รูปแบบแนวทางการดำเนินธุรกิจประกันชีวิตในจังหวัดสระแก้ว

ผู้แต่ง

  • ขจรอรรถพณ พงศ์วิริทธิ์ธร ศูนย์ถ่ายทอดองค์ความรู้ นวัตกรรมเทคโนโลยี ภูมิปัญญาท้องถิ่น(กิจการเพื่อสังคม) 138 หมู่ 6 ซอย 2 ตำบลแม่เหียะ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50100 https://orcid.org/0000-0001-5398-6537

คำสำคัญ:

รูปแบบ, แนวทาง, รูปแบบ / แนวทาง / ธุรกิจประกันชีวิต

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อ ศึกษาพฤติกรรมการและความคิดเห็นของประชาชนต่อรูปแบบการดำเนินธุรกิจประกันชีวิตในเขตจังหวัดสระแก้ว และเพื่อเสนอรูปแบบแนวทางการดำเนินธุรกิจประกันชีวิตในเขตจังหวัดสระแก้ว โดยกลุ่มตัวอย่างคือประชาชนในเขตจังหวัดสระแก้ว ที่มีอายุตั้งแต่ 25 ปีขึ้นไป จำนวนกลุ่มตัวอย่าง 400 คน และ ผู้เชี่ยวชาญในการดำเนินธุรกิจประกันชีวิต จำนวน 5 คน เครื่องมือในการวิจัยได้แก่ แบบสอบถามเกี่ยวพฤติกรรมการซื้อประกันชีวิต และความคิดเห็นต่อรูปแบบการดำเนินธุรกิจประกันชีวิต และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างเกี่ยวกับรูปแบบแนวทางการดำเนินธุรกิจประกันชีวิตและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพทำการสกัดเนื้อหาเพื่อนำมาวิเคราะห์

ผลการวิจัย พบว่า

  1. ข้อมูลพฤติกรรมการซื้อประกันชีวิตของประชาชนในเขตจังหวัดสระแก้ว กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เลือกประเภทการประกันชีวิตแบบสะสมทรัพย์ ซึ่งสาเหตุส่วนใหญ่ซื้อประกันชีวิตเพื่อเป็นเงินทุนสำหรับการรักษาพยาบาลระยะยาว ที่ซื้อประกันชีวิตเพื่อเป็นเงินทุนสำหรับการจัดการหลังเสียชีวิต ส่วนใหญ่ซื้อประกันชีวิตเมื่อมีรูปแบบกรมธรรม์ประกันชีวิตที่สนใจและตรงกับความต้องการ และซื้อเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยจากการทำงานหรือการใช้ชีวิตประจำวัน ซึ่งจะซื้อประกันชีวิตจากตัวแทนขายประกันชีวิต เพราะได้รับข่าวสารจากจากตัวแทนขายประกัน ผู้มีส่วนร่วมในการซื้อประกันชีวิตส่วนใหญ่เป็นบุคคลในครอบครัว และมีช่องทางการชำระเบี้ยประกันโดยชำระที่ธนาคาร นอกจากนี้ยังชำระที่บริษัท ตลอดจนชำระผ่านตัวแทนขายอีกด้วย
  1. ความคิดเห็นของประชาชนต่อรูปแบบการดำเนินธุรกิจประกันชีวิตในเขตจังหวัดสระแก้ว ความคิดเห็นต่อการดำเนินธุรกิจประกันชีวิตในเขตจังหวัดสระแก้วในภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมากทุกด้าน รายการที่มีค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย อันดับแรกคือ ด้านความคุ้มครองและผลตอบแทนในการทำประกันชีวิต รองลงมาคือ ด้านการลดหย่อนภาษี ด้านความรู้ความสามารถของตัวแทนประกันชีวิต และด้านความรู้สึกเชิงบวกของการประกันชีวิต ตามลำดับ
  2. รูปแบบแนวทางการดำเนินธุรกิจประกันชีวิต ด้านความรู้สึกเชิงบวกของการประกันชีวิต ควรมีการจัดโครงการจัดให้ความรู้แก่ประชาชนให้ตระหนักถึงความสำคัญของการประกันชีวิต และจัดทำคู่มือการออมทรัพย์ด้วยการประกันชีวิตซึ่งให้ผลตอบแทนดี มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้ทราบโดยทั่วกัน

