แนวทางการพัฒนาการเชื่อมโยงสินค้าและบริการทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬาและนันทนาการของผู้ประกอบการท่องเที่ยวกลุ่มจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์และศรีสะเกษ

Main Article Content

นลินทิพย์ พิมพ์กลัด
https://orcid.org/0000-0002-8440-5659
ภรณี หลาวทอง

บทคัดย่อ

งานวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาการจัดการเชื่อมโยงสินค้าและบริการทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬาและนันทนาการ ของกลุ่มผู้ประกอบการท่องเที่ยวกลุ่มจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์และศรีสะเกษ พัฒนาแนวทางฯ ด้วยการประชุมเชิงปฏิบัติการวางแผนแบบมีส่วนร่วม โดยใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจงตัวกลุ่มตัวอย่างที่มีความคาดหวังและหรือความต้องการเข้าร่วมกลุ่มผู้ประกอบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬาและนันทนาการของ กลุ่มจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ และศรีสะเกษ จังหวัดละ 50 ราย รวมทั้งหมด 150 ราย และการตรวจสอบแนวทางฯ ด้วยการอภิปรายแบบคณะด้วยผู้ทรงคุณวุฒิ พร้อมด้วยสมาชิกสมาคมท่องเที่ยวทั้ง 3 จังหวัดและผู้ประกอบการท่องเที่ยวในพื้นที่ 3 จังหวัดที่มีความต้องการเข้าร่วมกลุ่มจำนวน 80 ราย ผลการศึกษาพบว่าแนวทางการพัฒนาการจัดการเชื่อมโยงสินค้าและบริการทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬา และนันทนาการ ของกลุ่มผู้ประกอบการท่องเที่ยวกลุ่มจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ และศรีสะเกษ แบ่งออกเป็นสามด้านหลัก ประกอบด้วย (1) การเชื่อมโยงเส้นทางท่องเที่ยวกลุ่มท่องเที่ยวเฉพาะ (2) การเชื่อมโปรแกรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬาและนันทนาการ และ (3) การสร้างมาตรฐานการบริการทางการท่องเที่ยวของกลุ่มผู้ประกอบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬา และนันทนาการ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พิมพ์กลัด น., & หลาวทอง ภ. (2018). แนวทางการพัฒนาการเชื่อมโยงสินค้าและบริการทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬาและนันทนาการของผู้ประกอบการท่องเที่ยวกลุ่มจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์และศรีสะเกษ. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 13(2), 224–259. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/PNRU_JHSS/article/view/96090
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Article)
ประวัติผู้แต่ง

นลินทิพย์ พิมพ์กลัด, คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

หัวหน้าหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิค หัวหน้าหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต

เลขานุการสภาวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

รองผู้อำนวยการสำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน

รองผู้อำนวยการสำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ

ภรณี หลาวทอง, คณะเทคโนโลยีการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์

อาจารย์ประจำคณะเทคโนโลยีการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์

เอกสารอ้างอิง

Ministry of Tourism and Sports. (2016). Sip Song Meuang Tong

Haam…Plaat Plus. Tourism Economic Review. 9 (October –

December): 48/67. (in Thai)

Alonso, A. D. (2016). The entrepreneurial role within a global firm

operating in a niche market. European Business Review. 28(2),

-136.

Ekman, P. (2015). The enterprise system revisited: how well does it

capture the company’s business network?. Journal of Business &

Industrial Marketing. 30(2), 208-217.

Ingvaldsen, J. A., Holtskog, H. & Ringen, G. (2013). Unlocking work

standards through systematic work observation: implications for

team supervision. Team Performance Management: An

International Journal. 19(5/6), 279-291.

Jin, B. & Jung, S. (2016). Toward a deeper understanding of the roles

of personal and business networks and market knowledge in

SMEs’ international performance. Journal of Small Business and

Enterprise Development. 23(3), 812-830.

Owusu, A. R. & Vaaland, I. T. (2016). A business network perspective

on local content in emerging African petroleum nations.

International Journal of Energy Sector Management. 10 (4),

-616.

Parrish, D. E., Cassill, L.N. & Oxenham, W. (2006) Niche market

strategy for a mature marketplace. Marketing Intelligence &

Planning. 24(7), 694-707.

Schermerhorn, J.R. (2011). Introduction to Management. Iowa : John

Wiley & Sons.

Toften, K. & Hammervoll, T. (2013,) Niche marketing research: status

and challenges. Marketing Intelligence & Planning. 31(3), 272-