การพัฒนาโมเดลนวัตกรรมการสื่อสารเพื่อการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิต ในระบบมหาวิทยาลัยเปิดดิจิทัลเพื่อพัฒนาสมรรถนะวิชาชีพจำเพาะ
Main Article Content
Abstract
This qualitative research primarily aimed to develop a comprehensive communication innovation model for managing lifelong learning within a digital open university system, specifically designed to promote the development of learners' specific professional competencies amidst dynamic global changes. The research process began with a thorough document analysis of policies, educational management guidelines, and best practices in professional competency development from various credible sources, including university-level documents, relevant governmental agencies, and international organizations shaping educational trends. Concurrently, a systematic online literature review was conducted to synthesize existing knowledge, concepts, theories, and case studies pertaining to communication innovation, lifelong learning, and specialized skill development, both in Thailand and internationally. This was complemented by a detailed content analysis of current communication media utilized by Sukhothai Thammathirat Open University (STOU), such as printed materials, websites, videos, and online platforms, to evaluate the effectiveness of their communication approaches in fostering learning.
The findings unequivocally indicated that the current lifelong learning system in digital open universities faces significant challenges in integrating communication innovations appropriately to cater to the diverse needs of learners, particularly adults and working professionals requiring upskilling or reskilling for specific occupations. Learners explicitly expressed a strong demand for the development of crucial competencies, including digital skills, systems thinking, and professional communication skills. Synthesizing these insights, the researcher developed the "C.L.I.M.B." model—an innovative conceptual framework comprising five key components 1) Communication Innovation, 2) Lifelong Learning Framework, 3) Individualized Learning Path, 4) Motivation and Mindset for Growth, and 5) Bridging to Professional Competency. This newly developed model underwent rigorous expert validation, yielding an Index of Item-Objective Congruence (IOC) score of 0.89. This high score signifies the model's exceptional suitability for practical application in enhancing lifelong learning management within digital open universities.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The content and information in the article published in the journal Phikul Regarded as the opinions and responsibilities of the author of the article directly, which the editorial department No need to agree Or share any responsibility
Articles, information, content, images, etc. that have been published in the Pikul Journal Is considered the copyright of the Pikun Journal If any person or department wants to redistribute all or any part of it for further distribution or for any other action, it must be licensed in writing from Pikul Journal only.
References
จุฑาพร บุญคีรีรัฐ. (2565). การใช้แพลตฟอร์มดิจิทัลในมหาวิทยาลัยเปิด กรณีศึกษาการเพิ่มการมีส่วนร่วมของผู้เรียน. วารสารเทคโนโลยีการศึกษา, 25(3), 45-62.
ตันติรัตน์ พงษ์พาณิชย์. (2564). ความต้องการศึกษาต่อของประชาชนในระบบมหาวิทยาลัยเปิด กรณีศึกษามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. วารสารวิจัยและพัฒนา มสธ., 17(2), 112-123.
ทิพาพร บัวทอง. (2564). ปัจจัยเชิงสาเหตุของการเลือกเรียนในระบบมหาวิทยาลัยเปิด. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 9(1), 35-48.
นงเยาว์ สินวัฒนานุรักษ์. (2563). รายงานการเป็นมหาวิทยาลัยที่ดี พ.ศ. 2563. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พงศ์เทพ วิริยะกุล. (2562). การปรับตัวของสถาบันอุดมศึกษาไทยต่อผู้เรียนนอกระบบ. วารสารการศึกษาผู้ใหญ่, 15(2), 78-92.
วรางคนา วิเศษมณีลี. (2566). ระบบบริการการเรียนรู้ที่ยืดหยุ่นในมหาวิทยาลัยเปิด. วารสารนวัตกรรมการศึกษา, 12(4), 156-171.
วลัยลักษณ์ขณา รัตนวงค์. (2564). หลักสูตรฐานสมรรถนะ แนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล. วารสารหลักสูตรและการสอน, 18(3), 23-40.
สุกัญญาณัฐ อบสิน. (2566). ความท้าทายของการศึกษาตลอดชีวิตในบริบทไทย. วารสารการศึกษาและการพัฒนา, 22(1), 89-105.
สำนักงานมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2563). รายงานประจำปี 2563 การพัฒนาระบบการเรียนรู้ตลอดชีวิต. นนทบุรี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Casanova, D., Moreira, A., & Costa, N. (2019). Technology enhanced learning in higher education Results from the design of a quality evaluation framework. Procedia Computer Science, 159, 1799-1809. https//doi.org/10.1016/j.procs.2019.09.351
Dutta, M. J. (2018). Communication for social change Interventions for marginalized communities. Polity Press.
Freire, P. (1970). Pedagogy of the oppressed. Continuum International Publishing Group. (เป็นตัวอย่าง หากไม่มีการอ้างอิงถึงในเนื้อหา สามารถตัดออกได้)
Jarvis, P. (2009). Learning to be a person in society Learning to be me. In K. Illeris (Ed.), Contemporary theories of learning (pp. 21-34). Routledge.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
Krishna, S., & Bhushan, P. (2022). Digital transformation in higher education Innovation and challenges in the post-pandemic era. International Journal of Educational Technology in Higher Education, 19(1), 1-18. https//doi.org/10.1186/s41239-022-00346-8
OECD. (2020). The future of education and skills 2030 OECD learning compass 2030. OECD Publishing. https//doi.org/10.1787/4bc376b9-en
Servaes, J. (2008). Communication for development and social change. SAGE Publications.
UNESCO. (2015). Rethinking education Towards a global common good? UNESCO Publishing.
UNESCO. (2022). Futures of Education Learning to become. UNESCO Publishing.
