ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมสาธารณะในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนโดยรอบอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมสาธารณะในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน และเพื่อเสนอแบบจำลองสมการโครงสร้างปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมสาธารณะในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนโดยรอบอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประกอบด้วย 5 ตัวแปร คือ ความตระหนักในผลกระทบการท่องเที่ยว ความรู้และความเข้าใจด้านการท่องเที่ยว นโยบายภาครัฐท้องถิ่น ความตระหนักในชุมชนท้องถิ่น และการมีส่วนร่วมสาธารณะในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน มีประชากร 1,301 ครัวเรือน โดยรอบอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง 510 ครัวเรือน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการตรวจสอบค่าความเบ้ ค่าความโด่ง การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และนำเสนอแบบจำลองสมการโครงสร้างที่มีค่าความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ2/df = 1.150, p-value = 0.007 GFI = 0.915, AGFI = 0.890, CFI = 0.987, MRM = 0.054, RMSEA = 0.021) พบว่าทั้ง 5 ตัวแปรมีอิทธิพลทางตรง และอิทธิพลทางอ้อมผ่านตัวแปรความตระหนักในชุมชนท้องถิ่นที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมสาธารณะในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 ทั้งนี้ผลการศึกษาจะเป็นประโยชน์ต่อหน่วยงานภาครัฐในฐานะผู้ขับเคลื่อนนโยบายรวมถึงชุมชนท้องถิ่นได้เข้าใจถึงการมีส่วนร่วมสาธารณะอันจะนำไปสู่การวางแผนการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Ministry of Tourism and Sport. (2015). Thailand tourism strategies 2015-2017. http://mots.go.th/ewt_dl_link.phd?nid=7114.
European Commission. (2018). Sustainable cultural tourism. https://europa.eu/cultural-heritage/sites/eych/files/sustainable-culturaltourism-recommendations_en5097.pdf?token=PsePI9T4.
UNESCO. (2019). Thailand properties inscribed on the World Heritage List. https://whc.unesco.org/en/statesparties/th.
Nitikasetsoontorn, S. (2015). The success factors of community-based tourism in Thailand. NIDA Development Journal, 55(2), 24-58. (in Thai)
Bonson R. (2019). Sustainable cultural tourism management of the community in The Khong River Basin, Nong Khai Province. Pathumthani University Academic Journal, 11(1), 232-243.
Vargas-Hernández, J.G. (2012). Sustainable cultural and heritage tourism in regional development of Southern Jalisco. World Journal of Entrepreneurship, Management and Sustainable Development, 8(2), 146-161.
Rasoolimanesh, S. M., Jaafar, M., Ahmad, A. G., & Barghi, R. (2017). Community participation in World Heritage Site conservation and tourism development. Tourism Management, 58, 142-153.
Cárdenas, D. A., Byrd, E. T., & Duffy, L. N. (2015). An exploratory study of community awareness of impacts and agreement to sustainable tourism development principles. Tourism and Hospitality Research, 15(4), 254-266.
Jaidee, K., & Girdwichai, L. (2016). The Influence of social capital: Social network, Localism, Philosophy of Sufficiency Economy and Knowledge Management; toward Sustainable Community Development in Samut Songkram Province. Research and development Journal Suan Sunandha Rajabhat University, 8(3). 36-49. (in Thai)
International Association for Public Participation. (2018). Public participation spectrum. https://www.iap2.org.au/resources/spectrum/.
Lee, T. H., & Hsieh, H.-P. (2016). Indicators of sustainable tourism: A case study from a Taiwan's wetland. Ecological Indicators, 67, 779-787.
Mathew, P. V., & Sreejesh, S. (2017). Impact of responsible tourism on destination sustainability and quality of life of community in tourism destinations. Journal of Hospitality and Tourism Management, 31, 83-89.
Saufi, A., O'Brien, D., & Wilkins, H. (2014). Inhibitors to host community participation in sustainable tourism development in developing countries. Journal of Sustainable Tourism, 22(5), 801-820.
Romão, J. (2018). Tourism dynamics and regional sustainable development. Tourism, Territory and Sustainable Development. Springer Singapore.
The Momentum. (2017). Counting down 7 years with Chiang Mai's push to become a World Heritage Site. https://themomentum.co/chiang-mai-world-heritage/.
Timothy, D. J. (2000). Building community awareness of tourism in a developing country destination. Tourism Recreation Research, 25(2), 111-116.
Wang, Y., & Pfister, R. E. (2008). Residents' attitudes toward tourism and perceived personal benefits in a rural community. Journal of Travel Research, 47(1), 84-93.
Bennett, N. J., & Dearden, P. (2014). Why local people do not support conservation: Community perceptions of marine protected area livelihood impacts, governance and management in Thailand. Marine Policy, 44, 107-116.
Lee, T. H. (2013). Influence analysis of community resident support for sustainable tourism development. Tourism Management, 34, 37-46.
Brendehaug, E., Aall, C., & Dodds, R. (2017). Environmental policy integration as a strategy for sustainable tourism planning: issues in implementation. Journal of Sustainable Tourism, 25(9), 1257-1274.
Tantayakul, S. (2016). Management of cultural world heritage sites at the hometown of overseas Chinese: A case study of Kaiping Diaolou and Villages. Journal of East Asian Studies Center, 16(2), 76-98. (in Thai)
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2014). Multivariate data analysis: Pearson new international edition (7 ed.). Pearson Prentice Hall.
Kline, R. B. (2015). Principles and practice of structural equation modeling (4th ed.). Guilford publications.
Inphuwa, R. , & Nawalak, N. (2019). The roles of public participation in the conservation of cultural tourism: A case study of Nakhon Phanom Province. Ramkhamhaeng Research Journal of Humanities Social Science, 22(2), 73-83. (in Thai)
Santoro, A., Venturi, M., & Agnoletti, M. (2021). Landscape perception and public participation for the conservation and valorization of cultural landscapes: The case of the Cinque Terre and Porto Venere UNESCO Site. Land, 10(2), 93.
