Kok Svay Cek inscription : Pali inscription in Ancient Khmer
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to translate Kok Svay Cek inscription (K.754) from Pali text into Thai, study their substance, and using Pali. The result of study shows that this inscription was an important inscription which shows the influence of Theravada Buddhism in Cambodia under the reign of Srindravarman (C.E. 2382-2395). It was opened with the invocation of the Three Gems of Theravada Buddhism. Its contents followed the telling the Inauguration of the Srindravarman’s monarch and the Royal’s duties. In the part of using Pali it shows that there is using the Sanketa Sankhya which the symbol of numeral Era and composed the Sanskrit and Old Khmer proper names into Pali.
Article Details
Copyright Notice
The content and information in the articles published in Journal of MCU Palisueksabuddhaghosa Review, are regarded as opinions and responsibilities of article author only. It definitely does not mean that the editor must agree or share any responsibility to the author.
Articles, information, content, figure etc. that have been published in the Journal of MCU Palisueksabuddhaghosa Review is considered as the copyright of the Journal. If any individual or organization will to bring any parts of article for promote or to do anything, must be licensed only in official form from the Journal of MCU Palisueksabuddhaghosa Review.
The content and information in the articles published in Journal of MCU Palisueksabuddhaghosa Review, are regarded as opinions and responsibilities of article author only. It definitely does not mean that the editor must agree or share any responsibility to the author.
Articles, information, content, figure etc. that have been published in the Journal of MCU Palisueksabuddhaghosa Review is considered as the copyright of the Journal. If any individual or organization will to bring any parts of article for promote or to do anything, must be licensed only in official form from the Journal of MCU Palisueksabuddhaghosa Review.
References
จิโต มาดแลน. ประวัติเมืองพระนครของขอม. แปลโดย หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มติชน, 2543.
เฉลิม ยงบุญเกิด. บันทึกว่าด้วยขนบธรรมเนียมและประเพณีของเจินละ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: มติชน, 2557.
ชัยณรงค์ กลิ่นน้อย. “การใช้สังเกตสังขยาในจารึกกัลยาณี” Veridian E-Journal Silpakorn University ฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, ปีที่ 8 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม-สิงหาคม 2558), 2607-2615.
เดวิด แซนด์เลอร์. ประวัติศาสตร์กัมพูชา. แปลโดย พรรณงาม เง่าธรรมสาร สดใส ขันติวรพงศ์ และวงเดือน นาราสัจจ์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และ มนุษยศาสตร์, 2546.
พระคันธสาราภิวงศ์. วุตโตทยมัญชรี ศึกษาเปรียบเทียบฉันทลักษณ์บาลี. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ พิทักษ์อักษร, 2545.
พระมหาวิชาธรรม (เรือง เปรียญ). รามัญสมณะวงศ์. นนทบุรี: สำนักพิมพ์ศรีปัญญา, ม.ป.ป.
พิพัฒน์ กระแจะจันทร์. “ยุคมืดของประวัติศาสตร์ไทย หลังบายน พุทธเถรวาท การเข้ามาของคน ไท”, ใน ยุคมืดของประวัติศาสตร์ไทย หลังบายน พุทธเถรวาท การเข้ามาของคนไท. หน้า 60-97. รวบรวมโดย พิพัฒน์ กระแจะจันทร์. กรุงเทพฯ: มติชน, 2559.
ไมเคิล ไรท. “ยุคมืด หรือช่องว่างในประวัติศาสตร์สยาม “a dark age”, or gap in Siamese history”, ใน ยุคมืดของประวัติศาสตร์ไทย หลังบายน พุทธเถรวาท การเข้ามาของคน ไท. หน้า 4-43. รวบรวมโดย พิพัฒน์ กระแจะจันทร์. กรุงเทพฯ: มติชน, 2559.
ยอร์ช เซเดส์. เมืองพระนคร นครวัด นครธม. แปลโดย ปรานี วงษ์เทศ. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์, 2556.
รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง และศานติ ภักดีคำ. ศิลปะเขมร. กรุงเทพฯ: มติชน, 2557.
ศานติ ภักดีคำ. “จากศิลาจารึกเขมรโบราณสู่วรรณคดีเฉลิมพระเกียรติของไทย”, ใน โสรม สรวงศิรธิรางค์ วรรณคดีเฉลิมพระเกียรติสมัยสุโขทัยและอยุธยาตอนต้น. หน้า 65- 84. รวบรวมและจัดพิมพ์โดย กรมศิลปากร. กรุงเทพฯ: สำนักวรรณกรรมและ ประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร, 2560.
__________. “พระเจ้าศรีนทรวรมัน” ไม่ใช่ “พ่อขุนผาเมือง” ในศิลาจารึกเขมรโบราณของพระ เจ้าศรีนทรวรมัน”, ใน ยุคมืดของประวัติศาสตร์ไทย หลังบายน พุทธเถรวาท การเข้า มาของคนไท. หน้า 208-225. รวบรวมโดย พิพัฒน์ กระแจะจันทร์. กรุงเทพฯ: มติชน, 2559.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. บาลีไวยากรณ์ วจีวิภาค ภาคที่ ๒ นาม และอัพยยศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 53. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2556.
สุภัทรดิศ ดิศกุล, หม่อมเจ้า. ประวัติศาสตร์เอเชียอาคเนย์ถึง พ.ศ. 2000. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: สมาคมประวัติศาสตร์ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยาม บรมราชกุมารี, 2560.
สุภัทรดิศ ดิศกุล, หม่อมเจ้า. “600 ปี แห่งพระประวัติเมืองพระนครของขอม”, นิตยสาร ศิลปวัฒนธรรม, ปีที่ 10 ฉบับที่ 6 (เมษายน 2532), หน้า 110-125, 2532.
อุไรศรี วรศะริน. ประชุมอรรถบทเขมร รวมบทความวิชาการของศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.อุไรศรี วรศะริน. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด, 2545.
Cœdès, George. “Etudes cambodgiennes”, Bulletin de l'Ecole française d'Extrême- Orient, vol. 36 No.1 (1936), pp. 1-21.
