การศึกษาสาขานาฏกรรมไทยอย่างสร้างสรรค์ของ มหาวิทยาลัยรามคำแหงในยุค ไทยแลนด์ 4.0
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์แนวทางการศึกษาสาขานาฏกรรมไทยอย่างสร้างสรรค์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหงในยุค ไทยแลนด์ 4.0 ด้วยการเรียนการสอนแบบผสมผสานด้วยนวัตกรรมเทคโนโลยีการศึกษาเพื่อให้เกิดการเรียนรู้และมีคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของบัณฑิตในอนาคตและมีการนำไปใช้ในการสร้างผลสัมฤทธิ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลเพิ่มมากขึ้น สำหรับแนวทางการเรียนการสอนของสาขานาฏกรรมไทยในยุค 4.0 จะต้องใช้การเรียนการสอนแบบผสมผสานด้วยนวัตกรรมเทคโนโลยีที่มีเป้าหมายในการใช้สื่อดิจิทัลเป็นตัวกลางในการเชื่อมโยงด้านการศึกษาให้สัมพันธ์กันเป็นระบบและมีการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในระดับชาติที่มีคุณภาพมาตรฐานให้แก่นักศึกษาทุกคนเกิดทุนทางปัญญาอย่างรู้คุณค่าและสร้างประโยชน์ได้สำเร็จตามเป้าหมาย ด้วยการกระตุ้นนักศึกษาให้เกิดการเรียนรู้ด้วยตนเองอย่างเรียบง่ายและทันสมัย เหมาะสมตรงกับความสนใจและสามารถนำความรู้ไปใช้ได้จริง สอดคล้องกับเป้าหมายในการสร้างผลสัมฤทธิ์ที่เป็นคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในอนาคตมากที่สุดอันจะเป็นประโยชน์ต่อตนเอง สังคมและประเทศชาติ ต่อไป
คำสำคัญ: การศึกษาอย่างสร้างสรรค์, สาขานาฏกรรมไทยมหาวิทยาลัยรามคำแหง, ยุคไทยแลนด์ 4.0
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). การประกันคุณภาพการศึกษา พ.ศ. 2561. กรุงเทพมหานคร: ราช กิจจานุเบกษา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). การปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและ ราชกิจจานุเบกษา.
คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ, สำนักงาน. (2562). คุณภาพของอาจารย์สู่คุณภาพแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการ การศึกษาแห่งชาติ.
มหาวิทยาลัยรามคำแหง, คณะศิลปกรรมศาสตร์, ภาควิชาศิลปะการแสดงไทย. (2555). การพัฒนา คุณลักษณะพิเศษของนักศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2555). การประกันคุณภาพหลักสูตร ภาควิชาศิลปะการแสดงไทย. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2552). คู่มือกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา แห่งชาติพ.ศ. 2552. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2560). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542
แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ: สำนัก
วิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและ
สังคมแห่งชาติ ฉบับที่ สิบเอ็ด พ.ศ.๒๕๖0-๒๕๖๔. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Ang, L. (2011). Community relationship management and social media. : Journal of Database Marketing & Customer Strategy Management, vol. 18, 1, pp. 31-38.
Conneely, C. Girvan, C. Lawlor, J. Tangney, B. (2018). An exploratory case study into the adaption of the Bridge 21 Model for 21st Century Learning in Irish Classrooms. San Francisco: Jossey-Bass Publishing.
Dabbagh, N. (2007). The online learner: characteristics and pedagogical implications. Contemporary Issues in Technology and Teacher Education, Vol. 7, No. 3, pp 217- 226.
Evans, T., Haughey, M. and Murphy, D. (2018). International Handbook of Distance Education. Bingley UK: Emerald Publishing
Johnson, H. and Mejia, M. (2014). Online learning and student outcomes in California’s community colleges San Francisco CA: Public Policy Institute of California
Jung, I. and Latchem, C. (2012). Quality Assurance and Accreditation in Distance Education and e-Learning. New York/London: Routledge
Knox, J. (2014). Digital culture clash: ‘massive’ education in the e-Learning and Digital. Cultures Distance Education, Vol. 35, No. 2
Kop, R. (2011). The Challenges to Connectivist Learning on Open Online Networks: Learning Experiences during a Massive Open Online Course International. Review of Research into Open and Distance Learning, Vol. 12, No. 3
Koumi, J. (2015). Learning outcomes afforded by self-assessed, segmented video-print combinations Academia.edu. London: Routledge.
Mayer, R. E. (2009). Multimedia learning (2nd ed). New York: Cambridge University Press
Means, B. et al. (2009). Evaluation of Evidence-Based Practices in Online Learning: A Meta-Analysis and Review of Online Learning Studies. Washington, DC: US Department of Education.
Paloff, R. and Pratt, K. (2016). Collaborating Online: Learning Together in Community. San Francisco: Jossey-Bass
Schmidt, S. and Shea, P. (2015). NANSLO Web-based Labs: Real Equipment, Real Data, Real People! WCET Frontiers. New York: Cambridge University Press
Suen, H. (2104). Peer assessment for massive open online courses (MOOCs) International Review of Research into Open and Distance L. London: International Thomson.
