Lakhon Chatri (Online Performance): The New Normal Adaptation Case study of Facebook Page “Continuing and Preserving of Lakhon Chatri from Phetchaburi”

Main Article Content

Jutarat Karakate

Abstract

The article "Lakhon Chatri (Online Performance): The New Normal Adaptation. Case study of Facebook page “Continuing and Preserving of Lakhon Chatri from Phetchaburi”. This article aims to study the adaptation of Lakhon Chatri (Online Performance) using documentation, live performance online and in-depth interview with troupe leader and dance-drama performers. The study shows that there are 7 process of form adaptation: 1) Reduce the presentation of the ritual. 2) Adjust the story according to the talent of the performers and practice. 3) Maintain identity of the performance by changing the blocking and performance area by camera angle adjustment. 4) All Male actors 5) Scenes and Costumes applied from Lakorn Thai. 6) Changing the position due to Social Distancing policy. 7) Creating interaction with audience by adding moderators before the show and having conversation through chat box. Lakhon Chatri (Online Performance) is driven by artists who strive to find a solution for themselves in a crisis by adapting the presentation of media and the new lifestyle of the artist and audience causing the new form of creation and also creating a social trend.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Karakate, J. (2021). Lakhon Chatri (Online Performance): The New Normal Adaptation Case study of Facebook Page “Continuing and Preserving of Lakhon Chatri from Phetchaburi”. IAM OMMUNICATION EVIEW, 20(1), 220-237. etrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/commartsreviewsiamu/article/view/250946
Section
Articles

References

ภาษาไทย
กาญจนา แก้วเทพ. (2553). แนวพินิจใหม่ในสื่อสารศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
โครงการตำรา คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2550). ชุดความรู้นิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จันทิมา แสงเจริญ. (2539). ละครชาตรีเมืองเพชร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ตรีรัตน์ วิสุทธิพันธ์, จินตนา สายทองคำ และพิมณภัทร์ ถมังรักษ์สัตว์. (2559). เปรียบเทียบอัตลักษณ์ละครชาตรีจังหวัดเพชรบุรีกับละครชาตรีจังหวัด. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 10(2), 87-102.
ทัศนา ทัศนมิตร. (2527). จากงิ้ววังหน้าถึงโขน ละครไทย. กรุงเทพฯ: แสงดาว.
นิพัทธ์พร เพ็งแก้ว. (2550). หนังสือเล่าเรื่องเมืองเพชร. กรุงเทพฯ: สถาพรบุคส์.
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี. (2548). เอกสารประกอบงานมหกรรมศิลปวัฒนธรรม อาเซียนสัมพันธ์เฉลิมพระเกียรติ ครั้งที่ 5. เพชรบุรี: สถาบันวิจัยและส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมและสำนักวิทยาการและเทคโนโลยีสารสนเทศ.
วันชนะ ฤกษ์สมุทร. (2553). ละครชาตรีแก้บนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ วัดมหาธาตุ จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.
อมรา กล่ำเจริญ, สวภา เวชสุรักษ์, ทองล้วน บุญยิ่ง และโกสี เกิดผล. (2555). สภานภาพการคงอยู่ของละครชาตรีในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.

ระบบออนไลน์
นาวี สาสงเคราะห์, จินตนา สายทองคำ และสุรัตน์ จงดา. (2560). วิเคราะห์อัตลักษณ์ตัวนายโรงละครชาตรีเมืองเพชร. Veridian E-Journal: ฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(1), 666-678. เข้าถึงได้จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/87243/68995
อภิชาต พวงน้อย. (2563, 18 พฤษภาคม). ศิลปินพื้นบ้านสู้วิกฤติไวรัส แสดงละครชาตรี "ออนไลน์". ไทยรัฐออนไลน์. เข้าถึงได้จาก https://www.thairath.co.th/news/local/1846489