การออกแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยวในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกง2) พัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวที่มีอยู่เดิมในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกง3) ออกแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวใหม่ในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกง และ 4) จัดทำแผนกิจกรรมการท่องเที่ยวในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกงตลอดทั้งปีเป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แบบสำรวจกิจกรรมการท่องเที่ยว 2) แบบสัมภาษณ์เชิงลึก 3) แบบประเมินศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยว และ 4) แบบสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับกิจกรรมการท่องเที่ยว กลุ่มผู้ให้ข้อมูลการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารแหล่งท่องเที่ยวให้สัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 20 คน ผู้เชี่ยวชาญประเมินศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยว จำนวน5 คน ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียระดมความคิดพัฒนาและออกแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวด้วยการสนทนากลุ่ม จำนวน 20 คน ผู้เชี่ยวชาญตรวจประเมินต้นแบบกิจกรรมการท่องเที่ยว จำนวน 6 คน และนักท่องเที่ยวให้ข้อมูลประสบการณ์การท่องเที่ยวและทดสอบกิจกรรมการท่องเที่ยว จำนวน 60 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหาค่าร้อยละ และวิเคราะห์ SWOT ผลการวิจัยปรากฏว่า
- การประเมินศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยวในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกง มีผลการประเมินอยู่ในระดับปานกลาง โดยพื้นที่อำเภอเมืองฉะเชิงเทรามีศักยภาพสูงที่สุด รองลงมา ได้แก่ พื้นที่อำเภอบางคล้า และพื้นที่อำเภอบางปะกงกิจกรรมการท่องเที่ยวที่มีศักยภาพสูงที่สุด ได้แก่ การท่องเที่ยวชุมชนตลาดบ้านใหม่เมืองแปดริ้วรองลงมา เป็นการท่องเที่ยวตลาดน้ำบางคล้า และการเที่ยวชมศาสนสถานและสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์
2.พัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวที่มีอยู่เดิมในเขตพื้นที่อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา สามารถเชื่อมโยงแหล่งท่องเที่ยวชุมชนและศาสนสถานในพื้นที่อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา ด้วยการท่องเที่ยวทางแม่น้ำ กิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชน และกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
- ออกแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวใหม่ในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกง 3 กิจกรรม ได้แก่ กิจกรรมเส้นทางจักรยานท่องเที่ยวชุมชนบ้านบางปะกง กิจกรรมท่องเที่ยวชุมชน เรียนรู้วิถีชาวประมงบ้านปากคลองตำหรุ และกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมปากแม่น้ำบางปะกง
- แผนกิจกรรมการท่องเที่ยวในเขตลุ่มแม่น้ำบางปะกง ร่วมกับเทศกาลงานประเพณีท้องถิ่น ที่สามารถจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวได้ตลอดทั้งปี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2550). คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ. เข้าถึงได้จากhttps://www.dot.go.th/ebooks/ ebooks-group/3
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2561). โครงการศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีศักยภาพในการใช้จ่าย. กรุงเทพฯ: บริษัท แบรนด์ เมทริกซ์ รีเสิร์ช จำกัด.
สมบัติ กาญจนกิจ. (2560). นันทนาการและอุตสาหกรรมท่องเที่ยว (Recreation & Tourism Industry)(พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559).สรุปรายงานการศึกษาโครงการสำรวจศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวประเภทเกาะทั่วประเทศ เพื่อส่งเสริมพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีคุณภาพของประเทศ.เข้าถึงได้จาก http://www.nesdb.go.th/ewt_news.php?nid=6140&filename=index
Aukerman, H. (2011). Water and Land Recreation Opportunity Spectrum (WALROS).Colorado: U.S. Department of the Interior.
Bowdin, G., Allen, J., O’Toole, W., Harris, R., & McDonnell, I. (2006). Event management (2nded.). Oxford: Elsevier.
Brown, T. (2008). Design thinking. Harvard Business Review, 86(6), 84-92.
Brown, T., & Wyatt, J. (2010). Design thinking for social innovation. DevelopmentOutreach, 12(1), 29-43.
Budruk, M., & Phillips, R. (2011). Quality-of-life community indicators of park, recreation and tourism. Dordrecht: Springer.
Dickman, S. (1996). Tourism: An introductory text (2nded.). Sydney: Hodder Education.
Getz, D., & Page, S. J. (2016). Progress and prospects for event tourism research. Tourism Management, 52(3), 593-631.
Graci, S., &Dodds, R. (2008). Why go green? The business case for environmental commitment in the Canadian hotel industry. An International Journal of Tourism & Hospitality Research, 19(2), 251–270.
Griffin, A., & Hauser, J. R. (1993). The voice of the customer. Marketing Science, 12(1), 1-27.
Jennings, G. (2009). Water-based tourism, sport, leisure, and recreation experiences. Routledge: Elsevier’s Science & Technology.
Joyce, A., &Paquin, R. L. (2016). The triple layered business model canvas: A tool to design more sustainable business models. Journal of Cleaner Production,135(2), 1474-1486.
Kumar, V. (2013). 101 Design methods a structured approach for driving innovation inyour organization. New Jersey: Wiley.
Osterwalder, A., &Pigneur, Y. (2010). Business model generation. New Jersey: John Wiley & Sons.
Pfister, R. E., & Tierney, P. T. (2009). Recreation, event, and tourism businesses: Start-up and sustainable operations. United States: Human Kinetics.
Piercy, N., & Giles, W. (1989). Making SWOT analysis work. Marketing Intelligence &Planning, 37(4), 5-7.
Pike, S., & Page, S. J. (2014). Destination marketing organizations and destinationmarketing: a narrative analysis of the literature. Tourism Management, 41(2), 202-227.
Prideaux, B., & Cooper, M. (2009). River tourism. Oxford: CAB International.
UNWTO. (2015). World tourism barometer volume 13 January. Retrieved from http://dtxtq4w60xqpw.cloudfront.net/sites/all/files/pdf/unwto_barom15_01_january_excerpt_1
World Tourism Organization. (2004).Indicators of sustainable development for tourism destinations: A guidebook. Madrid: WTO.
World Travel and Tourism Council. (2012).Travel and Tourism: Economic Impact, Madrid: UNWTO.
