รูปแบบการพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดที่สุด ในอาเซียนของเทศบาลเมืองน่าน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองน่าน 2) ศึกษาความคิดเห็นของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองน่านต่อการดำเนินงานพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดของเทศบาลเมืองน่าน 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดกับความคิดเห็นต่อการดำเนินงานพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองน่าน และ 4) ศึกษารูปแบบการพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดที่สุดในอาเซียนของเทศบาลเมืองน่าน ใช้กลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่ม ได้แก่ 1) กลุ่มตัวอย่างการวิจัยเชิงปริมาณ จำนวน 375 คน จากการสุ่มตัวอย่างแบบสะดวก เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การตรวจสอบการแจกแจงของตัวแปรอิสระ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรด้วยสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณศึกษาผลกระทบของตัวแปร โมเดลสมการโครงสร้างเชิงเส้นเพื่อประเมินความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างตัวแปรต่างๆ และ 2) กลุ่มตัวอย่างการวิจัยเชิงคุณภาพ จำนวน 13 คน ใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างโดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ในภาพรวมระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดที่สุดในอาเซียนของเทศบาลเมืองน่าน อยู่ในระดับมาก 2) ความคิดเห็นของประชาชนในภาพรวมเห็นด้วยอย่างยิ่งต่อการดำเนินงานการพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดที่สุดในอาเซียนของเทศบาลเมืองน่าน 3) ตัวแปรทุกตัวมีความสัมพันธ์กัน 4) รูปแบบการพัฒนาเมืองที่มีมาตรฐานการท่องเที่ยวสะอาดที่สุดในอาเซียนของเทศบาลเมืองน่าน ได้แก่ 4.1) พัฒนาสภาพสังคมของชุมชน 4.2) พัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน 4.3) พัฒนานโยบาย 4.4) พัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชน 4.5) พัฒนาสิ่งแวดล้อมของชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2565). รายงานประจำปี 2565 การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. สืบค้นจาก https://api.tat.or.th/upload/live/about_tat/9565/รายงานประจำปี2565.pdf
กระทรวงการท่องเที่ยวประเทศกัมพูชา. (2563). มาตรฐานเมืองท่องเที่ยวสะอาดของอาเซียน. สืบค้นจาก https://krabi.mots.go.th/download/article/article_20191211132611.pdf
จารุวัฒน์ เมืองไทย. (2561). การนำนโยบายการจัดการขยะมูลฝอยชุมชน“จังหวัดสะอาด”ไปปฏิบัติ ศึกษาเฉพาะกรณีเทศบาลตำบลเนินขาม อำเภอเนินขาม จังหวัดชัยนาท. สืบค้นจาก https://www3.ru.ac.th/mpa-abstract/index.php/abstractData/viewIndex/163
ชนัญธิดา ชัยอามาตย์, ภคนันท์ สุทธิประภา, ภีมกร โดมมงคล, มานะ นาคำ, และ อภิรดี วงศ์ศิริ. (2567). แนวทางการจัดการขยะมูลฝอย กรณีศึกษาชุมชนในเขตเทศบาลขอนแก่น. Applied Economics, Management and Social Sciences, 1(2), 21–28.
เทศบาลเมืองน่าน. (2560). ข้อมูลทั่วไป. สืบค้นจาก https://www.nancity.go.th/frontpage
ผู้จัดการออนไลน์. (2561). ส่องเมืองน่าน กรณีศึกษา “เมืองสะอาดอันดับ1ของอาเซียน”. สืบค้นจาก https://mgronline.com/greeninnovation/detail/9610000081291
สถาบันพระปกเกล้า. (2563). การบริหารจัดการโครงสร้างพื้นฐานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อรองรับการพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักวิจัยและพัฒนาสถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). แนวทางการเสริมสร้างการมี ส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒน์.
สำนักงานสิ่งแวดล้อมและควบคุมมลพิษที่ 2. (2565). กรมควบคุมมลพิษติดตามการจัดการขยะของเทศบาลเมืองน่าน. กรมควบคุมมลพิษ. สืบค้นจาก https://epo02.pcd.go.th/th/news/detail/107321
Beatley, T. (2000). Green urbanism: Learning from European cities. Washington DC: Island Press.
Fung, A., & Wright, E. O. (2003). Deepening democracy: Institutional innovations in empowered participatory governance. London & New York: Verso.
Kalman, B. G., Grotte, J., Lakshmi, V., Toth, A., Modos-Szalai, S., Zugor, Z., & Malatyinszki, S. (2024). Sustainable city tourism—A systematic analysis of Budapest and Mumbai. Journal of Infrastructure, Policy and Development, 8(9). 1-12. doi:10.24294/jipd.v8i9.7933
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Ngoc, N. A. (2024). Evaluation of community tourism activities in Cai Lay district, Tien Giang Province based on ASEAN community tourism standards. Pakistan Journal of Life and Social Sciences, 22(2), 8874-8886.
Perkins, D. D., Zimmerman, Hughey, J., & Speer, P, W. (2009). Community psychology perspectives on Social Capital Theory and Community Development Practice. Journal of the Community Development Society, 33(1), 33-52.
Pressman, J. L., & Wildavsky, A. (1984). Implementation: How great expectations in Washington are dashed in Oakland; or, why it's amazing that federal programs work at all. California, CA: University of California Press.
Pretty, J. (2003). Social capital and the collective management of resources. Science, 302(5652), 1912–1914. https://doi.org/10.1126/science.1090847
Proshansky, H. M., Ittelson, W. H., & Rivlin, L.G. (1970). Environmental psychology: Man and his physical setting. New York, NY: Holt, Rinehart and Winston.
Putnam, R. D. (1993). Making democracy work: Civic traditions in modern Italy. New Jersey, NJ: Princeton University Press.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in The assessment of criterion - referenced test item validity. Journal of Educational Research. 2, 49 - 60.
Simpao, K. S. (2023). ASEAN Green Hotel Standard Compliance: The Case of Subic Bay Metropolitan Authority, Olongapo City. Asia-pacific Journal of Convergent Research Interchange, 9 (3), 159-168.
The nation. (2024, March19). Tourist visits soar in secondary cities of Northern Thailand: minister. Retrieved from https://www.nationthailand.com/tourism/40036519?utm_source=chatgpt.com
