เทคนิคการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลมัลติมีเดีย
คำสำคัญ:
เทคนิคการจัดการเรียนรู้, ดิจิทัล, มัลติมีเดีย, เทคนิคการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลมัลติมีเดียบทคัดย่อ
ความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในยุคดิจิทัล ในการจัดการเรียนรู้ให้กับผู้เรียนต้องมีความหลากหลายในแนวทางการจัดการเรียนรู้กระตุ้นให้ผู้เรียนมีความสนใจในการเรียนรู้และสร้างองค์ความรู้ได้ด้วยตนเอง ผู้สอนควรใช้เทคนิคการจัดการเรียนรู้ให้สอดคล้องในยุคดิจิทัล ดังนั้นเทคนิคการจัดการเรียนรู้แบบดิจิทัลมัลติมีเดียเป็นการเปลี่ยนบทบาทครูจากผู้บรรยายเป็นผู้อำนวยความสะดวก เพื่อให้ผู้เรียนได้ลงมือทำสื่อมัลติมีเดียผ่านกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การทดลอง การจำลองสถานการณ์ หรือการร่วมมือกันแก้ปัญหา ซึ่งส่งเสริมให้เกิดความเชี่ยวชาญ ทักษะ การคิดวิเคราะห์ และการจดจำเนื้อหาได้ดีขึ้น ซึ่งการทำสื่อมัลติมีเดียมีกระบวนการและวิธีการที่ใช้คอมพิวเตอร์ผสมผสานสื่อหลายรูปแบบ ได้แก่ ข้อความ ภาพนิ่ง กราฟิก เสียง ภาพเคลื่อนไหว และวิดีโอ เข้าด้วยกัน เพื่อนำเสนอข้อมูลให้มีชีวิตชีวา น่าสนใจ และสื่อความหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด มีแนวคิดให้ผู้เรียนมีการเรียนรู้เริ่มจากการปฏิบัติเรื่องที่สนใจไปสู่ความรู้ความเข้าใจ และในหลักการที่ผู้เรียนสามารถเลือกศึกษาเรื่องที่สนใจและมีบรรยากาศอิสระในการคิด การสร้างผลงานสื่อมัลติมีเดียที่ก่อเกิดเป็นองค์ความรู้ในเรื่องราวนั้น มีกระบวนการจัดการเรียนรู้ 6 ขั้นตอน คือ 1) วิเคราะห์ (Analysis) กำหนดวัตถุประสงค์ กลุ่มเป้าหมาย และหัวข้อ 2) วางแผนและออกแบบ (Plan and Design) วางโครงสร้างเนื้อหา (Storyboard) และรูปแบบการนำเสนอ 3) จัดเตรียมข้อมูล (Preparation) เตรียมข้อความ ภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว เสียง และวีดีโอ 4) สร้างสรรค์ (Creation) นำข้อมูลมาประกอบด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ 5) ตรวจสอบ (Check) ทดสอบและตรวจสอบประสิทธิภาพความถูกต้อง และ 6) นำออกเผยแพร่ (Publication) บรรจุลงสื่อหรือเผยแพร่ใช้งานจริง
เอกสารอ้างอิง
เพ็ญสุดา หิรัญเกิด. (2566). แนวทางการพัฒนาความเป็นครูมืออาชีพในยุคดิจิทัลของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต1. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ภูวิศ ครุฑหลวง. (2566). แนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ของครูในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุโขทัย. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
แมน เชื้อบางแก้ว. (2552). การใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบแมนส์ (MANS Model) เพื่อส่งเสริมผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและเจตคติต่อการจัดการเรียนรู้. รายงานประสิทธิภาพ, สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาลพบุรี เขต 1.
แมน เชื้อบางแก้ว. (2556). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมการคิดวิเคราะห์ ทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ขั้นสูงและเจตคติทางวิทยาศาสตร์. ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, มหาวิทยาลัยบูรพา.
แมน เชื้อบางแก้ว และดวงตา อินทรนาค. (2568). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล. วารสารราชนครินทร์, 22(1), 46-62.
มนธิรา จันทร์เชื้อ. (2566). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำดิจิทัลของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา พิจิตร เขต1. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ราชบัณฑิตยสภา. (2564). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ ฉบับบราชบัณฑิตยสภา (พิมพ์ครั้งที่2). กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.
ราชบัณฑิตยสภา. (2565). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ร่วมสมัย ชุดนวัตกรรมและเทคโนโลยีดิจิทัลทางการศึกษา ฉบับบราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.
ลั่งละนา ไชยะวงสา. (2567). แนวทางการส่งเสริมทักษะด้านดิจิทัลของนักศึกษาในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ข้อมูลเพื่อนวัตกรรม, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
วรรณนิษา เส้งวุ่น และภิรดา ชัยรัตน์. (2565). ความต้องการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัลของข้าราชการ สำนักงานมาตรฐานสินค้าเกษตรและอาหารแห่งชาติ. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 17(62). 82-91.
วราภรณ์ แก้วสระศรี. (2566). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรในการปฏิบัติงานยุคดิจิทัล ของเทศบาลตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง. ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิทยาการจัดการ, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิณัฐธพัชร์ โพธิ์เพชร. (2567). การศึกษาความต้องการจำเป็นและแนวทางพัฒนาทักษะดิจิทัลของครูในศตวรรษ ที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 21(40), 116-129.
สายฝน เสกขุนทด. (2565). แนวทางการพัฒนาทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(2), 293-307.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (ม.ป.ป.) กรอบสมรรถนะด้านดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย. สืบค้นจาก https://web.parliament.go.th › assets › portals › files
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). แนวทางการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาทักษะความฉลาดทางดิจิทัลของผู้เรียนทุกช่วงวัย: กรณีศึกษาของต่างประเทศและประเทศไทย (ฉบับเข้าใจง่าย). สมุทรปราการ: บริษัท เอส.บี.เค. การพิมพ์ จำกัด.
Epstein, S. (1973). The self-concept revisited: Or a theory of a theory. American Psychologist, 28(5), 404–416. https://doi.org/10.1037/h0034679
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2004). Models of Teaching (7th ed.). Boston: Pearson Education, Inc.
Marhan, A. M. (2006). Connectivism: Concepts and Principles for emerging Learning Networks. Proceedings of the 5th International Conference on eLearning and Software for Education, 13(September, 2006), 1-8. file:///C:/Users/HP/Downloads/Connectivism_Concepts_and_Principles_for_emerging_.pdf
Mayer, R. E. (2009). Multimedia Learning (2nd ed.). New York: Cambridge University Press.
Rahman, S. M. (2008). Introductory Chapter a Brief Introduction to the Field of Multimedia Technologies. In Multimedia Technologies: Concepts, Methodologies, Tools, and Applications. Edited by S. M. Rahman. pp. xxvii-lvii. New York: Yurchak Printing Inc.
Rogers. C. R. (1959). A THEORY OF THERAPY, PERSONALITY, AND INTERPERSONAL RELATIONSHIPS, AS DEVELOPED IN THE CLIENT-CENTERED FRAMEWORK. In S. Koch (ed.), Psychology: A Study of a Science, 1(3), 184-256.
Siemens. (2005). Connectivism: A learning theory for the digital age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning, http://www.itdl.org/Journal/Jan_05/article01.htm.
Vaughan, T. (2011). Multimedia: Making It Work (8th ed.). New York: Mc Graw Hill.
