์ระหว่างรัฐและทุน ซึ่งนำไปสู่การครอบงำโครงสร้างทางการเมืองและเศรษฐกิจของประเทศ

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุขดี อ. (2026). วิเคราะห์พรรคการเมืองไทย ผ่านกรอบแนวคิดสถาบันนิยมและมาร์กซิสต์. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 17(1), 251–280. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/polscicmujournal/article/view/280055
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

จักษ์ พันธ์ชูเพชร. (2549). การเมืองการปกครองไทย: จากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: PUNCH GROUP.

จุมพล หนิมพานิช. (2548). พัฒนาการทางการเมืองไทย: อำมาตยาธิปไตย ธนาธิปไตยหรือประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชัชฎา กำลังแพทย์. (2564). ประยุทธ์ไม่ใช่สฤษดิ์: พลวัตรัฐราชการไทยจากยุครุ่งเรืองสู่ยุคเสื่อมถอย. กรุงเทพฯ: Illuminations Editions.

เชาวนะ ไตรมาศ. (2540). พรรคการเมือง: ภูมิหลังทางโครงสร้าง-หน้าที่และพัฒนาการทางสถาบัน. กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา.

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2557). รัฐศาสตร์แนววิพากษ์ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นรนิติ เศรษฐบุตร. (2543). กลุ่มราชครูในการเมืองไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

บุญศักดิ์ แสงระวี, และแวว ศศิธร. (2551). วิวัฒนาการของลัทธิมาร์กซ์. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.

ปานเทพ พัวพงษ์พันธ์. (2564). ธุรกิจผูกขาดค้าข้าว เพื่อประโยชน์ใคร. สืบค้นเมื่อ 3 มีนาคม 2568, จาก https://mgronline.com/daily/detail/9640000009201

ผาสุก พงษ์ไพจิตร, และคริส เบเคอร์. (2546). เศรษฐกิจการเมืองไทยสมัยกรุงเทพฯ (พิมพ์ครั้งที่ 3). เชียงใหม่: สำนักพิมพ์ซิลค์เวอร์ม.

พัฒน์นรี ศรีศุภโอฬาร. (2565). การพัฒนาธุรกิจและการสะสมทุนในประเทศไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พิพิธภัณฑ์แรงงานไทย. (2541). ประวัติศาสตร์แรงงานไทย ฉบับกู้ศักดิ์ศรีกรรมกร. กรุงเทพฯ: มูลนิธิฟรีดริค เอ แบร์ท.

รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์. (2546). กระบวนการกำหนดนโยบายเศรษฐกิจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.

วิทยากร เชียงกูล. (2558). ทำไมควรอ่านคาร์ล มาร์กซ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แสงดาว.

วีระ สมบูรณ์. (2561). ทฤษฎีการเมืองกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ. กรุงเทพฯ: การพิมพ์.

เวียงรัฐ เนติโพธิ์. (2552). ทุนเชียงใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ Open Books.

สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2547). การพัฒนาเศรษฐกิจและการเมืองไทย (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.

สุนัย จุลพงศธร. (2543). ถอดรหัสกลุ่มทุนผูกขาดธนาคารพาณิชย์ไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศยาม.

สุรพงษ์ ชัยนาม. (2553). มาร์กซ์และสังคมนิยม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศยาม.

เสมียน อารีย์. (2567). ชะตากรรม “พรรคเสรีมนังคศิลา” ก่อตั้งแรกสุด ถูกยุบแรกสุดในประวัติศาสตร์การเมืองไทย. สืบค้นเมื่อ 3 มีนาคม 2568, จาก https://www.silpamag.com/history/article_45761

ไสว บุญมา. (2555). ประชานิยม: ทางสู่ความหายนะ. กรุงเทพฯ: โพสต์บุ๊กส์.

อภิชาต สถิตนิรามัย. (2556). รัฐไทยกับการปฏิรูปเศรษฐกิจ: จากกำเนิดทุนนิยมนายธนาคารถึงวิกฤตเศรษฐกิจ 2540. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.

Clift, B. (2021). Comparative Political Economy: States, Markets and Global Capitalism (2nd ed.). London: Red Globe Press.

Gunther, R., & Diamond, L. (2003). Species of Political Parties: A New Typology. Party Politics, 9(2), 167-199.

Hall, P. A., & Taylor, R. C. R. (1996). Political Science and the Three New Institutionalisms. Political Studies, 44(5), 936-957.

Heywood, A. (2019). Politics (5th ed.). London: Red Globe Press.

Katz, R. S., & Mair, P. (1995). Changing Models of Party Organization and Party Democracy: The Emergence of the Cartel Party. Party Politics, 1(1), 5-28.

Kongkirat, P., & Kanchoochat, V. (2018). The Prayuth Regime: Embedded Military and Hierarchical Capitalism in Thailand. TRaNS: Trans-Regional and -National Studies of Southeast Asia, 6(2), 279-305.

Kuhonta, E. M. (2011). The Institutional Imperative: The Politics of Equitable Development in Southeast Asia. Stanford: Stanford University Press.

March, J. G., & Olsen, J. P. (1989). Rediscovering Institutions: The Organizational Basis of Politics. New York: Free Press.

Marx, K., & Engels, F. (1848). The Communist Manifesto. London: Penguin Classics.

McCargo, D. (1997). Thailand’s Political Parties: Real, Authentic and Actual. In Hewison, K. (Ed.). Political Change in Thailand (pp. 114-131). London: Routledge.

Meyer, J. W., & Rowan, B. (1977). Institutionalized Organizations: Formal Structure as Myth and Ceremony. American Journal of Sociology, 83(2), 340-363.

Ockey, J. (2003). Change and Continuity in the Thai Political Party System. Asian Survey, 43(4), 663-680.

Pasuk, P. (1996). The Thai Economy in the mid-1990s. Southeast Asian Affairs, 1996, 369-381.

Pasuk, P., & Baker, C. (2008). Thai Capital After The 1997 Crisis. Chiang Mai: Silkworm Books.

Pierson, P. (2004). Politics in Time: History, Institutions, and Social Analysis. Princeton: Princeton University Press.

Sartori, G. (1976). Parties and Party Systems: A Framework for Analysis. Cambridge: Cambridge University Press.

Shepsle, K. A. (2006). Rational Choice Institutionalism. In Rhodes, R. A. W., Binder, S. A., & Rockman, B. (Eds.). The Oxford Handbook of Political Institutions (pp. 23-38). Oxford: Oxford University Press.