การจัดการโลจิสติกส์สำหรับการท่องเที่ยวตามแนวทางมรดกโลกกินได้ในพื้นที่พิเศษอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย–ศรีสัชนาลัย–กำแพงเพชร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจข้อมูลเกี่ยวกับมรดกทางวัฒนธรรม, วิถีชีวิตชุมชน, และมรดกทางธรรมชาติในพื้นที่พิเศษ 4 ที่เชื่อมโยงอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย, ศรีสัชนาลัย, และกำแพงเพชร พร้อมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น ที่พัก, ร้านอาหาร, การคมนาคม, ความปลอดภัย และการเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม โดยใช้วิธีการวิจัยทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสอบถามผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญโดยวิธี IOC ใช้การวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis) จากกลุ่มตัวอย่าง 400 คน ผลการวิจัยพบว่าพื้นที่มีการเชื่อมโยงทางคมนาคมที่ดี แต่มีข้อจำกัดในการบริการขนส่งสาธารณะ โดยเฉพาะในศรีสัชนาลัย ที่ต้องพึ่งพารถส่วนตัวหรือเช่า การจัดการข้อมูลการเดินทางยังไม่ครอบคลุม จึงควรส่งเสริมบริการขนส่งสาธารณะและพัฒนาข้อมูลออนไลน์ เช่น QR Code และอบรมชุมชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในพื้นที่
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารพิกุล ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารพิกุล ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารพิกุล หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารพิกุล ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และคณะ. (2556). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
กุสุมา ภูเสตว์. (2553). การวิจัยการประชาสัมพันธ์เพื่อสร้างการมีส่วนร่วมของชุมชนในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. การศึกษาตามหลักสูตรปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, คณะนิเทศศาสตร์, 156-164. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จังหวัดกำแพงเพชร. (2559). สถานที่ท่องเที่ยวจังหวัดกำแพงเพชร. http://www.kamphaengphet.go.th/kp/
จิรานุช โสภา. (2554). ศักยภาพการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเมืองมรดกโลกของประเทศไทย กรณีศึกษา: อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย-ศรีสัชนาลัย-กำแพงเพชรและอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
ฉลองภพ สุสังกร์กาญจน์ และคณะ. (2555). การใช้ประโยชน์จากระบบรถไฟที่เชื่อมโยงประเทศเพื่อนบ้านเพื่อให้ไทยเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวของภูมิภาค. สถาบันการวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ฉันทัช วรรณถนอม. (2547). การวางแผนและการจัดรายการนำเที่ยว. สำนักพิมพ์เฟื่องฟ้าพริ้นติ้ง.
ฐาปนา บุญหล้า. (2549). โลจิสติกส์ประเทศไทย. สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).
ปรีชา ศรีศักดิ์หิรัญ. (2558). การสื่อสารการตลาด หน่วยที่ 1. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการสื่อสารและการส่งเสริมการตลาด หน่วยที่ 1-7. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พัชรินทร์ สิรสุนทร, กวินธร เสถียร, จิรวัฒน์ พิระสันต์ และ วิทยา คามุนี. (2555). การพัฒนาโครงข่ายเศรษฐกิจชุมชนเชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วม กรณีมรดกโลกทางวัฒนธรรมประเทศไทย. มหาวิทยาลัยนเรศวร. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
เพียงกานต์ นามวงศ์. (2552). การศึกษาแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ชุมชนไหล่หิน อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง [วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, มหาวิทยาลัยแม่โจ้].
มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาด. (2550). โครงการพัฒนาเชิงบูรณาการของการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนในอนุภูมิภาคแม่น้ำโขง ปี 2549: การเปรียบเทียบเชิงระบบโลจิสติกส์. สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ภัคณิษา อภิศุภกรกุล และคณะ. (2552). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเชื่อมโยงกับเทศกาลการท่องเที่ยวประจำปีของกลุ่มจังหวัดอีสานใต้. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ศูนย์ข้อมูลมรดกโลก. (2557). แหล่งมรดกโลกของไทย. http://www.thaiwhic.go.th/heritage_thai.aspx
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวไทย. (2551). รวมบทความวารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ ปี พ.ศ. 2549. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สิทธิชัย ฝรั่งทอง.(2553). ขับเคลื่อนโลจิสติกส์ด้วยการตลาด. เอ็กซเปอร์เน็ท.
สุรศักดิ์ ศรีกระจ่าง และคณะ. (2556). การศึกษาศักยภาพเส้นทางและมูลค่าเพิ่มของแหล่งท่องเที่ยวเชิงสังคมและวัฒนธรรมในกลุ่มจังหวัดสกลนคร นครพนม มุกดาหารสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC). สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2553, 25 กรกฎาคม). ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ หนึ่งในรูปแบบการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่น่าสนใจ. http://www.dasta.or.th/th/theory/676-676.html
การท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. (2552). ความหมายการท่องเที่ยวแบบยั่ง. http://wean--wean-reentourismblogspotcom.blogspot.com/
Bandarin, F., & Oers, V. R. (2012). The historic urban landscape: Managing heritage in an urban century. Wiley-Blackwell.
Butler, R. W. (1999). Sustainable tourism: A state of the art review. Tourism Geographies, 1(1), 7-25.
Bywater, M. (2013). The market for cultural tourism in Europe. Travel and Tourism Analyst, 6, 30-46.
Ellis, A., Park, E., Kim, S., & Yeoman, I. (2018). What is food tourism? Tourism Management, 68, 250-263.
Garrod, B., & Fyall, A. (1998). Beyond the rhetoric of sustainable tourism? Tourism Management, 19(3), 199-212. from https://doi.org/10.1016/s0261-5177(98)00013-2
Gillman, D. (2010). The idea of cultural heritage. Cambridge University Press.
Gowdy, J. (1999). Economic concepts of sustainability: Relocating economic activity within society & environment. In E. Becker & T. Jahn (Eds.), Sustainability & the social sciences (pp. 162-181). Hamburger.
Prideaux, B., & Carson, D. (2020). Integrated tourism management: An international perspective. Routledge.
Sandis, C. (Ed.). (2014). Cultural heritage ethics: Between theory and practice. Open Book Publishers.
Timothy, D. J. (2010). Cultural heritage and tourism: An introduction. Channel View Publications.
Timothy, D. J., & Nyaupane, G. P. (2009). Cultural heritage and tourism in the developing world: A regional perspective. Taylor & Francis.
