กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน ของเทศบาลตำบลเวียงเหนือ อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนของเทศบาลตำบลเวียงเหนือ อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย เพื่อกำหนดกลยุทธ์การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนของเทศบาล ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้บริหารของเทศบาลตำบลเวียงเหนือ จำนวน 10 ราย กลุ่มผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว และวิสาหกิจชุมชน จำนวน 10 ราย และกลุ่มประชาชนที่เป็นเจ้าของพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวจำนวน 10 ราย รวมจำนวนทั้งสิ้น 30 ราย ส่วนการกำหนดกลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนของเทศบาลตำบลเวียงเหนือ เป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน ภาควิชาการ ภาคประชาชนของเทศบาลตำบลเวียงเหนือในการประชุมเชิงปฏิบัติการ จำนวน 30 ราย และผู้เข้าร่วมประชาพิจารณ์เพื่อรับฟังและแสดงความคิดเห็นต่อกลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนของเทศบาลตำบล
เวียงเหนือ โดยเป็นตัวแทนของหมู่บ้าน จำนวน 12 หมู่บ้าน ๆ ละ 5 คน รวม 60 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง การสังเกต การจัดเวทีชาวบ้าน และแบบประเมินความเหมาะสมของกลยุทธ์ การวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มา และตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา หาค่าเฉลี่ย ( ) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.)ผลการวิจัย พบว่า ศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนของเทศบาลตำบลเวียงเหนือ สามารถสรุปได้ดังนี้จุดแข็ง พื้นที่ตำบลเวียงเหนือ มีแหล่งท่องเที่ยวเชิงโบราณสถาน และวัตถุโบราณที่สำคัญหลายแห่งมีชื่อเสียงและกรมศิลปากรขึ้นบัญชีไว้เรียบร้อยแล้วจุดอ่อน การดำเนินงานกิจกรรมต่าง ๆ ภายในพื้นที่ตำบลเวียงเหนือขาดการมีส่วนร่วมจากเยาวชนโอกาส การมีแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์สามารถสร้างแรงดึงดูดให้คนนอกพื้นที่/คนต่างจังหวัด เข้ามาท่องเที่ยวในพื้นที่ซึ่งจะก่อให้เกิดการสร้างงาน สร้างรายได้ในช่วงเทศกาล
ท่องเที่ยว/เทศกาลที่สำคัญต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดีอุปสรรค สภาวการณ์เปลี่ยนแปลงทางการเมืองภายในประเทศส่งผลต่อวิถีชีวิตประชาชนในพื้นที่ตำบลเวียงเหนือจุดเด่นหรืออัตลักษณ์คือ แหล่งท่องเที่ยวเชิงโบราณสถาน และวัตถุโบราณที่สำคัญหลายแห่งมีชื่อเสียงและกรมศิลปากรขึ้นบัญชีไว้เรียบร้อยแล้ว ได้แก่พุทธสถานโบราณป่ายางน้อย พุทธสถานพระเจ้ากือนา และวัดพระโบราณเวียงเดิม ซึ่งเป็นที่เคารพบูชาของประชาชนส่วนกลยุทธ์การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนของเทศบาลตำบลเวียงเหนือ อำเภอ
เวียงชัย จังหวัดเชียงราย วิสัยทัศน์ “มุ่งพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็งเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่ยั่งยืน”ได้แก่ กลยุทธ์ที่ 1 มีแนวทาง 3 แนวทาง กลยุทธ์ที่ 2 มีแนวทาง 2 แนวทาง กลยุทธ์ที่ 3 มีแนวทาง5 แนวทาง กลยุทธ์ที่ 4 มีแนวทาง 2 แนวทาง โดยมุ่งเน้นในการให้ชุมชนเป็นผู้ดำเนินการมีส่วนร่วมในกระบวนการพัฒนา โดยมีผลการวิเคราะห์ความเหมาะสมของวิสัยทัศน์ เป้าประสงค์ พันธกิจ และแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนของเทศบาลตำบลเวียงเหนือ อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
ในภาพรวมมีความเหมาะสมมากที่สุด
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Budseeta, P. (2016). Marketing management of community-based on tourism of Ban Nakornchum Kamphaeng Phet Province. The Golden Teak: Humanity and Social Science Journal. 16(1): 44-59.
Butler, R. W. (1999). Sustainable tourism-a state of the art review. Tourism Geographies. 1(1): 7-25.
Kaewudom, S. (2010). Strategy choice of Talad Banmai’s community tourism management, Mueang District, Chachoengsao Province. M.P.A. Program in Public Administration. Faculty of Political Science and Public Administration. Chiang Mai University. (in Thai)
Rocharungsat, P. (2010). Community-based tourism. Bangkok: O.S. Printing House. (in Thai)
Wanichritta, T. (2007). Knowledge management in community: a case study of ecotourism management by participation of the community, Samut Songkhram province. M.Ed. Program in Educational Technology. Department of Educational Technology. Graduate School. Silpakorn University. (in Thai)
