ปัจจัยร่วมที่ส่งผลต่อคะแนนนิยมทางการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2562-2566
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาบทบาททางการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2562-2566 (2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลกับคะแนนความนิยมทางการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2562-2566 และ (3) ศึกษานโยบายการฟื้นฟูคะแนนนิยมทางการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2562-2566 โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวมรวมข้อมูลด้วยด้วยวิธีการศึกษาข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกบุคคลซึ่งเป็นผู้บริหารและสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ จำนวน 8 คน และประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่เคยเลือกพรรคประชาธิปัตย์ จำนวน 48 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการตีความตามหลักการวิภาษวิธี
ผลการวิจัย พบว่า (1) บทบาททางการเมือง ได้แก่ พรรคประสบกับการลดลงของคะแนนนิยม สูญเสียบทบาททางการเมืองในระดับท้องถิ่น เผชิญกับข้อเสียเปรียบด้านโครงสร้าง พรรคยังมีโอกาสฟื้นตัวหากสามารถปรับภาพลักษณ์และโครงสร้างให้โปร่งใส สื่อสารกับคนรุ่นใหม่ได้ดี (2) ปัจจัยที่ส่งผลกับคะแนนความนิยมทางการเมือง ได้แก่ การสูญเสียสมาชิกสำคัญและภาพลักษณ์ที่ไม่ตอบโจทย์คนรุ่นใหม่ กลุ่ม New Dem ขาดการสนับสนุนภายในพรรค การเข้าร่วมของสมาชิกพรรคในกลุ่ม กปปส. พรรคไม่สามารถตอบสนองความคาดหวังของคนรุ่นใหม่ (3) นโยบายการฟื้นฟูคะแนนนิยมทางการเมือง ได้แก่ พรรคมุ่งปรับภาพลักษณ์ให้ทันสมัยโดยใช้สื่อดิจิทัลและโซเชียลมีเดีย ปรับโครงสร้างภายในพรรคให้โปร่งใสและยึดมั่นในจริยธรรมทางการเมือง พัฒนานโยบายที่ตอบโจทย์ทั้งคนรุ่นใหม่และฐานเสียงเดิม สร้างความเชื่อมโยงกับประชาชนผ่านการลงพื้นที่อย่างสม่ำเสมอ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิชาการ บทความวิจัย และบทวิจารณ์หนังสือในวารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน มิใช่ของคณะผู้จัดทำ และมิใช่ความรับผิดชอบของสมาคมปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (กรณีการทำวิจัยในมนุษย์ ผู้วิจัยต้องผ่านการอบรมจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ และนำหลักฐานมาแสดง)
เอกสารอ้างอิง
เกษียร เตชะพีระ. (2562). รัฐชาติในกระแสโลกาภิวัตน์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กนก วงษ์ตระหง่าน. (2536). พรรคการเมืองไทย. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนกนาถ พูลสวัสดิ์. (2554). ความผูกพันพรรคการเมืองในสังคมไทย: ศึกษาเปรียบเทียบพรรคประชาธิปัตย์ในสงขลาและตาก. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2538). ไตรลักษณรัฐกับการเมืองไทย. สถาบันนโยบายศึกษา.
บุรฉัตร พานธงรักษ์. (2555). การตลาดการเมืองของพรรคเพื่อไทยและพรรคประชาธิปัตย์ในการเลือกตั้งทั่วไปวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ปรรณวัฒน์ ชูวิเชียร. (2562). บทบาทของพรรคประชาธิปัตย์ในการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของนักการเมืองสตรีในรัฐสภา. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 9(3), 96-103.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2552). กรอบการวิเคราะห์การเมืองแบบทฤษฎีขบวนการทางสังคม. มูลนิธิไฮน์ริค เบิลล์ สำนักงานภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.
พรเทพ เตชะไพบูลย์. (2554). การบริหารองค์การและการดำรงอยู่ของพรรคการเมือง: ศึกษากรณีพรรคประชาธิปัตย์และพรรคมหาชน. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
พรธิดา เผื่อนทิม. (2566). การเมืองเรื่องการเลือกตั้งของพรรคประชาธิปัตย์ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
พรรคประชาธิปัตย์. (2567). ประวัติพรรคประชาธิปัตย์. https://www.democrat.or.th/about-us/history
พิมพ์รพี พันธุ์วิชาติกุล. (2560). ความเป็นผู้นำทางการเมืองของ นายชวน หลีกภัย บนพื้นที่การเมืองในระบบ. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
ลลิตพรรณ นุกูลวัฒนวิชัย. (2559). การตลาดทางการเมือง: ศึกษาเปรียบเทียบกลยุทธ์การรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งของพรรคประชาธิปัตย์และพรรคเพื่อไทยในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 4(2), 122-144.
วารุณี ลีเลิศพันธ์. (2560). การสร้างฐานคะแนนเสียงของพรรคประชาธิปัตย์ในภาคใต้. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
วีระศักดิ์ ฟักศรี. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานครของพรรคประชาธิปัตย์ในปี พ.ศ. 2562. [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรังสิต].
สิริพรรณ นกสวน สวัสดี, ณัชชาภัทร อมรกุล และปุรวิชญ์ วัฒนสุข. (2566). บทบาทของพรรคการเมืองกับการให้การศึกษาทางการเมือง. สถาบันพระปกเกล้า, วิทยาลัยการเมืองการปกครอง.
Burns, J. M. (1978). Leadership. Harper & Row.
Butler, P., & Collins, N. (1994). Political marketing: Structure and process. European Journal of Marketing, 28(1), 19-34.
Duverger, M. (1964). Political parties: Their organization and activity in the modern state. Methuen.
Lees-Marshment, J. (2019). Political branding (3rd ed). Routledge.
Marks, G., & McAdam, D. (1999). On the relationship of political opportunities to the form of collective action: The case of the European Union. In D. della Porta, H. Kriesi, & D. Rucht (Eds), Social movements in a globalising world (pp. 97-111). Palgrave Macmillan.
