LOCAL MUSEUM: MANAGEMENT OF CULTURAL HERITAGE AND LOCAL WISDOM TOWARDS LEARNING AND TOURISMSOURCES IN BANGKACHAO AREA SAMUT PRAKAN PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการและจัดทําฐานข้อมูลมรดกทางวัฒนธรรม และภูมิปัญญา เพื่อเผยแพร่งานพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น และการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนอย่างยั่งยืน การจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นให้เป็นแหล่งเรียนรู้ของชุมชนสนับสนุนการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่พิพิธภัณฑ์วัดบางกระสอบและวัดบางกอบัว เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วยแบบสํารวจ ประเด็นสนทนากลุ่ม แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถาม แบบบันทึกโบราณวัตถุ แบบประเมินการจัดโครงการหรือกิจกรรม ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาแยกตามข้อมูลที่ได้จากการสนทนา แบบสัมภาษณ์ และใช้สถิติวิเคราะห์ความพึงพอใจ ผลการวิจัย (1) ข้อมูลมรดกทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญา ของวัดบางกระสอบคือวัตถุมงคลหลวง
ปู่เชย เครื่องลายครามและจิตรกรรมเขียนสีในสมุดไทยโบราณจารึกอักษรขอมเป็นแบบอย่างศิลปสมัย
รัตนโกสินทร์ยุคต้น ภูมิปัญญาการทําตาล การแทงหยวกและฉลุกระดาษ ส่วนวัดบางกอบัวคือ ตําหรับ
ยาเขียวของหลวงปู่เหมือน โบราณวัตถุ เครื่องถ้วย หมู่กุฏิไม้ทรงไทย และอุโบสถโค้งสําเภาสมัย
รัตนโกสินทร์ตอนต้น (2) รูปแบบการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์จัดแบ่งพื้นที่เป็น ส่วนประวัติวัด การสืบสาน
และพัฒนาวัด ภูมิปัญญาชุมชน วิถีชีวิตวัฒนธรรม ความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่ในชุมชนและมีพื้นที่เพื่อ
การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ผลจากการมีส่วนร่วมทําให้เกิดความรู้สึกเป็นเจ้าของร่วมกัน มีความภาคภูมิใจในมรดกวัฒนธรรมของตน การศึกษาดูงานช่วยเสริมสร้างความมั่นใจ ความยั่งยืนของพิพิธภัณฑ์เกิดจาก
การให้คนในชุมชนเข้ามามีบทบาทในการดําเนินงานเป็นเจ้าของร่วมกัน และได้รับประโยชน์ร่วมกัน
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์, คณิสร เต็งรัง,ราตรี ปิ่นแก้ว, วรัญญา เพ็ชรคง. (2556). วิถีชุมชน เครื่องมือ 7 ชิ้นที่ทำให้งานชุมชนง่าย ได้ผล และสนุก . กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สุขศาลา.
คีรีบูน จงวุฒิเวศย์. (2558). การศึกษากระบวนการเรียนรู้และการถ่ายทอดความรู้ของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในจังหวัดนครปฐม. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร(องค์กรมหาชน). (2545). พิพิธภัณฑ์ไทยในศตวรรษใหม่. กรุงเทพฯ : บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่งจำกัด(มหาชน).
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. (2550). การจัดการทรัพยากรทางโบราณคดีในงานพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ : โครงการหนังสือโบราณคดีชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 3.
สำนักพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ. (2558). คู่มือการจัดตั้งและบริหารจัดการพิพิธภัณฑ์. พิมพ์ครั้งที่ 2 . กรุงเทพฯ: เฮงศักดิ์มั่นคง.
สืบวงศ์ กาฬวงศ์. (2559). การบริหารทรัพย์สินวัด. หนังสือพิมพ์บ้านเมือง เรื่องเด่นประเด็นร้อน. ฉบับวันที่ 25 เมษายน 2559.
สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (2559). พระราชบัญญัติ ส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559. เล่ม 133 ตอนที่ 19 ก ราชกิจจานุเบกษา 1 มีนาคม 2559. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก:http://www.ratchakitcha.soc.go.th/RKJ/announce/search_result.jsp?SID=E0D47B51C240BBB78CA5CB46E0C946A5 สืบค้น 16 พฤษภาคม 2559.
อลงกรณ์ จุฑาเกต. (2557). การมีส่วน ร่วมของชุมชนในการพัฒนาแหล่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต : พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal ปีที่ 7 ฉบับที่ 3 เดือนกันยายน – ธันวาคม 2557 ฉบับมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ หน้า 1113 – 1124.
Creighton, James L. (2005). The Public Participation Handbook: Making Better Decisions Through Citizen Involvement. John Wiley & Sons,Inc.
