การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของแบบวัดความสำเร็จของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ภาคเหนือของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และตรวจสอบความสอดคล้ององค์ประกอบเชิงยืนยันของแบบวัดความสำเร็จของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ภาคเหนือของประเทศไทยตามภาวะสันนิษฐานกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยกลุ่มตัวอย่าง คือ กลุ่มผู้บริหารและกลุ่มสมาชิกของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ภาคเหนือของประเทศไทย ใช้การสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน ได้จำนวน 1,020 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือแบบสอบถาม วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันด้วยโปรแกรม AMOS
ผลการวิจัยพบว่า ทุกองค์ประกอบสามารถนำไปใช้ได้โดยมีความสอดคล้องกลมกลืนกับกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ดังนี้ 1) องค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยวมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบเท่ากับ .894, .796, .782, และ .765 ผลการตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลองค์ประกอบกับข้อมูลเชิงประจักษ์พบว่า x2 = 56.610 ; df = 44 ; Relative chi-square = 1.287 ; p-value = .096 ; GFI = .992 ; AGFI = .981 ; NFI = .989 ; PNFI = .478 ; TLI = .995 ; CFI = .998 ; RMSEA = .017 ; RMR = .010 2) การจัดการการท่องเที่ยวมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบเท่ากับ .928, .860, .834, .815, .758 และ .671, ผลการตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลองค์ประกอบกับข้อมูลเชิงประจักษ์พบว่า x2 = 94.791 ; df = 77 ; Relative chi-square = 1.231 ; p-value = .082 ; GFI = .991 ; AGFI = .974 ; NFI = .992 ; PNFI = .402 ; TLI = .996 ; CFI = .999 ; RMSEA = .015 ; RMR = .010 และ 3) ภาวะผู้นำมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบเท่ากับ .962, .951 และ .922 ผลการตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลองค์ประกอบกับข้อมูลเชิงประจักษ์พบว่า x2 = 30.091 ; df = 21 ; Relative chi-square = 1.433 ; p-value = .090 ; GFI = .994 ; AGFI = .984 ; NFI = .992 ; PNFI = .463 ; TLI = .995 ; CFI = .998 ; RMSEA = .021 ; RMR = .006 โดยผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าทั้ง 3 องค์ประกอบสามารถนำไปใช้เป็นเครื่องมือวัดความสำเร็จของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ภาคเหนือของประเทศไทยได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2561). แนวทางการดำเนินโครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.
ฉัตรฉวี คงดี, พัชนี เชยจรรยา, และ ธาตรี ใต้ฟ้าพูล. (2563). โมเดลสมการโครงสร้างของการสื่อสารทางการท่องเที่ยว การจัดการชุมชนและการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 7(1), 109-128.
ธารีทิพย์ ทากิ. (2564). การวิเคราะห์และพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวถวิลหาอดีตต่อความตั้งใจกลับมาท่องเที่ยวประเทศไทยของชาวไทยไกลบ้าน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 12(2), 164-182.
พระมหาสุเมฆ สมาหิโต. (2562). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของประสิทธิผลพุทธบูรณาการการบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดพิจิตร (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, พระนครศรีอยุธยา.
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2543). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
พูลพงศ์ สุขสว่าง. (2557). หลักการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 6(2), 136-145.
ศิลปวิชญ์ น้อยสมมิตร. (2562). รูปแบบการพัฒนาการจัดการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืนในพื้นที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, พระนครศรีอยุธยา.
สัมฤทธิ์ กางเพ็ง. (2557). ภาวะผู้นำแบบบริการ: แนวคิด ทฤษฎีและงานวิจัย. มหาสารคาม: อภิชาติการพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุวิมล ติรกานันท์. (2557). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมราวดี ไชยโย, และ วรรักษ์ สุเฌอ. (2561). การวิเคราะห์โมเดลองค์ประกอบเชิงยืนยันของการรับรู้กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงอาสาสมัครในกลุ่มสัตว์ของประเทศไทย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ), 11(3), 2873-2895.
