การพัฒนาโรงเรียนต้นแบบคุณธรรม จริยธรรมด้วยทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและพัฒนาต้นแบบหลักสูตรเพื่อพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรี หลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เด็กเพชรดี มีคุณธรรม การวิจัยนี้เป็นการวิจัยผสมวิธี ด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการประชุมสนทนากลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จํานวน 10 คน และการวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลจากนักเรียนในโรงเรียน ตำบลช่องสะแก อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี ครู และผู้อำนวยการโรงเรียน จํานวน 71 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า (1) ต้นแบบหลักสูตรเพื่อพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรี หลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เด็กเพชรดี มีคุณธรรม มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก (2) โรงเรียนต้นแบบที่ใช้ต้นแบบหลักสูตรเพื่อพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรีบูรณาการกับกิจกรรมการเรียนการสอน จำนวน 4 โรงเรียน มีความคิดเห็นที่มีต่อหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเด็กเพชรดี มีคุณธรรม ภาพรวมอยู่ในระดับมาก (3) โรงเรียนต้นแบบที่ใช้สื่อต้นแบบจากหลักสูตรเพื่อพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรีบูรณาการกับกิจกรรมการเรียนการสอน จำนวน 4 โรงเรียน มีความคิดเห็นต่อสื่อต้นแบบจากหลักสูตรเพื่อพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรี ภาพรวมอยู่ในระดับมาก (4) ผลการดำเนินการสร้างเครือข่ายโรงเรียนต้นแบบคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรม พบว่า โรงเรียนที่เข้าร่วมเครือข่ายโรงเรียนต้นแบบคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมที่จัดกิจกรรมการเรียนการสอนแบบบูรณาการด้วยต้นแบบหลักสูตรเพื่อพัฒนาคุณธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรี รวมทั้งสิ้นจำนวน 20 โรงเรียน และ (5) ผลการประเมินผลเปลี่ยนแปลงด้านคุณธรรม จริยธรรมและภูมิคุ้มกันด้านการดำเนินชีวิต การกินอยู่ของนักเรียน พบว่า คุณธรรม จริยธรรมและภูมิคุ้มกันด้านการดำเนินชีวิต การกินอยู่ของนักเรียน โรงเรียนต้นแบบ หลังการเรียนรู้ด้วยต้นแบบหลักสูตรเพื่อพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมจากทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดเพชรบุรีสูงกว่าก่อนเรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิชาการ บทความวิจัย และบทวิจารณ์หนังสือในวารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน มิใช่ของคณะผู้จัดทำ และมิใช่ความรับผิดชอบของสมาคมปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (กรณีการทำวิจัยในมนุษย์ ผู้วิจัยต้องผ่านการอบรมจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ และนำหลักฐานมาแสดง)
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม, สำนักพัฒนาอุตสาหกรรมชุมชน, ส่วนพัฒนาส่งเสริมการตลาดผลิตภัณฑ์ชุมชน. (2559). ทุนวัฒนธรรมไทย สู่การสร้างสรรค์เศรษฐกิจ. อุตสาหกรรมสาร, 58(6), 5-8.
ชารีวัฒน์ ถวิลวงษ์. (2567). การพัฒนาผู้เรียนด้านปัญญาและคุณธรรมจริยธรรมในยุค AI. Journal of Buddhist Education and Research, 10(3), 626-634.
พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2566). คำศัพท์ “คุณธรรม”. https://dictionary.orst.go.th/
พระมหาอนันต์ องฺกุรสิริ. (2561). คุณธรรมจริยธรรมกับการพัฒนาผู้เรียนในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 2(2), 81-90.
พิศมัย เทียนทอง. (2553). การดำเนินการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมด้านความซื่อสัตย์สุจริตของนักเรียนโรงเรียนบ้านเขามะกา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสระแก้ว เขต 1. [ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยปทุมธานี].
มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี. (2558). พื้นภูมิเพชรบุรี. เพชรภูมิการพิมพ์. https://www.phetchaburicreativecity.com/th/pad
วรพงศ์ ผูกภู่, ฐิติ ฐิติจำเริญพร, วุฒิพงษ์ ฉั่วตระกูล, อิสรี แพทย์เจริญ, พินทุสร อ่อนเปี่ยม, จิตรลดา ปิ่นทอง และศุภรัตน์ นามมนตรี. (2564). รูปแบบการพัฒนาชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาพื้นที่ต้นแบบชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. กระทรวงวัฒนธรรม, กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
วิทยา คุ้มฉายา. (2555). การพัฒนาหลักสูตรเรื่อง การปฏิบัติภารกิจวงโยธวาทิตในพิธีกระทำสัตย์ปฏิญาณตนต่อธงชัยเฉลิมพล สำหรับโรงเรียนดุริยางค์ทหารบก. กลุ่มมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 362- 378.
วิทยากร เชียงกูล. (2549). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2547/2548 รากเหง้าของปัญหาและแนวทางแก้ไข. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. วี ที ซี คอมมิวนิเคชั่น. https://backoffice.onec.go.th/uploads/Book/750-file.pdf
สุนีย์ เหมะประสิทธิ์. (2540). การเสริมสร้างศักยภาพนักเรียนกรุงเทพมหานครด้านวิทยาศาสตร์และมิติสัมพันธ์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร, คณะศึกษาศาสตร์.
Agranoff, R. (2006). Inside collaborative networks: Ten lessons for public managers. Public Administration Review, 66(1), 56-65.
Brown, J. D., & Marshall, M. A. (2001). Self-esteem and emotion: Some thoughts about feelings. Personality and Social Psychology Bulletin, 27(5), 575-584.
Davies, I. K. (1971). The management of learning. McGraw-Hill.
Harrow, A. J. (1972). A Taxonomy of the psychomotor domain: A guide for developing behavioral objectives Addison-Wesley Longman.
Simpson, E. J. (1966). The classification of educational objectives, psychomotor domain. https://files.eric.ed.gov/ fulltext/ED010368.pdf
Tyler, R. W. (2013). Basic principles of curriculum and instruction (2nd ed.). In Curriculum studies reader E2 (pp. 60-68). Routledge.
