การสร้างกรอบความคิดในงานนาฏศิลป์โดยอาศัยแนวคิดการสื่อสารเชิงสุนทรียะ: กรณีศึกษา การแสดงชุด “In the Spirit”

Main Article Content

วณิชชา ภราดรสุธรรม

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างแนวทางในการสร้างกรอบความคิดในงานนาฏศิลป์โดยอาศัยแนวคิดการสื่อสารเชิงสุนทรียะ (aesthetic communication) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในลำดับแรกของการสร้างสรรค์ผลงานทางนาฏศิลป์ โดยใช้กรณีศึกษาการสร้างกรอบความคิดจากการแสดงนาฏศิลป์ชุด “In the Spirit” การสร้างกรอบแนวคิดในงานนาฏศิลป์มีกระบวนการดังนี้ 1. ถอดแบบจำลององค์ประกอบแสดงศิลปะในฐานะการสื่อสาร 2.การกำหนดการสื่อสารงานนาฏศิลป์ว่าเป็นสื่อจินตคดี (imaginative Communication)ในกลุ่มที่มีโครงสร้างเชิงละคร หรือ กลุ่มที่มีโครงสร้างเชิงละครเพียงบางประการ ซึ่งหลังจากได้กรอบความคิดตามกระบวนการนี้แล้ว จะทำให้ผู้สร้างสรรค์ผลงานทางนาฏศิลป์สามารถทำงานในกระบวนการต่อไปได้จนไปถึง ณ วันทำการแสดงจริงได้อย่างสมบูรณ์

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ภราดรสุธรรม ว. (2019). การสร้างกรอบความคิดในงานนาฏศิลป์โดยอาศัยแนวคิดการสื่อสารเชิงสุนทรียะ: กรณีศึกษา การแสดงชุด “In the Spirit”. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 18(24), 188–194. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/commartsreviewsiamu/article/view/191508
ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์, จิรยุทธ์ สินธุพันธุ์, สุกัญญา สมไพบูลย์ และปรีดา อัครจันทโชติ. (2546). สุนทรียนิเทศศาสตร์ การศึกษาสื่อสารการแสดงและสื่อจินตคดี. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2534). “นาฏกรรมกับการสื่อความและอนาคต” ใน โขนคาราบาว น้ำเน่าและหนังไทย. กรุงเทพฯ: จินตะหราวาตี.
สมพร ฟูราจ. (2554). Mine ศิลปะท่าทางและการเคลื่อนไหว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). วิวัฒนาการนาฏยศิลป์ไทยในกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ.2325 – 2477. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.