Young Monk: กลไกการเสริมพลังเครือข่ายพระสงฆ์รุ่นใหม่เพื่อเป็น จิตอาสาพัฒนาชุมชนในจังหวัดนครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาบทบาทของพระสงฆ์รุ่นใหม่ในการปฏิบัติงานด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชนในอำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม 2) เพื่อออกแบบกระบวนการเสริมพลังเครือข่ายพระสงฆ์รุ่นใหม่ในการปฏิบัติงานด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชนในอำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม และ 3) เพื่อยกระดับการปฏิบัติงานของเครือข่ายพระสงฆ์รุ่นใหม่ในด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชน ที่สามารถบูรณาการการทำงานร่วมกับภาคประชาสังคมได้อย่างเป็นรูปธรรมสนองต่อการพัฒนางานคณะสงฆ์และประเทศชาติ การวิจัยเป็นเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ใช้แนวคิดกระบวนการสร้างพระสงฆ์รุ่นใหม่เพื่อเป็นจิตอาสาพัฒนาชุมชน แนวคิดกลไกการเสริมพลังเครือข่ายพระสงฆ์รุ่นใหม่ แนวคิดโครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5 เป็นกรอบการวิจัย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี แบบสัมภาษณ์, แบบบันทึกข้อมูลกิจกรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) บทบาทของพระสงฆ์รุ่นใหม่ในการปฏิบัติงานด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชน ด้วย งานคณะสงฆ์ 6 ด้าน 2) การออกแบบกระบวนการเสริมพลังเครือข่ายพระสงฆ์รุ่นใหม่ ในการปฏิบัติงานด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชน โดยการทำแผนที่ค้นหาผู้ยากไร้ การทำบันทึกชีวิต การจัดทำแบบจำลองการช่วยเหลือ และการเยียวยา 3) ยกระดับการปฏิบัติงานของเครือข่ายพระสงฆ์รุ่นใหม่ในด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชนได้รูปแบบในการพัฒนา “Young Monk Model” โดยปรับเปลี่ยนทัศนคติของแกนนำพระสงฆ์รุ่นใหม่เพื่อเป็นจิตอาสาพัฒนาชุมชน การบริหารจัดการงานด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชน เครือข่ายความร่วมมือระหว่างแกนนำพระสงฆ์รุ่นใหม่เพื่อเป็นจิตอาสาพัฒนาชุมชน การพัฒนาความรู้และทักษะของแกนนำพระสงฆ์รุ่นใหม่เพื่อเป็นจิตอาสาพัฒนาชุมชน องค์ความรู้ ประกอบด้วย Mindset การปรับเปลี่ยนทัศนคติของแกนนำพระสงฆ์รุ่นใหม่ Organization การบริหารจัดการงานด้านจิตอาสาพัฒนาชุมชน Networking เครือข่ายความร่วมมือระหว่างแกนนำพระสงฆ์รุ่นใหม่ Knowledge การพัฒนาความรู้และทักษะของแกนนำพระสงฆ์รุ่นใหม่เพื่อเป็นจิตอาสาพัฒนาชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กัญจิรา วิจิตรวัชรารักษ์, พระครูฆรักษ์ยศวีร์ ปมุตุโต, พระชินกร สุจิตฺโต (ทองดี), และ เกษฎา ผาทอง. (2567). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมเครือข่ายจิตอาสาของพระสงฆ์เขต ภาคกลางตอนล่างในประเทศไทย. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(5), 1041-1050.
พระครูโกศลธรรมานุสิฐ, พระครูสุตาภรณ์พิสุทธิ์, และ พระครูพิพัฒนวุฒิกร. (2564). พุทธศาสนากับการพัฒนาสังคมไทย ในยุคไทยแลนด์ 4.0. Veridian E-Journal Silpakorn University, 12(4), 1524-1539.
พระครูปลัดสุวัฒนวิสุทธิสารคุณ. (2567). วิเคราะห์บทบาทการทำงานของพระจิตอาสาคิลานธรรม. วารสารสถาบันพอดี, 1(12), 24-37.
พระพุฒิพันธุ์ จนฺทวํโส, และ พระสุธีวีรบัณฑิต (โชว์ ทสฺสนีโย). (2567). การส่งเสริมบทบาทการมีจิตอาสาของคณะสงฆ์จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(5), 193-205.
พระสุธีรัตนบัณฑิต, พระครูปลัดสุวัฒนวชิรคุณ, ดำรงศักดิ์ เกตุแก้ว, สายชล ปัญญชิต, ภูเบศ วณิชชานนท์, และ พงษ์พัฒน์ ใหม่จันทร์ดี (2562). คู่มือและแบบรายงานหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล (อ.ป.ต.). (พิมพ์ครั้งที่ 4). นนทบุรี: นิติธรรมการพิมพ์.
พุทธชาติ แผนสมบุญ, นิรนาท แสนสา, และ ลัดดาวรรณ ณ ระนอง. (2564). ประสบการณ์การเยียวยาจิตใจผู้ป่วยของพระสงฆ์จิตอาสาคิลานธรรม. วารสารจิตวิทยาพุทธศาสตร์ประยุกต์เพื่อสังคม, 7(1), 103-120.
สุกัญญา สีทา, พระครูสังฆรักษ์เอกภัทร อภิฉนฺโท, และ ประสิทธิ์ แก้วศรี. (2567). แรงจูงใจในการเป็นพระสงฆ์จิตอาสาในอำเภออรัญประเทศจังหวัดสระแก้ว. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 7(2), 92-101.
