Driving and Developing Welfare Grassroot Economy in Mae Jo Municipality and Pa PhaiSubdistrict Municipality, San Sai District, Chiang Mai Province

Main Article Content

Thammaporn Tantra
Suriyajarat Techatanmeensakul
Sathaporn Saengsupho
Kriengkrai Charoenphon
Patcharapan Srisakonwat
Rutailakshmi Kitboonchu
Rungthiwa Khuean Kaew

Abstract

The objectives of this article were: 1) To examine the roles and duties of community organizing groups in the process of driving the grassroots economy on improving the quality of life of members at the household and community level of community organizing groups, 2) To investigate the process of developing the potential of community organizing groups regarding the process of building cooperation among community organizing groups in driving and developing a welfare grassroots economy. The article was qualitative research and the instrument used in the research study was a semi-structured interview form, and focus group. Key informants included representatives of community organizing groups, representatives from government and private agencies, representatives of local leaders, representatives of educational institutions, representatives of religious leaders, and representatives of the public sector with the total 60.


           The results of the study found that most community organizing groups were formed under government policies under the supervision of government agencies. Moreover, most organizations worked in accordance with the objectives of the establishment to achieve the goals of each group, focusing on strengthening the specific group. In addition, the study showed that neither community organizing groups drive and develop the community's economic base directly.       At the same time, there had been informal integration of community organizing groups as the main facilitator for building integrated cooperation in driving the grassroots economy concretely.


           The results of the study on the development of the potential of community organizing groups to be strong found that they were able to manage self-reliance and can be relied upon by the people in the community. Therefore, it is very necessary to lead to the creation of a process for developing community organizing groups through group leaders and committees. The processes for developing community organizing groups were: 1) searching for problems of needs, and potential, 2) designing learning processes to create the knowledge,                     3) organizing a workshop to develop the potential of community organizing groups through committee leaders and members, and  4) designing the process of building integrated cooperation to develop a welfare grassroots economy leading the behavior for benefit further.

Article Details

How to Cite
Tantra, T., Techatanmeensakul, S., Saengsupho, S., Charoenphon, K., Srisakonwat, P., Kitboonchu, R., & Khuean Kaew, R. (2022). Driving and Developing Welfare Grassroot Economy in Mae Jo Municipality and Pa PhaiSubdistrict Municipality, San Sai District, Chiang Mai Province. School of Administrative Studies Academic Journal, 5(2), 19–34. retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SASAJ/article/view/257280
Section
Research Articles

References

กระทรวงพาณิชย์. (2564). รายงานการศึกษาพัฒนาศักยภาพของวิสาหกิจชุมชน/วิสาหกิจเพื่อสังคมยกระดับเศรษฐกิจฐานราก. สืบค้นจาก http://www.tpso.moc.go.th/th/node/11312

โกวิทย์ พวงงาม. (2545). การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน. กรุงเทพฯ : ม.ป.พ.

ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2556). อนาคตสังคมไทย: ข้อคิดเพื่อพิจารณา (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ทอแสงระวี ถีถะแก้ว. (2555). ยุทธศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนบนวัฒนธรรมเศรษฐกิจฐานรากในพื้นที่ฝั่งตะวันออกจังหวัดปทุมธานี. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 4(8), 39-52.

ทวีป บุตรโพธิ์. [ม.ป.ป.]. การขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากและประชารัฐ. สืบค้นจาก http://www.dsdw2016.dsdw.go.th/doc_pr/ndc_2560-2561/PDF/8410s/8410%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%97%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B8%9B%20%E0%B8%9A%E0%B8%B8%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%82%E0%B8%9E%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B9%8C.pdf

ทวีศิลป์ กุลนภาดล. (2550). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการวางแผนชุมชนเพื่อการบูรณาการสู่การวางแผนพื้นที่จังหวัดฉะเชิงเทรา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ยุภา ประยงค์ทรัพย์. (2554). การบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก กรณีประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, สุรินทร์.

สนธยา พลศรี. (2545). เครือข่ายการเรียนรู้ในงานพัฒนาชุมชน. สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.

สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน. (2552). คู่มือการดำเนินการโครงการสนับสนุนการจัดสวัสดิการชุมชน. กรุงเทพฯ: สถาบันฯ.

สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน). (2559). คู่มือการส่งเสริมการพัฒนาระบบเศรษฐกิจฐานราก. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน).

สร้อยตระกูล (ติวยานนท์) อรรถมานะ. (2540). สาธารณบริหารศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สังศิต พิริยะรังสรรค์. (2541). เศรษฐกิจชุมชนแบบพึ่งตนเอง ปรัชญา ฐานะและอนาคต ในเศรษฐกิจชุมชนพึ่งตนเอง: แนวความคิดและยุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ:

กรมการปกครอง.

สุพานี สฤษฏ์วานิช. (2549). พฤติกรรมองค์กรสมัยใหม่ แนวคิดและทฤษฎี. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคม. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 - 2580 / สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานฯ.

หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อสร้างเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน:กรณีศึกษาตำบลเนินศาลา อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(2), 473-488.