การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: ทางเลือก ทางรอดของการท่องเที่ยวไทย
Keywords:
การจัดการการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์Abstract
This article is a literature review related to the “Creative Tourism: choice–Survival of Tourism in Thailand.” It discusses the development of the tourism industry in Thailand, a creative Tourism concept and a Creative Tourism Management. This concept is able to react to the economy development, evident it from National Economic and Social Development Plan That’s focus on creative economy with a Creative tourism leads to Sustainable Development in Thailand.
References
1.คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2555). โครงการต้นแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2557 จาก htpp://www.dasta.or.th/th/News /detail_knoeledge.php?ID=1415
2.จีระนันท์ ทองสมัคร และคณะ. (2556). การท่องเที่ยวเชิง สร้างสรรค์: ทิศทางของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารบริการและการ ท่องเที่ยวไทย. 8(2), 91-104.
3.ซุย กาลังงามและคณะ. (2550). โครงการการศึกษาพฤติกรรมการบริโภคผลิตภัณฑ์ ทางการท่องเที่ยวด้าน และประเพณีของนักท่องเที่ยวในกลุ่ม จังหวัดอีสานใต้. ชุดโครงการธนาคารข้อมูลเพื่อการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่อย่างยั่งยืนกลุ่มจังหวัดอีสานใต้ (นครราชสีมา บุรีรัมย์ สุรินทร์ อุบลราชธานี ศรีษะเกษ ชัยภูมิ) สานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
4.ณวิทย์ อ่องแสวงชัย และคณะ. (2555). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการศึกษา ทรัพยากรด้านสถาปัตยกรรม และวัฒนธรรมในเขตเทศบาลเมืองน่านเพื่อพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชน. สานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
5.ดวงพร อ่อนหวาน และคณะ. (2556). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ แผนงานสร้างความ เข้มแข็งให้ชุมชนบนพื้นที่สูงโดยใช้การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นเครื่องมือ กรณีศึกษา อาเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่. ชุดโครงการ การสร้างความ เข้มแข็งให้ชุมชนบนพื้นที่สูงโดยการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นเครื่องมือ กรณีศึกษา อาเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่. สานักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และ สากองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
6.ธีระ สินเดชารักษ์ และ นาฬิก อติภัค. (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: การรับรู้ของ นักท่องเที่ยวความพร้อมของเจ้าของกิจกรรม และความเป็นไปได้ของการท่องเที่ยวเชิง สร้างสรรค์ในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2557 จาก htpp://www.dasta.or.th.
7.บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: บริษัทเพรส แอนด์ ดีไซน์.
8.เพ็ญนิภา พูลสวัสดิ์. (2551). การศึกษาการจัดกิจกรรมนันทนาการการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาเกาะยาวน้อย จังหวัดพังงา. วิทยานิพนธ์ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
9.องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2555). สรุปสัมมนาวิชาการ “ก้าวสาคัญสู่การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในประเทศไทย” วันที่ 19 มีนาคม 2555.สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2557 จาก htpp://www.dasta.or.th/th/theory/488-488.html.
10.อรอุมา เตพละสกุล และ นาฬิก อติภัค. (2555). การสร้างและธารงรักษาความยั่งยืนของ ชุมชนผ่านท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรณีประเทศไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2557 จาก htpp://www.dasta.or.th.
11.Suttipisan,S. (2013). Adaptive Uses of Local Textiles for Creative Tourism Product Development in Thailand. International Journal of Cultural and Tourism Research, 6(1), 47-55.
2.จีระนันท์ ทองสมัคร และคณะ. (2556). การท่องเที่ยวเชิง สร้างสรรค์: ทิศทางของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารบริการและการ ท่องเที่ยวไทย. 8(2), 91-104.
3.ซุย กาลังงามและคณะ. (2550). โครงการการศึกษาพฤติกรรมการบริโภคผลิตภัณฑ์ ทางการท่องเที่ยวด้าน และประเพณีของนักท่องเที่ยวในกลุ่ม จังหวัดอีสานใต้. ชุดโครงการธนาคารข้อมูลเพื่อการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่อย่างยั่งยืนกลุ่มจังหวัดอีสานใต้ (นครราชสีมา บุรีรัมย์ สุรินทร์ อุบลราชธานี ศรีษะเกษ ชัยภูมิ) สานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
4.ณวิทย์ อ่องแสวงชัย และคณะ. (2555). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการศึกษา ทรัพยากรด้านสถาปัตยกรรม และวัฒนธรรมในเขตเทศบาลเมืองน่านเพื่อพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชน. สานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
5.ดวงพร อ่อนหวาน และคณะ. (2556). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ แผนงานสร้างความ เข้มแข็งให้ชุมชนบนพื้นที่สูงโดยใช้การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นเครื่องมือ กรณีศึกษา อาเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่. ชุดโครงการ การสร้างความ เข้มแข็งให้ชุมชนบนพื้นที่สูงโดยการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นเครื่องมือ กรณีศึกษา อาเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่. สานักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และ สากองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
6.ธีระ สินเดชารักษ์ และ นาฬิก อติภัค. (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: การรับรู้ของ นักท่องเที่ยวความพร้อมของเจ้าของกิจกรรม และความเป็นไปได้ของการท่องเที่ยวเชิง สร้างสรรค์ในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2557 จาก htpp://www.dasta.or.th.
7.บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: บริษัทเพรส แอนด์ ดีไซน์.
8.เพ็ญนิภา พูลสวัสดิ์. (2551). การศึกษาการจัดกิจกรรมนันทนาการการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาเกาะยาวน้อย จังหวัดพังงา. วิทยานิพนธ์ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
9.องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2555). สรุปสัมมนาวิชาการ “ก้าวสาคัญสู่การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในประเทศไทย” วันที่ 19 มีนาคม 2555.สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2557 จาก htpp://www.dasta.or.th/th/theory/488-488.html.
10.อรอุมา เตพละสกุล และ นาฬิก อติภัค. (2555). การสร้างและธารงรักษาความยั่งยืนของ ชุมชนผ่านท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรณีประเทศไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2557 จาก htpp://www.dasta.or.th.
11.Suttipisan,S. (2013). Adaptive Uses of Local Textiles for Creative Tourism Product Development in Thailand. International Journal of Cultural and Tourism Research, 6(1), 47-55.
Downloads
Published
2016-11-30
How to Cite
ธีรานนท์ ศ., & โสภณจรัสกุล ป. (2016). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: ทางเลือก ทางรอดของการท่องเที่ยวไทย. Pathumthani University Academic Journal, 8(2), 225–234. retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ptujournal/article/view/201615
Issue
Section
Academic Articles
License
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
