การใช้ประเด็นทางสังคมในโครงงานละครเพื่อส่งเสริมการเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิตของนักศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษาแนวทางการใช้ประเด็นทางสังคมในโครงงานละครเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของนักศึกษา โดยเน้นการบูรณาการศิลปะการละครเข้ากับกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม ผ่านการวิเคราะห์ข้อมูลและการสร้างละครที่เชื่อมโยงกับสถานการณ์ในโลกจริง ผลการทดลองกับนักศึกษาสาขาการสื่อสารการแสดงเผยให้เห็นว่ากระบวนการนี้ช่วยเสริมสร้างคุณลักษณะการเรียนรู้ตลอดชีวิต เช่น การคิดเชิงวิเคราะห์ การทำงานร่วมกัน และความตระหนักในบทบาททางสังคม โดยกระบวนการละครเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ผู้เรียนสามารถพัฒนาในมิติด้านอารมณ์ ความคิด และการปฏิบัติได้อย่างลึกซึ้ง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์, จิรยุทธ์ สินธุพันธุ์, สุกัญญา สมไพบูลย์, & ปรีดา อัครจันทโชติ. (2547). สุนทรียนิเทศศาสตร์ การศึกษาสื่อสารการแสดงและสื่อจินตคดี. จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
ธีรพัฒน์ วงศ์คุ้มสิน. (2567). การจัดการเรียนรู้แบบใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง. สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 46(1), 218-253.
บัญชา ธรรมบุตร, คชา ประณีตพลกัง, & พระมหาโชคชัย ฐิตชโย. (2562). การจัดการเรียนรู้แบบใช้โครงงานเป็นฐาน. วารสารวิชาการพระพุทธศาสนาเขตลุ่มแม่น้ำโขง, 3(1), 54-69.
พฤหัส พหลกุลบุตร. (2566, 10 พฤศจิกายน 2566). การละครเพื่อการเรียนรู้ [Interview].
ไพบูลย์ โสภณสุวภาพ. (2558). ละครเพื่อการเรียนรู้: การออกแบบกระบวนการเรียนรู้ผ่านละครสำหรับพัฒนาเยาวชนในศตวรรษที่ 21. วารสารดนตรีและการแสดง, 1(1), 112-126. http://dspace.lib.buu.ac.th/xmlui/handle/1234567890/2862
สดใส พันธุมโกมล. (2542). ศิลปะของการแสดง (ละครสมัยใหม่) (พิมพ์ครั้งที่ 2 ed.). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิราวรรณ จรัสรวีวัฒน์. (2560). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการในยุคประเทศไทย4.0ตามแนวคิด STEM,STEAMและSTREAM. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 13(1), 19-30. https://opac1.lib.buu.ac.th/medias3/eduso13n1p19-30.pdf
อาชัญญา รัตนอุบล. (2563). แนวคิดการส่งเสริมการศึกษาตลอดชีวิตในสังคมไทย. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
