องค์ประกอบรูปด้านของเรือนแถวและตึกแถวบนถนนราชดำเนิน เขตเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดตรัง

Main Article Content

ธัญญาลักษณ์ สินทะเกิด
ทรงเกียรติ เที้ยธิทรัพย์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบรูปด้านของเรือนแถวและตึกแถวบนถนนราชดำเนิน เขตเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดตรัง จากการสำรวจภาคสนามอาคารจำนวน 178 หลัง โดยใช้การบันทึกข้อมูลเชิงกายภาพร่วมกับเครื่องสแกนสามมิติ เพื่อจำแนกลักษณะอาคารและประเมินระดับการปรากฏขององค์ประกอบสถาปัตยกรรม


การวิจัยดำเนินการในรูปแบบเชิงคุณภาพควบคู่กับการสำรวจภาคสนามอาคารพาณิชย์และอาคารพักอาศัยประเภทเรือนแถวและตึกแถวสูง 2–3 ชั้น ซึ่งมีทั้งอาคารโครงสร้างไม้ โครงสร้างผนังอิฐก่อรับน้ำหนักและอาคารโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก โดยเก็บข้อมูลจากองค์ประกอบรูปด้านที่มองเห็นจากด้านหน้า ได้แก่ ช่องเปิด ประตู หน้าต่าง ช่องลม ระเบียง ซุ้มโค้ง ลวดลายปูนปั้น ส่วนยอดอาคาร (ส่วนยอดอาคาร (pediment) หรือ ส่วนยอดตกแต่งเหนือเชิงผนัง (parapet)) รูปแบบหลังคาและวัสดุปิดผิวผนัง และใช้เครื่องสแกนสามมิติแบบเคลื่อนที่ช่วยในการบันทึกภาพ และนำมาวิเคราะห์เชิงลึกเพื่อกำหนดเกณฑ์การวิเคราะห์องค์ประกอบรูปด้านอาคารและประเมินการปรากฏขององค์ประกอบในแต่ละประเภท


ผลการศึกษาองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของอาคารแต่ละประเภทมีลักษณะแตกต่างกัน โดยเรือนแถวอิทธิพลจีนช่วงแรกมีรูปแบบเรียบง่าย ชั้นล่างใช้ประตูเหล็กยืดสำหรับการค้าขาย ส่วนชั้นบนเป็นหน้าต่างไม้และช่องลมเหนือช่องเปิด ขณะที่ตึกแถวแบบจีนผสมตะวันตกอิทธิพลนีโอคลาสสิกเริ่มปรากฏองค์ประกอบตกแต่ง เช่น ซุ้มโค้ง ปูนปั้น และระเบียง ส่วนตึกแถวแบบตะวันตกร่วมสมัยมีแนวโน้มลดทอนรายละเอียดตกแต่งและใช้ส่วนยอดอาคารแบบกำแพงกันตก ร่วมกับหลังคาแบนคอนกรีต ส่วนตึกแถวแบบตะวันตกทันสมัยมีรูปแบบเรียบง่าย ใช้วัสดุร่วมสมัยและช่องเปิดขนาดใหญ่ การศึกษานี้นำเสนอการวิเคราะห์องค์ประกอบ รูปด้านอาคาร เพื่อใช้เป็นกรอบในการอธิบายลักษณะภายนอกของสถาปัตยกรรมและพัฒนาการของเรือนแถวและตึกแถวในพื้นที่ศึกษา

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2548). สถาปัตยกรรมแบบตะวันตกในประเทศไทย. กรม.

กรมศิลปากร. (2562). รายงานการสำรวจสถาปัตยกรรมชิโน–โปรตุกีสในภาคใต้. กรม.

จอห์น ซัมเมอร์สัน. (2534). ภาษาคลาสสิกของสถาปัตยกรรม. (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ผู้แปล). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เทศบาลนครตรัง. (2548). แผนที่มรดกทางวัฒนธรรมทับเที่ยง. สำนักนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.

ปัทม์ วงค์ประดิษฐ์. (2557). การศึกษาพัฒนาการรูปแบบของตึกแถวจังหวัดตรัง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. SURE. https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/11237

ปิยดา ชลวร. (2562). ประวัติศาสตร์ที่ไม่ได้ถูกบันทึก : เหมืองดีบุกและชุมชนจีนในคาบสมุทรมลายูในศตวรรษที่ 19. วารสารประวัติศาสตร์ ธรรมศาสตร์, 6(2), 81-127. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/thammasat_history/article/view/157793

สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์. ภาควิชาการวางแผนภาคและผังเมือง. (2540). รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการศึกษาความเป็นไปได้ในการปรับปรุงย่านเมืองเก่าในถนนบางสายให้มีสภาพแวดล้อมที่สวยงาม. สถาบัน.

สมปอง ยอดมณี. (2535). คตินิยมการก่อสร้างที่ปรากฏในสถาปัตยกรรมจีนในเขตอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา.

สุนทราภรณ์ ฌอสกุล. (2548). แนวทางการพัฒนาย่านและชุมชนเมืองตรัง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/14063

อัญชลี ทองปลิว. (2547). การศึกษาเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมของอาคารพาณิชย์แบบชิโน–โปรตุกีสในเขตเมืองเก่าภูเก็ต [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัญชลี ทองปลิว. (2558). ลวดลายปูนปั้นกับอัตลักษณ์สถาปัตยกรรมไทยในภาคกลาง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

อาภาภรณ์ วงศ์ลักษณพันธ์. (2557). การเปรียบเทียบการรับรู้รูปด้านหน้าอาคารต่างยุคของอาคารชิโน-โปรตุกีสบนถนนถลาง จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการ การออกแบบสภาพแวดล้อม, 1(1), 45–58.

ฮันส์ เดทเลฟ คัมมัยเยอร์, และพรใจ ศิริรัตน์. (2527). โครงการอนุรักษ์สถาปัตยกรรมและพัฒนาเมืองภูเก็ต (รายงานวิจัยเอกสารหมายเลข 8). แผนกการวางแผนพัฒนาชุมชนและท้องถิ่น สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย.

Chen, V. F. (1998). The encyclopedia of Malaysian: Architecture (Vol. 5). Archipelago Press.

Fahim, M. R., & Mou, I. Z. H. (2024). A comparative analysis of traditional shophouse and its subsequent diffusion in Southeast Asia. International Journal of Research and Innovation in Social Science (IJRISS), 8(12), 3015-3030. https://doi.org/10.47772/IJRISS.2024.8120250

Fusinpaiboon, C. (2021). Strategies for the renovation of old shophouses, built during the 1960s and 1970s in Bangkok (Thailand), for mass adoption and application. Journal of Asian Architecture and Building Engineering, 21(5), 1697–1718. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13467581.2021.1942880

Kohl, D. G. (1998). Chinese architecture in the Straits Settlements and Western Malaya: Temples, kongsis, and houses. Heinemann Asia.

Thinnakorn, W., Srimuang, K., Kaewtawee, R., Pinich, S., Mohd Razif, F., & Garcia, R. (2025). A novel approach to analyze indoor daylight quality in heritage shophouses: a case study in Nakhon Si Thammarat, Thailand. Journal of Asian Architecture and Building Engineering, 1–19. https://doi.org/10.1080/13467581.2025.2546396