การพัฒนาศักยภาพบุคลากรในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
องค์กรทุกองค์กรไม่ว่าจะเป็นองค์กรในภาครัฐหรือภาคเอกชน ย่อมมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน คือ ความสำเร็จ ซึ่งเป็นการ กำหนดทิศทาง การดำเนินงานขององค์กร เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลบรรลุเป้าหมาย ตามวัตถุประสงค์ที่ได้กำหนดไว้ อย่างไรก็ตาม สำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี ซึ่งเปรียบเสมือนผู้แทนกระทรวงยุติธรรมในการบริหารงานยุติธรรมประจำจังหวัด และมีหน้าที่ ในการอำนวยความยุติธรรมแก่ประชาชน ดังนั้น บุคลากรในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี จึงต้องมีการพัฒนาตนเองอย่างสม่ำเสมอ เพื่อให้สอดคล้องกับบริบทการทำงานในปัจจุบัน มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการพัฒนาศักยภาพบุคลากรในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี 2) เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลกับการพัฒนาศักยภาพบุคลากรในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย บุคลากรในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี คณะกรรมการที่ได้รับการแต่งตั้งตามอำนาจหน้าที่ในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี และเครือข่ายกระทรวงยุติธรรมจำนวน 141 ราย สุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา การทดสอบค่าที และการวิเคราะห์ความแปนปรวนทางเดียว
ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยการพัฒนาศักยภาพบุคลากรในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี โดยรวมอยู่ในระดับมาก ปัจจัยด้านการศึกษาต่อบุคลากรในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดให้ความสำคัญมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านการฝึกอบรม ด้านทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล และด้านการศึกษาดูงาน 2) บุคลากรที่มีตำแหน่งแตกต่างกัน มีการพัฒนาศักยภาพในทุกด้านแตกต่างกัน และบุคลากรที่มีอายุแตกต่างกันมีการพัฒนาศักยภาพ ด้านทักษะการใช้เทคโนโยลีดิจิทัลแตกต่างกัน ผลการวิจัยนี้ ผู้บริหารระดับสูงในสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี สามารถนำผลการวิจัยมาใช้เป็นแนวทาง จัดทำกรอบในการพัฒนาบุคลากร เพื่อปรับปรุง แก้ไข และพัฒนาการปฏิบัติงานของบุคลากรในองค์กร ให้เกิดประสิทธิภาพ และประสิทธิผลบรรลุเป้าหมายสูงสุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการสำนักงานปลัดกระทรวงยุติธรรม. (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2562 (2562, เมษายน 26). ราชกิจจานุเบกษา, น.13-15
ชลวิทย์ จิตมาน. (2566). ความรู้ทักษะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลในวิถีชีวิตใหม่ของบุคลากรสำนักหอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ. 1(5), 15-16.
บุษบงค์ วงษ์พันทา. (2560). แนวทางการพัฒนาบุคลากรสายสนับสนุน ของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. งานวิจัยสำนักงานอธิการบดี, มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
พจน์ พจนพาณิชย์กุล. (2565). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงานของบุคคล. เข้าถึงจาก https://www.sbdc.co.th/knowledge/article/131/การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงานของบุคคล/. (สืบค้นเมื่อ 26 ตุลาคม 2565).
ศิริ พันธ์ทา. (2562). การสร้างความพึ่งพอใจต่อการให้บริการในยุคของการเปลี่ยนแปลงทางสังคมปัจจุบัน. วารสารพัฒนาการเรียนรู้ยุคใหม่. 4(2), 403-404
สำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี. (2565). โครงสร้างการบริหาสำนักงานยุติธรรมจังหวัดเพชรบุรี. เข้าถึงจาก www.https://phetchaburi.moj.go.th/. (สืบค้นเมื่อ 11 มิถุนายน 2565, จาก).
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข และคณะ. (2563). ผลลัพธ์การดำเนินโครงการอบรมและทัศนะศึกษาดูงานของกรรมการชุมชน อสม. และสมาชิก กลุ่มแม่บ้าน กรณีศึกษาเทศบาลเมืองน้ำพอง อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปอง, 9(1), 59-60
Cronbach, L. J. (1971). Test Validation. In R. Thorndike (Ed.), Educational Measurement. Washington DC: American Council on Education.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30, 607-610.
