การใช้รหัสแต่งหน้าในบริบทงานพิธีการที่คัดสรร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การใช้รหัสแต่งหน้าในบริบทงานพิธีการที่คัดสรร โดยใช้แนวคิด แบบจำลองการสื่อสารของ Roman Jacobson’s communication Model แนวคิดสัญวิทยา (Semiology) แนวคิดตัวบทร่วม (Co-text) แนวคิดพันธบท (Intertextuality) แนวคิดภาพนิมิต (simulation) และแนวคิดอัตลักษณ์ เพื่อศึกษาว่าบริบทงานพิธีการที่คัดสรรทำหน้าเป็นรหัสแต่งหน้าในกระบวนการสื่อความหมายได้อย่างไร ผลการศึกษาพบว่าการใช้รหัสแต่งหน้าในบริบทงานพิธีการที่คัดสรรจะมีลักษณะการสือ่ ความหมายที่แตกต่างและเปลี่ยนแปลงไปตามในบริบทงานพิธีการ ดังนี้ 1. การใช้รหัสแต่งหน้าในบริบทงานพิธีการทางราชการ (Official ceremonies) กรณีพระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ มีลักษณะการสื่อสารแบบ (High-context communication) พบว่า รหัสบริบททำหน้าที่เป็นรหัสแต่งหน้าของเนื้อหาในการสร้างประกอบสร้างความหมายของ “เทพีคู่หาบทอง-คู่หาบเงิน” 2. การใช้รหัสแต่งหน้าในบริบทงานพิธีการส่วนบุคคล (Private ceremonies) กรณีงานพิธีแต่งงานมีลักษณะการสื่อสารแบบ (Low-context communication) พบว่า รหัสแต่งหน้าทำหน้าที่เป็นรหัสบริบทของเนื้อหาในการสร้างประกอบสร้างความหมายของเจ้าสาว 3. การใช้รหัสแต่งหน้าในบริบทงานพิธีการการส่วนราชการและบุคคล (Official-private ceremonies) กรณีงานพิธีพระราชทานปริญญาบัตร มีลักษณะการสื่อสารแบบ (Mid-level context communication) พบว่า รหัสแต่งหน้าทำหน้าได้บางส่วนภายใต้รหัสบริบทในการสร้างประกอบสร้างความหมายของผู้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เจริญพงศ์ ศรีสกุล. (2550). การออกแบบเนื้อหาส่วนควบและส่วนขยายในสื่อดีวีดีภาพยนตร์. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
เจนจิรา เบญจพงศ์. (2554). สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์. ฉบับวันที่ 6-12 พฤษภาคม 2554.
แดน บีช บรัดเลย์. (2416). หนังสืออักขราภิธานศรับท์ Dictionary of Siamese language พ.ศ. 2416. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.
ธเนศ เกษรสิริธร. (2555). การจัดการความรู้แหล่งเรียนรู้ กรณีพระราชนิเวศมฤคทายวันและสถานที่ศึกษาใกล้เคียง. (ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร)
เนตรทราย มณีโชติ. (2544). สมญานามในข่าวและรายการ กีฬาทางสื่อมวลชน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
พึงพิศ เทพปฏิมา. (2546). การถ่ายทอดความคิดเรื่องจิตวิญญาณในภาพยนตร์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
ไพลิน อนุเสถียร. (2551). การใช้ตัวละครเพื่อการสื่อความหมายในละครเบาสมองตามเหตุการณ์เรื่อง “เป็นต่อ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
รวิเทพ มุสิกะปาน. (2554). ผู้ทรงอิทธิพลแฟชั่นไทยร่วมสมัย. (ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุคส์พับลิเคชั่น.
ศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย. (2552). สี่แผ่นดิน กับเรื่องจริงในราชสำนักสยาม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : มติชน.
สำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม. (2559). วารสารสำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม. ปีที่ 38 ฉบับที่ 8 เดือนพฤษภาคม 2559 : หน้าปก).
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2546). อัตลักษณ์: การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการสภาวิจัย แห่งชาติ สาขาสังคมวิทยา.
อลงกรณ์ เทียมจันทร์. (2557). จิตรกรรมฝาผนังพระที่นั่งพุทไธสวรรย์. สำนักพิมพ์ กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ.
อุภาวัณณ์ นามหิรัญ. (2553). การวิเคราะห์พระบรมราโชวาทพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตร พ.ศ.2493-2542. (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร).
ภาษาอังกฤษ
Baudrillard, Jean. (1983). The Precession of Simulacra. (Translated by Paul Foss, Paul Patton and Philip Beitchman), London : SAGE Publications Ltd.
Burton, G. (2002.) More Than Meets the Eye. (3rd ed.). London: Arnold.
John Fiske. (1990). Introduction to Communication Studies, London: Routledge.
McLuhan, M. (1964). Understanding Media : The Extensions of Man. New York: McGraw-Hill.
