กลไกขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพภาคใต้: บทเรียนจากความมั่นคงทางทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประสิทธิภาพและประสิทธิผล 2) วิเคราะห์ปัจจัยสำเร็จและอุปสรรค และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาระบบและกลไกขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อสร้างเสริมสุขภาพภาคใต้ในประเด็นความมั่นคงทางทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง การสนทนากลุ่ม กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลจำนวน 12 คน ประกอบด้วยผู้แทนจากหน่วยงานสนับสนุน ผู้ขับเคลื่อนกิจกรรม ผู้ประเมินภายใน และผู้สื่อสารสาธารณะ เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลในครั้งนี้คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และแบบสนทนากลุ่ม ตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือ มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาทั้งฉบับเท่ากับ 0.72 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า 1) โครงการมีประสิทธิภาพจากการทำงานแบบเครือข่ายร่วมระหว่างภาคส่วนต่างๆ และการใช้ฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ ส่วนประสิทธิผลแสดงให้เห็นจากการที่ชุมชนสามารถบูรณาการประเด็นสิ่งแวดล้อมเข้าสู่แผนพัฒนาท้องถิ่น 2) การขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อสร้างเสริมสุขภาพภาคใต้มี ปัจจัยสำเร็จ ได้แก่ การมีส่วนร่วมของเครือข่าย การสนับสนุนจากรัฐ การพัฒนาศักยภาพชุมชน และกระบวนการมีส่วนร่วมที่ต่อเนื่อง ส่วนอุปสรรค คือ การขาดผู้รับผิดชอบหลัก ความไม่ต่อเนื่องของงาน และข้อจำกัดด้านเครื่องมือสนับสนุน และ 3) แนวทางการพัฒนาประกอบด้วย 6 ประการ ได้แก่ 1) การจัดตั้งกลไกขับเคลื่อนนโยบายฯ แบบถาวรในพื้นที่ 2) การเสริมสร้างกระบวนการมีส่วนร่วม 3) การสนับสนุนทางวิชาการ 4) การจัดสรรทรัพยากรอย่างเหมาะสม 5) การติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง และ 6) การใช้ศักยภาพชุมชนเป็นฐาน ผลการศึกษาสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาระบบมีส่วนร่วมในแผนท้องถิ่นและสร้างกลไกจัดการทรัพยากรอย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา รอดแก้ว, ภุชงค์ เสนานุช, และ รณรงค์ จันใด. (2564). การศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับนโยบายการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 19(1), 48-66. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/kpi_journal/article/view/247029/168458
กิตติภพ บุญเอก, ประจักร บัวผัน, และ สุรชัย พิมหา. (2568). การสนับสนุนจากองค์การและสุนทรียทักษะภาวะผู้นำที่มีผลต่อบทบาทในการควบคุมกำกับของผู้อำนวยการโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ในจังหวัดขอนแก่น. วารสารสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น, 7(2), e274266. สืบค้นจาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/jkkpho/article/view/274266
กุลการ มงคลชูโชคทวี, และ จุฑารัตน์ ชมพันธุ์. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาโครงการอ่างเก็บน้ำคลองบ้านนาจังหวัดสระบุรี. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืน, 17(2), 22–41. สืบค้นจาก https://doi.org/10.14456/jem.2021.9
จิรัชยา เจียวก๊ก, ฐาณิดาภัทฐ์ แสงทอง, ธันยากร ตุดเกื้อ, ซูวารี มอซู, และ เพ็ญ สุขมาก. (2567). การขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อสุขภาพในภาคใต้ของไทย (รายงานวิจัย). สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
จิรัชยา เจียวก๊ก. (2568). เทคนิคการพัฒนาชุมชน. ปัตตานี : โรงพิมพ์ฝ่ายเทคโนโลยีทางการศึกษา สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ชาย โพธิสิตา. (2549). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้ง.
ณัฏฐาพงศ์ อภิโชติเดชาสกุล, และ กัลยาภัสร์ อภิโชติเดชาสกุล. (2567). รูปแบบความสัมพันธ์ของเครือข่ายพลัง “บวร” กับความมั่นคงทางอาหาร. วารสารพิพัฒนสังคม, 1(2), 35-50. สืบค้นจาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/jsdrp/article/view/836
ดนวัต สีพุธสุข, วีณา ลีลาประเสริฐศิลป์, พัฒนา ศิริกุลพิพัฒน์, และ วิลาสินี ธนพิทักษ์. (2567). สถานการณ์ความยากจน และกลไกการท่องเที่ยวเชิงชุมชนโดยใช้ครัวเรือนยากจนเป็นฐานในอําเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง. วารสารพิพัฒนสังคม, 1(1), 16-30. สืบค้นจาก https://so15.tci-thaijo.org/index.php/jsdrp/article/view/635
วรัญญู เสนาสุ, และ ธัชณวัฒน์ พิริยธนพัทธุ์. (2562). องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับนโยบายการรับมือการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ: บทวิเคราะห์เครือข่ายความสัมพันธ์เชิงนโยบาย. Thai Journal of East Asian Studies, 23(2), 248–259. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/easttu/article/view/241350
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2565). แผนจัดการคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพฯ: กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). รายงานการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยภายใต้แผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 12. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Daily, G. C. (1997). Nature’s services: Societal dependence on natural ecosystems. Washington, DC: Island Press.
Meadows, D. H., Meadows, D. L., & Randers, J. (2004). Limits to growth: The 30-year update. London: Chelsea Green.
Sachs, J. D., Schmidt-Traub, G., Kroll, C., Lafortune, G., & Fuller, G. (2019). Sustainable development report 2019. New York, NY: Bertelsmann Stiftung and Sustainable Development Solutions Network (SDSN).
Voulvoulis, N., Giakoumis, T., Hunt, C., Kioupi, V., Petrou, N., Souliotis, I., Vaghela, C., & Wan Rosely, W. I. H. binti. (2022). Systems thinking as a paradigm shift for sustainability transformation. Global Environmental Change, 75, 102544. https://doi.org/10.1016/j.gloenvcha.2022.102544
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 Agenda for Sustainable Development. Retrieved from https://sdgs.un.org/2030agenda
United Nations Environment Programme (UNEP). (2019). Global Environment Outlook – GEO-6: Healthy Planet, Healthy People. Cambridge, England: Cambridge University Press.
World Health Organization. (1986). Ottawa Charter for Health Promotion. First International Conference on Health Promotion, Ottawa, Canada, 17–21 November 1986. Retrieved from https://iris.who.int/items/9e6f3c72-3669-4f82-a3e2-990b1c4df471