Potential Development of Community Enterprises for improvement of Hill Tribe Embroidery Products Kamphaeng Phet Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
This present study aimed to investigate the potential of community enterprises along with local wisdom regarding hill tribe embroidery products and to develop hill tribe embroidery products to match the contemporary identity of Mien ethnic group. The study was based on qualitative paradigm where it centered around content analysis concerning ethnographic. In addition, the participants were 40 people from community enterprises from both Moo 9 Sak-Ngam Sub District and Moo 9, Khlong Toey Village, Khlong-Lan Pattana Sub District in Khlong-Lan District, Kamphaeng Phet Province by using group interview and observation.
The results indicated that the antique silverware patterns were reserved by Mien ethnic group in Kamphaeng Phet Province by employing new technology to transform patterns into embroidery products as well as another appliance. In the same vein, they also created patterns imitating from nature to represent human and nature. Also, embroidery products were created and used for new year celebration together with marriage ceremony to present family social status. These reflected the senses of human and sacredness, and human and human aspects. Apart from that, these aspects of Mian identity brought about their products. Regarding the potential of community enterprises and local wisdom of hill tribe embroidery, it manifested the use of colors and traditional dress code or the rigorous dress code for both male and female for the ritual events. Additionally, embroidery handicraft of Mien people depicted the image of women producing handwork for family members which inherited from generation to generation.
The results concerning the purposes of community enterprises were arisen for six aspects. The first was the collaboration of members in transforming hill tribe fabric for sale. It followed by the community self-management. Thirdly, a group of committee was created in order to exchange and learn the way to arrange embroidery products in addition to create new network among other community enterprises. Besides, the operation of the group leader was in the persuasive, determined, propagated, sacrifice able, creative, and responsible for community by integrating traditional cultures and community enterprises without exceeding profit. Likewise, it supported elderly people in the community to earn extra income. The last aspect regarding the purposes of community enterprises was the new product design as well as increase product value to bolster the ability to sell the product in COVID-19 era. In a nutshell, embroidery fabric of Mien ethnic group was along with the concept of self-reliance. The researcher developed several products produced from hill tribe embroidery fabric e.g., wallet, hairpin, and keychain to sell in an online platform. This was to provide more alternative ways to promote and sell the products to increase the income of the community enterprises together with present community identity of hill tribe people.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The content and information in the article published in the journal Phikul Regarded as the opinions and responsibilities of the author of the article directly, which the editorial department No need to agree Or share any responsibility
Articles, information, content, images, etc. that have been published in the Pikul Journal Is considered the copyright of the Pikun Journal If any person or department wants to redistribute all or any part of it for further distribution or for any other action, it must be licensed in writing from Pikul Journal only.
References
งามพิศ สัตย์สงวน. (2545). สถาบันครอบครัวของกลุ่มชาติพันธุ์ในกรุงเทพมหานคร : กรณีศึกษาครอบครัวญวน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจมส์ แอล. เครย์ตัน. (2551). คู่มือการมีส่วนร่วมของ ประชาชน การตัดสินใจที่ดีกว่าโดยให้ชุมชนมี ส่วนร่วม (วันชัย วัฒนศัพท์, ถวิลวดี บุรีกุล และ เมธิศา พงษ์ศักดิ์ศรี, ผู้แปล). ขอนแก่น : โรงพิมพ์ศิริภัณฑ์ ออฟเซ็ท.
จักรพันธ์ โสมะเกษตริน. (2551). การจัดการภูมิปัญญาท้องถิ่นศรีสะเกษเพื่อการแข่งขันอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
ชวโรจน์ ศรีทน. (2557). การจัดการกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผลิตภัณฑ์จากเหล็กน้ำพี้ ในตำบลน้ำพี้ อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์. งานนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. อุตรดิตถ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
เดชวิทย์ นิลวรรณ. (2555). การบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาธุรกิจชุมชน กลุ่มตัดเย็บบ้านดอกแดง ตำบลสง่าบ้าน อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
ประเวศ วะสี. (2547). ศูนย์การเรียนรู้ภูมิปัญญาไทย: ทิศทางใหม่ของการศึกษา. ในเอกสารประกอบการอบรมทิศทางการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันไทยศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัฒนพงศ์ สุกิจปาณีนิจ. (2552). ทุนทางสังคมกับ การพัฒนาประเทศ. วิทยานิพนธ์เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัฒนาสังคมและสวัสดิการ, กรม. (2545). การศึกษาเรื่องโครงการศึกษารูปแบบการเสริมสร้างเครือข่ายพัฒนาสังคมและสวัสดิการ. กรุงเทพฯ: กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ.
พยัค วุฒิรงค์. (2562). การจัดการนวัตกรรมจากแนวคิดสู่การปฏิบัติที่เป็นเลิศ (Innovation Management Conceot & Best Practice).กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชิต นันทสุวรรณ. (2544). แผนแม่บทการพัฒนาวิสาหกิจ. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์.
วัชรินทร์ จรุงจิตสุนทร. (2548). หลักการและแนวคิดการออกแบบผลิตภัณฑ์. กรุงเทพฯ: แอ๊ปป้าพริ้นติ้งกรุ๊ป.
สัญญา เคณาภูมิ. (2558). แนวทางการพัฒนาประสิทธิผล ของวิสาหกิจชุมชนในพื้นที่จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการแพรกาฬสินธุ์, 2(3), 68-85.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์ . (2560). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ : บทเรียนจากเพื่อนบ้าน. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
สำนักวิชาการ. (2561). เอกสารวิชาการ Academic Focus การส่งเสริมและพัฒนาวิสาหกิจ ชุมชนจากภาครัฐ. กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
อภิชาติ ใจอารีย์. (2557). รูปแบบการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นการแปรรูปหน่อไม้ ของชุมชน บ้านพุเตย จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารการเมืองการปกครอง 4 (2): 241-158.
อรทัย อินตา. (2561). การบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่น : การจัดการองค์ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในเขตพื้นที่อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
อารี วิบูลย์พงศ์ และคณะ. (2549). ร้อยแปดวิสาหกิจ (ใน) ชุมชน แนวการวิจัยกลยุทธ์กรณีศึกษา. เชียงใหม่: ศูนย์วิจัยเพื่อเพิ่มผลผลิตทางการเกษตรคณะเกษตรศาสตร์และคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
โอกามา จ่าแกะ. (2560). กระบวนการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นหัตถกรรมผ้าปักชาวเขาสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์ กรณีศึกษากลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทยภูเขาชนเผ่าม้งและเมี่ยน จังหวัดกำแพงเพชร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 23(3), 52-70.
Department of Cultural Promotion. (2015). Handbook for proposals to register national cultural heritage. Bangkok: Author.
Forcadell, F. and Guadamillas, F. (2002). A case study on the implementation of a knowledge management strategy oriented to innovation. Knowledge and Process Management, 9(3): 162-171.
Lenzerini, F. (2011). Intangible cultural heritage: the living culture of peoples. European Journal International Law, 22 (1), 101-120.
The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). (2009). Hoi An protocols for the best conservation practice in Asia: Professional Guidelines for assuring and preserving the authenticity of heritage site in
the context of Asia. Bangkok: Author.
The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). (2017). Cultural heritage and sustainable development. (Poonsak Aekrojanakun, Translator). Bangkok, Thailand: Author.