            ด้านความรู้ความสามารถของตัวแทนประกันชีวิต ควรมีการฝึกอบรมให้แก่ตัวแทนประกันชีวิตได้ตระหนักถึงความสำคัญของการมีประกันชีวิตและความจำเป็นในการซื้อมากกว่าการเร่งเร้าเพื่อประโยชน์ในการขายของตนเอง และมีการสอดแทรกความคิดทั้งผลดีและผลเสียให้แก่ลูกค้าในการเปิดและปิดการขาย โดยแสดงออกถึงความรู้ ความจริงใจในการขาย โดยจัดทำคู่มือการขายประกันชีวิตซึ่งรวบรวมวิธีการให้บริการต่างๆ ในการอบรมพนักงานใหม่ และจัดทำคู่มือการให้บริการของกรมการประกันภัย วิธีการซื้อประกันชีวิตให้เหมาะสมกับความจำเป็น

            ด้านความคุ้มครองและผลตอบแทนในการทำประกันชีวิต ควรมีการอบรมพนักงานให้เข้าใจเรื่องระบบการขายความคุ้มครองและผลตอบแทนที่ครอบคลุมในเรื่องประกันให้ลูกค้าเข้าใจได้อย่างถูกต้อง  และจัดทำรูปแบบความคุ้มครองโดยแยกประเภทของแบบประกันชีวิต อย่าให้มีการสับสนในแบบที่คล้ายกัน และมีการอบรมพนักงานให้เข้าใจเรื่องแบบประกันชีวิตและผลตอบแทนที่ได้รับอย่างถ่องแท้ ก่อนที่จะให้นำไปขายให้ลูกค้า ตลอดจนจัดการเปลี่ยนแปลงและตรวจสอบระบบการดำเนินงานของตัวแทนประกันชีวิตอย่างเข้มงวด สม่ำเสมอ

          ด้านการลดหย่อนภาษี ควรจัดทำรายการลดหย่อนภาษีตามอัตราเบี้ยประกัน โดยแสดงให้ลูกค้าเห็นเป็นมาตรฐานของการลดหย่อนภาษีของกรมสรรพากรที่สามารถนำไปใช้ลดหย่อนได้จริง และมีการอบรมให้ตัวแทนทำ ความเข้าใจถึงประเภทของการลดหย่อนภาษี และสามารถนำไปอธิบายให้ลูกค้าทราบในเรื่องดังกล่าวได้อย่างถูกต้อง ตลอดจนจัดทำรูปแบบการส่งเสริมการขาย และมาตรฐานในการให้บริการประกันชีวิต ราคาเบี้ยประกันภัย รายละเอียดและเงื่อนไขผลตอบแทนที่ชัดเจน

เอกสารอ้างอิง

ทัศนีย์ ศรีกัลยา. (2554). ความคิดเห็นของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานครที่มีผลต่อการทำประกันชีวิต. กรุงเทพมหานคร. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการเงินและการธนาคาร มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

บุญชม ศรีสะอาด. (2535). หลักการวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร : สุวีริยาสาสน์.

ศิริโรจน์ วงศ์กระจ่าง. (2554). ศึกษาในเรื่องปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจทาประกันชีวิตของข้าราชการในเขตอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. สารนิพนธ์ปริญญา, หลักสูตรเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

กรมการประกันภัย. (2560). การประกันชีวิต. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : http://www.oic.or.th/th/consumer/. เมื่อวันที่13 มกราคม 2566.

สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดสระแก้ว. (2556). ผู้ว่าราชการจังหวัดสระแก้วเปิดงานวันประกันชีวิตแห่งชาติ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก http://pr.prd.go.th/tak/ewt_news. php?nid =975&filename=younew. เมื่อวันที่ 13 มกราคม 2566.

อดุลย์ จาตุรงคกุล. (2550). พฤติกรรมผู้บริโภค. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

O’Keefe & Berger. (1997). Self-management for college students: The ABC approach. New York: Partridge Hill.

Schiffman & Kanuk. (1994). Consumer Behavior. Upper Saddle River, NJ: Pretice-Hall.

Watson. (1976). Behavior: An introduction to comparative behavior. New York: McGraw-Hill.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

พงศ์วิริทธิ์ธร ข. (2024). รูปแบบแนวทางการดำเนินธุรกิจประกันชีวิตในจังหวัดสระแก้ว. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 16(1), 69–83. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ptujournal/article/view/270415