นวัตกรรมรายการโทรทัศน์ร่วมมือระหว่างประเทศในอุตสาหกรรมโทรทัศน์ไทย :กรณีศึกษา บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จํากัด มหาชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความชิ้นนี้ถือเป็นการศึกษาองค์ความรู้ที่เกิดขึ้นในอุตสาหกรรมโทรทัศน์ไทยที่ปัจจุบันมีการพัฒนารูปแบบการผลิต และการสร้างเนื้อหารายการโทรทัศน์จนกลายเป็นนวัตกรรมการผลิตรายการโทรทัศน์ระหว่างประเทศ โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษานวัตกรรมรายการโทรทัศน์ร่วมมือผลิตระหว่างประเทศ แบบจำลองของนวัตกรรมรายการโทรทัศน์ร่วมมือผลิตระหว่างประเทศ และศึกษาการผลิตรายการโทรทัศน์ระหว่างประเทศส่งผลอย่างไรต่ออุตสาหกรรมโทรทัศน์ไทย โดยวิธีการเก็บข้อมูลด้วยการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้องจากภาครัฐ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง การสัมภาษณ์เชิงลึกของกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักที่เป็นผู้ผลิตไทยรวมไปถึงการเก็บรวบรวมข้อมูลกับผู้ให้ข้อมูลหลักชาวต่างชาติซึ่งเป็นผู้ผลิตชาวเกาหลี กลุ่มศิลปินไอดอลที่เคยร่วมงานกับผู้ผลิตในประเทศเกาหลีโดยการเก็บข้อมูลผ่านทางอีเมล และสุดท้ายการวิเคราะห์เนื้อหา โดยใช้การเลือกแบบเฉพาะเจาะจง รายการที่เป็นการร่วมผลิตกันระหว่างประเทศไทยและประเทศเกาหลี เช่นรายการ The mask singer, I can see your voice, บิวตี้ No.9
จากการศึกษาวิจัยครั้งนี้พบว่านิยามของนวัตกรรมรายการโทรทัศน์ร่วมมือผลิตระหว่างประเทศ (Co-Production) คือ การร่วมมือผลิตนวัตกรรมรายการโทรทัศน์ร่วมมือระหว่างประเทศ ซึ่งต้องเกิดขึ้นระหว่างผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ จาก 2 ประเทศขึ้นไป โดยอาศัยความร่วมมือในหลากหลายด้านโดยต้องมีความแปลกใหม่ และการต่อยอดใช้ได้จริง และให้ประโยชน์ทางธุรกิจ และให้ประโยชน์ทางธุรกิจ อย่างไรก็ตามในการผลิตนวัตกรรมดังกล่าวยังเห็นได้ว่ากระบวนการของการผลิตนวัตกรรมรายการโทรทัศน์ร่วมือระหว่างประเทศว่ามีกระบวนการเริ่มต้นอย่างไร ซึ่งถือมีความแตกต่างจากการผลิตรายการโทรทัศน์ทั่วไปที่จะมีขั้นตอนในการผลิตในรวมไปถึงแบบจำลองการผลิตนวัตกรรมรายการโทรทัศน์ร่วมมือระหว่างประเทศของบริษัท เวิร์คพอยท์ฯ ซึ่งถือเป็นสิ่งสำคัญในการนำมาสร้างเป็นแนวทางการผลิตที่ส่งผลดีต่ออุตสาหกรรมโทรทัศน์ไทยในอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ธนกฤต สังข์เฉย. (2555). ความแตกต่างทางมิติวัฒนธรรมกับพฤติกรรมนักท่องเที่ยว. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 31(5), 61-72.
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2540). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 7). นนทบุรี: โรงพิมพ์และทำปกเจริญผล.
ปาริชาติ สถาปิตานนท์. (2549). การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมและการพัฒนาชุมชน: จากแนวคิดสู่ปฏิบัติการวิจัยในสังคมไทย กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
พัชราภา เอื้ออมรวนิช. (2558). การศึกษาปัญหาการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมและแนวทางการปรับตัวของอาจารย์ต่างชาติกับนักศึกษาไทยในมหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
มานพ คณะโต. (2550). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพในระบบสุขภาพชุมชน. ขอนแก่น: เครือข่ายพัฒนาวิชาการและข้อมูลสารเสพติด ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศมกมล ลิมปิชัย. (2536). กว่าจะเป็นธุรกิจเทปเพลง กรุงเทพฯ: โครงการหนังสือชุดนิเทศศาสตร์บัณฑิตศึกษา คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2545). ระบบวิทยุและโทรทัศน์ไทย: โครงสร้างทางเศรษฐกิจการเมืองและผลกระทบต่อสิทธิเสรีกรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอกสิทธิ์ เข้มงวด. (2557). การศึกษาเปรียบเทียบมิติทางวัฒนธรรมระหว่างไทย-ญี่ปุ่นกรณีศึกษาบริษัทญี่ปุ่นในประเทศไทย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: คณะบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น.
ภาษาอังกฤษ
Abercrombie, N. (1996). Television and Society. Cambridge: Polity.
Berg, V. et al. (1998). Critical Approaches to Television. Boston: Houghton Mifflin.
Bignell, J. (2004). An Introduction to Television Studies. London: Routledge.
Black, J. et al. (1998). Introduction to Media Communication. Boston: McGraw-Hill.
Burton, G. (2000). Talking Television: An Introduction to the Study of Television. London: Arnold.
Butler, J. (1994). Television: Critical Methods and Applications. Belmont: Wadsworth.
Casey, B. et al. (2002). Television Studies: The Key Concepts. London: Routledge.
Corner, J. (1995). Television Form and Public Address. London: Edward Arnold.
Creeber, G. (2001). The Television Genre Book. London: BFI.
Creeber, G. (Ed.) (2006). Tele-visions: an Introduction to Studying Television. London: BFI.
Ellis, J. (1982). Visible Fictions: Cinema: Television: Video. London: Routledge and Kegan Paul.
Gomery, D., & Hockley, L. (2006). Television Industries. London: BFI.
Hall, S. (1980). 'Encoding/decoding', in Stuart Hall et al (Eds.), Culture, Media, Language. London: Unwin Hyman.
Hartley, J. (1992). Tele-ology: Studies in Television. London: Routledge.
Hofstede, G. (1990). Cultures Consequences: International Differences in Work-Related Values. California: Sage.
Holland, P. (1997). The Television Handbook. London: Routledge.
Kunczik, M. (1991). Communication and Social Change: A Summary of Theories, Policies and Experiences for Media Practitioners in the Third World. Bonn: Friedrich-Ebert-Stiftung.
Lull, J., & Sun, S. (1988). Agent of Modernization: Television and Urban Chinese Families', in James Lull (Ed.), World Families Watch Television. Newbury Park: Sage.
Lury, K. (2005). Interpreting Television. London: Hodder Arnold.
McLuhan, M. (1964). Understanding Media: The Extensions of Man. London: Routledge.
McQuail, D. (2005). McQuail's Mass Communication Theory. London: Sage.
McQueen, D. (1998). Television: A Media Student's Guide. London: Arnold.
Morley, D. (1986). Family Television: Cultural Power and Domestic Leisure. London: Routledge.
. (1991). Where the Global Meets the Local: Notes from the Sitting Room. Screen, 32(1), 1-15.
ระบบออนไลน์
กิติพัฒน์ นนทปัทมะดุลย์. (2554). เครื่องมือในการเก็บข้อมูลวิจัยเชิงคุณภาพและการสนทนากลุ่ม (Focus Group Study). เข้าถึงได้จาก http://www.priv.nrct.go.th
