Development of a Model School for Morality and Ethics with Cultural Capital of Phetchaburi Province
Main Article Content
Abstract
This research article aims to study and develop a model curriculum to enhance morality and ethics based on the cultural capital of Phetchaburi Province. The study involved the development of an additional subject, “Dek Phet Dee Mee Khunatham” (Good Phetchaburi Children with Morality). A mixed-method research approach was employed, incorporating qualitative research through focus group discussions with 10 key informants and quantitative research using questionnaires. The data was collected from 71 participants, including students from Chong Sakae Subdistrict School, teachers, and school directors in Mueang District, Phetchaburi Province. The statistical methods used for data analysis included percentage, mean, standard deviation, and content analysis.
Findings are as follows: (1) The model curriculum for developing morality and ethics based on Phetchaburi's cultural capital, particularly the additional subject “Dek Phet Dee Mee Khunatham”, was found to be highly appropriate. (2) Four model schools that integrated the curriculum into their teaching and learning activities rated the additional subject at a high level of satisfaction. (3) Four model schools that utilized prototype teaching materials from the curriculum in their lessons also provided high ratings for these materials. (4) A network of model schools for moral and ethical education utilizing cultural capital was established, consisting of 20 participating schools. (5) The evaluation of students' moral and ethical development, as well as their resilience in daily life and lifestyle choices, showed significant improvement after learning through the developed curriculum compared to before.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Academic articles, research articles, and book reviews in the Ph.D. in Social Sciences Journal are author’s opinions, and not the publisher’s, and is not the responsibility of the Ph.D. in Social Sciences Journal Philosophy Association, Ramkhamhaeng University. (In the case that research is done on human, the researcher has to be trained in Ethics for Doing Research on Human Training and has to produce the evidence of the training).
References
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม, สำนักพัฒนาอุตสาหกรรมชุมชน, ส่วนพัฒนาส่งเสริมการตลาดผลิตภัณฑ์ชุมชน. (2559). ทุนวัฒนธรรมไทย สู่การสร้างสรรค์เศรษฐกิจ. อุตสาหกรรมสาร, 58(6), 5-8.
ชารีวัฒน์ ถวิลวงษ์. (2567). การพัฒนาผู้เรียนด้านปัญญาและคุณธรรมจริยธรรมในยุค AI. Journal of Buddhist Education and Research, 10(3), 626-634.
พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2566). คำศัพท์ “คุณธรรม”. https://dictionary.orst.go.th/
พระมหาอนันต์ องฺกุรสิริ. (2561). คุณธรรมจริยธรรมกับการพัฒนาผู้เรียนในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 2(2), 81-90.
พิศมัย เทียนทอง. (2553). การดำเนินการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมด้านความซื่อสัตย์สุจริตของนักเรียนโรงเรียนบ้านเขามะกา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสระแก้ว เขต 1. [ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยปทุมธานี].
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี. (2558). พื้นภูมิเพชรบุรี. เพชรภูมิการพิมพ์. https://www.phetchaburicreativecity.com/th/pad
วรพงศ์ ผูกภู่, ฐิติ ฐิติจำเริญพร, วุฒิพงษ์ ฉั่วตระกูล, อิสรี แพทย์เจริญ, พินทุสร อ่อนเปี่ยม, จิตรลดา ปิ่นทอง และศุภรัตน์ นามมนตรี. (2564). รูปแบบการพัฒนาชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาพื้นที่ต้นแบบชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. กระทรวงวัฒนธรรม, กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
วิทยา คุ้มฉายา. (2555). การพัฒนาหลักสูตรเรื่อง การปฏิบัติภารกิจวงโยธวาทิตในพิธีกระทำสัตย์ปฏิญาณตนต่อธงชัยเฉลิมพล สำหรับโรงเรียนดุริยางค์ทหารบก. กลุ่มมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 362- 378.
วิทยากร เชียงกูล. (2549). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2547/2548 รากเหง้าของปัญหาและแนวทางแก้ไข. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. วี ที ซี คอมมิวนิเคชั่น. https://backoffice.onec.go.th/uploads/Book/750-file.pdf
สุนีย์ เหมะประสิทธิ์. (2540). การเสริมสร้างศักยภาพนักเรียนกรุงเทพมหานครด้านวิทยาศาสตร์และมิติสัมพันธ์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร, คณะศึกษาศาสตร์.
Agranoff, R. (2006). Inside collaborative networks: Ten lessons for public managers. Public Administration Review, 66(1), 56-65.
Brown, J. D., & Marshall, M. A. (2001). Self-esteem and emotion: Some thoughts about feelings. Personality and Social Psychology Bulletin, 27(5), 575-584.
Davies, I. K. (1971). The management of learning. McGraw-Hill.
Harrow, A. J. (1972). A Taxonomy of the psychomotor domain: A guide for developing behavioral objectives Addison-Wesley Longman.
Simpson, E. J. (1966). The classification of educational objectives, psychomotor domain. https://files.eric.ed.gov/ fulltext/ED010368.pdf
Tyler, R. W. (2013). Basic principles of curriculum and instruction (2nd ed.). In Curriculum studies reader E2 (pp. 60-68). Routledge.
