การกระจายอำนาจเปรียบเทียบประเทศเขตอนุภาคลุ่มแม่น้ำโขง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการกระจายอำนาจเปรียบเทียบประเทศเขตอนุภาคลุ่มแม่น้ำโขง 5 ประเทศ คือ ไทย ลาว กัมพูชา เมียนมาร์ และ เวียดนาม โดยการศึกษาจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง ข้อมูลภาคสนามจากการสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้อง และการสังเกตบริบทท้องถิ่นของแต่ละประเทศ ผลการเปรียบเทียบการกระจายอำนาจของประเทศเขตอนุภาคลุ่มแม่น้ำโขง พบว่า ประเทศไทยมีการกระจายอำนาจมากที่สุด และเป็นประเทศเดียวมีการกระจายอำนาจซ้ำซ้อนในระดับภูมิภาคกับท้องถิ่น ซึ่งในประเทศอื่น ๆ อีก 4 ประเทศไม่มี เนื่องจากแบ่งการบริหารราชการเป็น 2 ส่วนเท่านั้น โดยการกระจายอำนาจของทั้ง 5 ประเทศที่ได้รับมากที่สุด คือ การการกระจายอำนาจทางการปกครองหรือการบริหารจัดการ เป็นการกระจายหน้าที่สาธารณะให้ท้องถิ่นดำเนินการแทนส่วนกลางมากที่สุด และข้อค้นพบอีกประการหนึ่ง คือ ประเทศที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตยเหมือนกัน เช่น ไทย เมียนมาร์ และ กัมพูชา ระดับของการกระจายอำนาจไม่เท่ากัน แต่เมียนมาร์ และ กัมพูชา กลับมีการกระจายอำนาจคล้ายกับประเทศเวียดนามกับลาวที่ปกครองในระบอบสังคมนิยม สะท้อนถึงประเด็นสำคัญ 3 ประการ คือ (1) ระบอบการปกครองไม่ได้สะท้อนถึงระดับของการกระจายอำนาจของประเทศนั้น ๆ (2) ระดับการกระจายอำนาจขึ้นอยู่กับนโยบายของรัฐบาล และ (3) ระดับของการกระจายอำนาจขึ้นอยู่กับสภาพความพร้อมของท้องถิ่น
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Gregersen, H. M., Contreras-Hermosilla, A., White, A., & Phillips, L. (2005). Forest governance in federal systems: an overview of experiences and implications for decentralization. In the Politics of Decentralization Forests, Power and People. 11-13. Sterling, VA: Earthscan.
Islam, K. M. (1997). Administrative decentralization: a conceptual analysis and its implication in Bangladesh. A Journal of Mass Communication, Public Administration and Social Sciences. 1(1), 149-165.
Larson, A. M. (2005). Democratic decentralization in the forestry sector: lessons learned from Africa, Asia and Latin America. In the Politics of Decentralization Forests, Power and People. 32-36. Sterling, VA: Earthscan.
Morell, M. (2004). FAO experience in decentralization in the Forest Sector Interlaken workshop. Forestry Department, Food and Agriculture Organization of the United Nations.
Rahman, M. S. (1996). Decentralization practices in Bangladesh: problems and potentials. Rajshahi University Studies. Rajshahi: Bangladesh.
Ribot, J. (2002). Democratic decentralization of natural resources: institutionalizing popular participation. Washington DC: World Resources Institute.
Sayer, J. et al. (2005). Implications for biodiversity conservation of decentralized forest resources management. In the Politics of Decentralization Forests, Power and People. 121-137. Sterling, VA: Earthscan.
Wacharin, I. (2014). Model of public participation in the local development. Journal of Graduate Studies Valaya Alongkron Rajabhat University Under the Royal Patronage. 8(3), 278-289. (in Thai)
World Bank. (2013). World development indicators. Washington, DC: World Bank.