อัครพงศ์ อั้นทอง, และ กันต์สินี กันทะวงศ์วาร. (2567). การพัฒนาแบบจำลองการอธิบายการสนับสนุนการจัดการการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบของคนท้องถิ่น. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 41(1), 147-170.
Beeton, S. (2006). Community Development through Tourism. Australia: Landlinks Press.
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text (2nd ed.). Sydney: Hodder Education.
Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (2006). Tourism principles, practices, philosophies. (7th ed.). New Jersey, NJ: John Wiley & Sons.
Hair, J. F., Anderson, R. E., Babin, B. J., and Black, W. C. (2010). Multivariate Data Analysis: A global perspective (7th ed.). New Jersey, NJ: Pearson.
Jackson, D. L. (2003). Revisiting sample size and number of parameter estimates: Some support for the N:q hypothesis. Structural Equation Modeling, 10(1), 128-141.
Kikuchi, T. (2008). Potential development of geographical studies on rural tourism with the adoption of the research framework of food tourism. Geographical Space, 1(1), 32–52.
Kim, H. K., & Lee, T. J. (2018). Brand Equity of a Tourist Destination. Sustainability, 10(2), 1-21.
Kirkendall, D. R., Gruber J.J., & Johnson R.E. (1987). Measurement and Evaluation for Physical Educators (2nd ed.). Champaign, IL: Human Kinetics.
Lane, B. (1994). What Is Rural Tourism?. Journal of Sustainable Tourism, 2(1-2), 7-21.
Lankford, S. V., & Howard, D. R. (1994). Developing a tourism impact attitude scale. Annals of Tourism Research, 21(1), 121–139. https://doi.org/10.1016/0160-7383(94)90008-6
Lekovic, K., Tomic, S., Maric, D., & Curcic, N. V. (2020). Cognitive Component of the Image of a Rural Tourism Destination as a Sustainable Development Potential. Sustainability, 12(22), 9413.
Liping A. C. (2002). Cooperative branding for rural destinations. Annals of Tourism Research, 29(4), 720-742.
Loureiro, S. M. C. (2014). The role of the rural tourism experience economy in place attachment and behavioral intentions. International Journal of Hospitality Management, 40, 1-9.
Marc, H. A., & Peter, Y. T., (2015). The Downside of Transformational Leadership When Encouraging Followers to Network. The Leadership Quarterly Encouraging Followers to Network. The Leadership Quarterly, 26(5). 790-801.
Middleton, V. T. C., & Clarke, J. R. (2001). Marketing in travel and tourism (3th ed.). London: Routledge.
Miller N. J., & Besser T. L. (2000). The importance of community values in small business strategy formation: Evidence from rural Iowa. Journal of Small Business Management, 38(1), 68-85.
Mior Shariffuddin, N. S., Azinuddin, M., Hanafiah, M. H., & Wan Mohd Zain, W. M. A. (2023). A comprehensive review on tourism destination competitiveness (TDC) literature. Competitiveness Review, 33(4), 787-819.
Northouse, P. G. (2017). Introduction to leadership: concepts and practice (4th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Pelasol, J. (2012). A Potential Tourist Destination in the Southern Part of Iloilo, Philippines. International JPAIR Multidisciplinary Research, 7(1), 13-42.
Rheeders T., & Meyer D. F. (2023). The Development of a Regional Tourism Destination Competitiveness Measurement Instrument. Tourism and Hospitality, 4(1), 1–20.
Ridzuan, A. A., Kadir, M. J., Yaacob, S., Zainol, N. A. M., HAbdullah, Roslan, N. H.,… Ahmad, N. D. F. (2020). The Mediating Effect of Community Leadership on Community Resilience Elements and Community Preparedness. IOP Conf. Series: Earth and Environmental Science, 479(1), 1-9.
Robbins, S., & Coulter, M. (2009). Industrial management. New Jersey, NJ: Pearson Prentice Hall.
Schermerhorn, J. R., Jr, Hunt, J. G., & Osborn, R. N. (2005). Organizational Behavior (9th ed.). Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
Tanaka, J. S. (1987). How big is big enough?: Sample size and goodness of fit in structural equation models with latent variables. Child Development, 58(1), 134-146.
Yukl, G. (2002). Leadership in Organizations (5th ed.). New Jersey, NJ: Prentice Hall.
