การปรับปรุงหลักสูตรนาฏศิลป์ไทยผ่านวงจร PDCA เพื่อส่งเสริมสมรรถนะนักศึกษา และเสริมสร้างความยั่งยืนของมรดกนาฏศิลป์ไทยภายใต้พลวัตของสังคมยุคใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ 5 ประการ ได้แก่ 1) วิเคราะห์โครงสร้างหลักสูตร ปัญหาและข้อจำกัดของหลักสูตรนาฏศิลป์ไทยในระดับอุดมศึกษา โดยสังเคราะห์จากแหล่งข้อมูลที่หลากหลาย ได้แก่ หลักสูตร งานวิจัย บทความวิชาการ และนโยบายที่เกี่ยวข้อง 2) วิเคราะห์ผลกระทบของบริบทสังคมยุคใหม่ต่อการเรียนรู้และการสืบสานนาฏศิลป์ไทย 3) สร้างสมรรถนะของนักศึกษาและรักษาความยั่งยืนของมรดกทางวัฒนธรรมผ่านกระบวนการวงจร PDCA (Plan-Do-Check-Act) 4) เชื่อมโยงการพัฒนาหลักสูตรนาฏศิลป์ไทยกับแนวคิดสมรรถนะนักศึกษา (Competency-Based Education: CBE) และความยั่งยืนทางวัฒนธรรม (Cultural Sustainability: CS) และ 5) นำเสนอกรอบแนวคิดหรือโมเดลเชิงกลยุทธ์ในการปรับปรุงหลักสูตรนาฏศิลป์ไทยที่สามารถประยุกต์ใช้ได้จริง
ผลการสังเคราะห์องค์ความรู้พบว่า หลักสูตรนาฏศิลป์ไทยในระดับอุดมศึกษาบางส่วนยังคงมีช่องว่างในการบูรณาการศาสตร์อื่น ๆ แม้บางสถาบันจะเริ่มใช้เทคโนโลยีและเศรษฐกิจสร้างสรรค์แล้วก็ตาม บทความนี้ไม่ได้มุ่งสรุปว่าหลักสูตรนาฏศิลป์ไทยทั้งหมดยังคงล้าหลัง หากแต่ต้องการเสนอกรอบแนวทางที่จะช่วยให้หลักสูตรที่มีอยู่สามารถพัฒนาได้อย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง ข้อเสนอแนะในการนำโมเดลไปประยุกต์ใช้ในสถาบันการศึกษา การพัฒนาศักยภาพครูผู้สอน การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ การนำเทคโนโลยีดิจิทัลและแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์มาสนับสนุนการเรียนรู้ รวมทั้งการผลักดันเชิงนโยบายเพื่อสนับสนุนการพัฒนาหลักสูตรนาฏศิลป์ไทยได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Barton, G., & Baguley, M. (2017). The Palgrave handbook of global arts education.
Hoboken, NJ: John Wiley.
Bay-Cheng, S. (2015). Performance and media: Taxonomies and genealogies. New Jersey:
Prentice Hall.
Bennett, A. (2018). Cultural processes and cultural sustainability. In The Palgrave handbook
of sustainability. Palgrave Macmillan.
Biggs, J., & Tang, C. (2011). Teaching for quality learning at university. New York: McGraw-
Hill.
Creative Economy Agency [CEA]. (2024). Creative economy development plan 2024–2025.
Bangkok: CEA.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Massachusetts: MIT.
Eisner, E. W. (2002). The arts and the creation of mind. New York: Marcel Dekker.
Fullan, M., & Langworthy, M. (2014). A rich seam: How new pedagogies find deep learning.
New York: Addison-Wesley.
Haramoto, Y., & Yoshida, K. (2018). Application of PDCA cycle for quality improvement in education. Journal of Physics: Conference Series, 1114(1), 012018.
Imsuwan, C. (2023). Development of an integrated learning management model for Thai
dance courses at the tertiary level. Doctoral dissertation, Chulalongkorn University. (In Thai)
Kassing, G., & Jay, D. (2023). Dance teaching methods and curriculum design. Boston: Irwin
McGraw-Hill.
Krippendorff, K. (2018). Content analysis: An introduction to its methodology (4th ed.).
Singapore: Sage.
Krueakham, J. (2020). Teaching Thai dance in modern educational institutions: Problems and
solutions. Naresuan University Journal of Education, 22(3), 45–59. (In Thai)
McCarthy, M. (2011). Towards a re-conceptualization of cultural sustainability. Canadian
Journal of Communication, 36(2), 231–243.
Moen, R. D., & Norman, C. L. (2009). The history of the PDCA cycle. Paper presented at the
ASQ World Conference on Quality and Improvement.
Office of the Secretary of the National Education Council. (2019). Core competency
framework for basic education students. Bangkok: Ministry of Education. (In Thai)
Ornstein, A. C., & Hunkins, F. P. (2017). Curriculum: Foundations, principles, and issues (7th ed.). New York: Basic Books.
Phothiwetchakun, S. (2020). Challenges of teaching dance in the 21st century. Naresuan
University Journal of Education, 22(1), 112–125. (In Thai)
Purnomo, B. (2017). Thai dance in Thailand: Negotiating tradition and modernity. Journal of
Southeast Asian Arts, 4, 23–41.
Risner, D. (2010). Essential D.A.N.C.E. competencies for 21st century arts careers. Journal of
Dance Education, 10(3), 70–79.
Scott, J., & Marshall, G. (Eds.). (2009). A dictionary of sociology (3rd rev. ed.). London:
Oxford University Press.
Soini, K., & Birkeland, I. (2014). Exploring the scientific discourse on cultural sustainability.
Geoforum, 51, 213–223.
Tucker, B. (2017). Competency-based education in arts programs: A framework for
assessment. Arts Education Policy Review, 118(3), 140–149.
UNESCO. (2024). Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage.
Paris: UNESCO.
