Cofactors Affecting Political Popularity of the Democrat Party in Bangkok Metropolis from 2019 to 2023
Main Article Content
Abstract
This research article aims to (1) study the political roles of the Democrat Party in Bangkok Metropolis from 2019 to 2023, (2) study the factors affecting the political popularity of the Democrat Party in Bangkok Metropolis from 2019 to 2023, and (3) study the policy to regain the political popularity of the Democrat Party in Bangkok Metropolis from 2019 to 2023. Qualitative research techniques were employed. Data were collected using the techniques of important documentary research and in-depth interview with eight executives and members of the Democrat Party, and forty-eight eligible voters who had previously voted for the Democrat Party. Using the interpretation on dialectics.
Findings are as follows: (1) The political roles include: The Party faced a decrease in popularity. The Party encountered the loss of political roles at a local level. The Party faced with such structural disadvantages. The Party still has an opportunity to revive if its image and structure can be adjusted to be transparent with good communication with new generations. (2) The factors affecting political popularity include: The loss of important members and the image that did not correspond with the new generations. The New Dem Group did not gain internal support from the Party. Participation of the Party members in the People’s Democratic Reform Committee (PDRC). Party could not respond to the expectations of the new generations. (3) The policy to regain political popularity include: The Party focused on improving its image to be more modern by using digital media and social media. The internal structure of the Party was adjusted to be transparent and adhered to political ethics. Policies that responded to both the new generations and the former bastion were developed. Connections were fostered with members of the general public through constant visits.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Academic articles, research articles, and book reviews in the Ph.D. in Social Sciences Journal are author’s opinions, and not the publisher’s, and is not the responsibility of the Ph.D. in Social Sciences Journal Philosophy Association, Ramkhamhaeng University. (In the case that research is done on human, the researcher has to be trained in Ethics for Doing Research on Human Training and has to produce the evidence of the training).
References
เกษียร เตชะพีระ. (2562). รัฐชาติในกระแสโลกาภิวัตน์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กนก วงษ์ตระหง่าน. (2536). พรรคการเมืองไทย. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนกนาถ พูลสวัสดิ์. (2554). ความผูกพันพรรคการเมืองในสังคมไทย: ศึกษาเปรียบเทียบพรรคประชาธิปัตย์ในสงขลาและตาก. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2538). ไตรลักษณรัฐกับการเมืองไทย. สถาบันนโยบายศึกษา.
บุรฉัตร พานธงรักษ์. (2555). การตลาดการเมืองของพรรคเพื่อไทยและพรรคประชาธิปัตย์ในการเลือกตั้งทั่วไปวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ปรรณวัฒน์ ชูวิเชียร. (2562). บทบาทของพรรคประชาธิปัตย์ในการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของนักการเมืองสตรีในรัฐสภา. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 9(3), 96-103.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2552). กรอบการวิเคราะห์การเมืองแบบทฤษฎีขบวนการทางสังคม. มูลนิธิไฮน์ริค เบิลล์ สำนักงานภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.
พรเทพ เตชะไพบูลย์. (2554). การบริหารองค์การและการดำรงอยู่ของพรรคการเมือง: ศึกษากรณีพรรคประชาธิปัตย์และพรรคมหาชน. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
พรธิดา เผื่อนทิม. (2566). การเมืองเรื่องการเลือกตั้งของพรรคประชาธิปัตย์ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
พรรคประชาธิปัตย์. (2567). ประวัติพรรคประชาธิปัตย์. https://www.democrat.or.th/about-us/history
พิมพ์รพี พันธุ์วิชาติกุล. (2560). ความเป็นผู้นำทางการเมืองของ นายชวน หลีกภัย บนพื้นที่การเมืองในระบบ. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
ลลิตพรรณ นุกูลวัฒนวิชัย. (2559). การตลาดทางการเมือง: ศึกษาเปรียบเทียบกลยุทธ์การรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งของพรรคประชาธิปัตย์และพรรคเพื่อไทยในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 4(2), 122-144.
วารุณี ลีเลิศพันธ์. (2560). การสร้างฐานคะแนนเสียงของพรรคประชาธิปัตย์ในภาคใต้. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
วีระศักดิ์ ฟักศรี. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานครของพรรคประชาธิปัตย์ในปี พ.ศ. 2562. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรังสิต].
สิริพรรณ นกสวน สวัสดี, ณัชชาภัทร อมรกุล และปุรวิชญ์ วัฒนสุข. (2566). บทบาทของพรรคการเมืองกับการให้การศึกษาทางการเมือง. สถาบันพระปกเกล้า, วิทยาลัยการเมืองการปกครอง.
Burns, J. M. (1978). Leadership. Harper & Row.
Butler, P., & Collins, N. (1994). Political marketing: Structure and process. European Journal of Marketing, 28(1), 19-34.
Duverger, M. (1964). Political parties: Their organization and activity in the modern state. Methuen.
Lees-Marshment, J. (2019). Political branding (3rd ed). Routledge.
Marks, G., & McAdam, D. (1999). On the relationship of political opportunities to the form of collective action: The case of the European Union. In D. della Porta, H. Kriesi, & D. Rucht (Eds), Social movements in a globalising world (pp. 97-111). Palgrave Macmillan.
