องค์ความรู้การถ่ายภาพใต้น้ำโดยใช้แสงธรรมชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การถ่ายภาพใต้น้ำด้วยแสงธรรมชาติเป็นการใช้แสงธรรมชาติในการสร้างภาพถ่ายใต้น้ำโดยไม่ต้องใช้แสงไฟฟ้าเพิ่มเติม การถ่ายภาพใต้น้ำด้วยแสงธรรมชาติจำเป็นต้องใช้เทคนิคเฉพาะเพราะแสงใต้น้ำมีลักษณะที่แตกต่างจากแสงบนผิวดิน โดยแสงใต้น้ำจะเป็นแสงสีน้ำเงินและสีเขียวที่มีความเข้มต่ำกว่าแสงบนผิวดิน การใช้เซ็นเซอร์แสงของกล้องที่สามารถปรับความไวสูงและความไวต่ำ พร้อมกับการปรับค่า ISO ให้เหมาะสมเพื่อให้ได้ภาพที่ชัดเจนและสวยงาม นอกจากนี้ยังมีการใช้ฟิลเตอร์สีสำหรับปรับความสมดุลของสีในภาพ เพื่อให้ภาพดูสมบูรณ์และมีความสมดุลในสี โดยเฉพาะเมื่อถ่ายภาพในลักษณะที่มีแสงและสีใต้น้ำมากยิ่งขึ้น การถ่ายภาพใต้น้ำด้วยแสงธรรมชาตินั้นจึงเป็นการถ่ายภาพที่ต้องการทักษะและประสบการณ์ของช่างภาพใต้น้ำเพื่อให้ได้ภาพที่สวยงามและมีคุณภาพสูง
เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ใช้การวิจัยภาคสนามเชิงทดลอง (Experimental method หรือ field trial) เก็บรวบรวมข้อมูลปฐมภูมิ จากภาคสนามที่เป็นภาพถ่ายใต้น้ำ โดยการถ่ายภาพใต้น้ำโดยใช้แสงธรรมชาติแบบซ้ำ ๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งองค์ความรู้
ผลการวิจัยพบว่า 1. ภาพถ่ายใต้น้ำต้องมีความคมชัด (Sharpness) 2. สี (Color) ของภาพถ่ายใต้น้ำต้องมีสีสันที่สดใส หรือใกล้เคียงกับความเป็นจริงในสภาพแสงปกติ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง หรือแตกต่างจากสีที่จริง 3. มีการจัดองค์ประกอบของภาพที่เหมาะสมเพื่อให้ภาพสวยงามและสื่อสารได้ 4.ทิศทางแสงธรรมชาติที่ใช้จะต้องเหมาะสมกับวัตถุประสงค์ในการสื่อสารของภาพถ่าย และต้องไม่มีแสงประดิษฐ์ใดปะปนอยู่ภายในภาพถ่ายใต้น้ำนั้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกรัตน์ ยศไกร. (2551). การถ่ายภาพเพื่อการสื่อสาร Photography for Communication. กรุงเทพฯ : ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
กฤษณ์ ทองเลิศ, (2554). การถ่ายภาพเชิงวารสารศาสตร์: แนวคิด เทคนิค การวิเคราะห์, กรุงเทพฯ: อินทนิล.
กิตติธัช ศรีฟ้า. (2565). การถ่ายภาพเชิงวิจิตรศิลป์ใต้น้ำ. ศิลปกรรมสาร, 15(1), 34-54.
กิตติธัช ศรีฟ้า. (2565). หลากสีสันโลกใต้ท้องทะเล. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 21(1), 268-281
กิตติธัช ศรีฟ้า. (2565). ภาพถ่ายใต้น้ำสุนทรียภาพใต้ท้องทะเล. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 7(2), 111-121
ณัฐพงศ์ ฐิติมานะกุล และรักษาศิกดิ์ สิทธิวิไล. (2550). กล้องดิจิตอล. กรงเทพฯ: เสริมวิทย์ อินฟอเมชั่น.
ตะวัน พันธ์แก้ว. (2555). คู่มือถ่ายภาพด้วยกล้อง DSLR ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร. บริษัท โปรวิชั่น จำกัด.
ภักตร์พิมล เสนีย์. (2550). ออบติกส์ทางการถ่ายภาพ. ปทุมธานี: ศูนย์เทคโนโลยีการพิมพ์ ปทุมธานี.
ภัคนัย ทองทิอัมพร. (2550). การมองเห็นและการวัดสี. กรุงเทพฯ: กรมวิทยาศาสตร์บริการ โครงการฟิสิกส์และวิศวกรรม.
วันชัย แจ้งอัมพร. (2531). ถ่ายภาพใต้น้ากับกล้องนิโคนอส. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์. (2546). ฟิสิกส์ใต้น้า. คู่มือการฝึกอบรมหลักสูตรนักด้านอนุรักษ์ใต้ทะเล. กรุงเทพฯ: โครงการอุทยาน ใต้ทะเล จุฬาภรณ์.
สมาน เฉตระการ. (2548). การถ่ายภาพเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 52). กรุงเทพฯ: เทคนิค พริ้นท์ติ้ง.
สุรพงษ์ บัวเจริญ. (2554). องค์ประกอบศิลป์สำหรับนักถ่ายภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เอ็มไอเอส.
Hunt, C. V., Harvey, J. J., Miller, A., Johnson, V. and Phongsuwan, N. (2013). The Green Fins approach for monitoring and promoting environmentally. sustainable scuba diving operations in South East Asia. Ocean & Coastal Management, 78, 35-44.
Miller, M. L. (1993). The rise of coastal and marine tourism. Ocean and Coastal Management, 20(1993), 181-199.
Miller, M.L., & Auyong, J. (1991). Coastal zone tourism: A potent force affecting environment and society. Marine Policy, 15(2), 75-99.
ระบบออนไลน์
อนุกูล บูรณประทีปรัตน์. สีของน้ำทะเล. เข้าถึงได้จาก http://www.uniserv.buu.ac.th/forum2/topic.asp?TOPIC_ID=5956
Hall, C. M., & Page, S. (2014). The Geography of Tourism and Recreation: Environment, Place and Space. London: Routledge. Retrieved from https://doi.org/10.4324/9780203796092
