นโยบายทางภาษาในการเผยเเพร่ภาษาและวัฒนธรรมจีน ผ่านการทดสอบวัดระดับภาษาจีน HSK
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสำรวจความคิดเห็นและทัศนคติของผู้เรียนภาษาจีนที่มีต่อการทดสอบวัดระดับภาษาจีน HSK 2) เพื่อศึกษากลไกการใช้นโยบายทางภาษาในการเผยแพร่ภาษาและวัฒนธรรมจีน 3) เพื่อเป็นแนวทางในการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในสถานศึกษาให้สอดคล้องกับสภาวการณ์ปัจจุบัน โดยเก็บข้อมูลจากแบบสอบถามของนักเรียนและนักศึกษาในเขตภาคใต้ จำนวน 220 คน จากสถานศึกษา 25 แห่งผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามร้อยละ 90.46 เห็นว่า การสอบวัดระดับภาษาจีน HSKเป็นนโยบายทางภาษาในการเผยแพร่ภาษาและวัฒนธรรมจีน และเป็นเครื่องมือหนึ่งในการส่งเสริมอำนาจอ่อน (soft power) เพื่อขยายอำนาจทางวัฒนธรรม ค่านิยมและนโยบายด้านการต่างประเทศเพื่อเป็นการวางรากฐานให้กับการขยายตัวทางเศรษฐกิจและนโยบายด้านอื่น ๆ ของประเทศจีนในอนาคต และผู้ตอบแบบสอบถามร้อยละ 9.54 เห็นว่า การสอบวัดระดับภาษาจีน HSK ไม่เกี่ยวข้องกับนโยบายทางภาษาในการเผยแพร่ภาษาและวัฒนธรรมจีน เป็นเพียงเครื่องมือหนึ่งในการวัดความถนัดและความรู้ด้านภาษาจีนเท่านั้น ซึ่งผลวิจัยดังกล่าวสามารถนำมาเป็นแนวทางในการจัดทำนโยบายทางภาษาให้เหมาะสมและสอดคล้องกับความต้องการของสภาวการณ์ในประเทศไทยและนำมาเป็นแนวทางในการรับมือกับนโยบายทางภาษาในการเผยแพร่ภาษาและวัฒนธรรมจีนในระดับนโยบาย ระดับสถานศึกษาและระดับปฏิบัติงาน
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Feng, Zhiwei. (1999). Applied Linguistic. Guangdong: Guangdong Education Press. (in Chinese)
Fukushima, Y., Numtong, K. & Na Ranong, S. (2013). The popularity of learning Japanese and Chinese languages among KU students: how are their motivation different. Japanese Studies Journal. 30(1), 27-40. (in Thai)
Gardner, R. C. & Lambert, W. E. (1972). Attitudes and motivation in second language learning. Rowley, MA: Newberry House.
Guo, X. (2008). Repackaging Confucius: PRC public diplomacy and the rise of soft power. Asia Paper.1 ,1-50.
Haugen, E. (1959). Planning for a standard language in modern Norway. Anthropological Linguistics. 1(3), 8-21.
Lee, K. (2010). Towards a new framework for soft power: an observation of China’s Confucius Institute. Inter Faculty, Retrieved Dec 28, 2010, form http://journal.hass. tsukubu.ac.jp/interfaculty/article/view/3/5.
Li, Y. (2010). Chinese language planning. Beijing: The Commercial Press. (in Chinese)
Liu, C. & An, R. (2012). Confucius Institute globalization research. Beijing: China Social Sciences Press. (in Chinese)
Nye, J. (2004). Soft power: The means to success in world politics. NY: Public Affairs.
Wang, H. & Zhou, Y. (2015). Global language planning and language policy theories. Beijing: China Social Sciences Press. (in Chinese)
Wang, Z. & Wu, Y. (2015). The global development report of Chinese language dissemination from 2011-2014. Chinese Language Globalization Studies. Journal of Xinjiang Normal University (Philosophy and Social Sciences). 36(4),92. (in Chinese)
Yang, R. (2010). Soft power and higher education: an examination of China’s Confucius Institutes. Globalization, Societies and Education. 8(2), 235-245.
Yan, X. (2014). The comparative studies of Chinese language teaching between Confucius institutes and schools. Hangzhou: Zhejiang University Press.
