การพัฒนาการออกแบบผังแหล่งโบราณคดีทาง พระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีในจังหวันครสวรรค์-อุทัยธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อสำรวจแหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีของจังหวัดนครสวรรค์-อุทัยธานี (2) เพื่อออกแบบผังแหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีของจังหวัดนครสวรรค์-อุทัยธานี (3) เพื่อจัดกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้ผังแหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีของจังหวัดนครสวรรค์-อุทัยธานี (4) เพื่อพัฒนาแอปพลิเคชัน (Application) ในการจัดการเรียนรู้ผังแหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีของจังหวัดนครสวรรค์-อุทัยธานี การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้กระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการมาเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินการวิจัย เน้นการศึกษาวิเคราะห์ทั้งในเชิงพื้นที่และกลุ่มเป้าหมาย มีการจัดกระบวนการวิจัยด้วยการถอดบทเรียนและการบูรณาการข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์ การสังเกต และการปฏิบัติการร่วมกันในพื้นที่ศึกษาและกลุ่มเป้าหมายที่กำหนดไว้ โดยใช้กระบวนการตามวงจรเดมมิง (PDCA) เป็นเครื่องมือในการดำเนินงานการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอน
ผลการวิจัยพบว่า (1) คณะนักวิจัยได้ลงสำรวจแหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีในจังหวัดนครสวรรค์-อุทัยธานี จำนวน 5 เมือง โดยพบว่าเมืองโบราณเหล่านี้มีอายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12–17 เป็นเมืองของชาวมอญ-เขมรโบราณ ซึ่งนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และพระพุทธศาสนาเถรวาทนิกายสรวาสติวาทิน ลักษณะของเมืองมีทั้งรูปทรงกลม วงรี และสี่เหลี่ยม โดยมีคูเมืองล้อมรอบ 2 ชั้น (2) การออกแบบผังแหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีในจังหวัดนครสวรรค์-อุทัยธานี ได้ดำเนินการออกแบบผังจำนวน 5 เมือง ผลจากการออกแบบทำให้ประชาชนในพื้นที่เข้าใจผังและสามารถเข้าถึงแหล่งโบราณคดีได้สะดวก (3) การจัดกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้แหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาสมัยทวารวดีในจังหวัดนครสวรรค์-อุทัยธานี มีจำนวน 3 กิจกรรม ซึ่งส่งผลต่อการปลูกจิตสำนึกในการอนุรักษ์แหล่งโบราณคดีของชุมชน (4) การพัฒนาและการใช้แอปพลิเคชัน “โบราณคดี@อาณาจักรทวารวดี” ช่วยเสริมคุณค่าในการจัดการเรียนรู้และทำให้การเข้าถึงผังแหล่งโบราณคดีในชุมชนเป็นไปได้อย่างง่ายดาย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2531). โบราณคดีสี่ภาค. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์หัตถศิลป์.
กาญจนา สุคัณธสิริกุล (2555). รายงานการวิจัย เรื่อง การพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
จี. เซเดส์. (2521). ชนชาติต่าง ๆ ในแหลมอินโดจีน. แปลโดย ปัญญา บริสุทธิ์. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์.
สมเกียรติ ชัยพิบูลย์. (2551). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนนครชุม อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร
เสถียร โพธินันทะ. (2535). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุจิตต์ วงศ์เทศ. (2548). คนไทยมาจากไหน?. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.
A. P. Sperling. (1967). Psychology Made Simple. Great Britain: W. H. Allen & Company. Inc..
C. T. Morgan. (1956). Introduction to Psychology. United States of America: McGRAW-Hill Book Company. Inc..
E. R. Hilgard. (1962). Introduction to Psychology. United States of America: Harcourt Brace & World. Inc..
J. KaGan and E. Havemann. (1972). Psychology : An Introduction. 2nd edition. United States of America: Harcourt Brace Jovanovich. Inc..
J. Drever. (1985). A Dictionary of Psychology. Great Britain : Penguin Books Ltd..
