ยุทธศาสตร์ความร่วมมือด้านการท่องเที่ยวระหว่างจังหวัดเชียงรายประเทศไทย และแขวงบ่อแก้วสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป.ลาว) เพื่อการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษายุทธศาสตร์ความร่วมมือด้านการท่องเที่ยวระหว่างจังหวัดเชียงราย ประเทศไทย และแขวงบ่อแก้วสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป.ลาว) เพื่อการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยแบบผสม ทั้งเชิงคุณภาพและปริมาณ ที่ประกอบด้วยการทบทวนข้อมูลทุติยภูมิ และการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 คน จากหน่วยงานภาครัฐ เอกชน นักวิชาการจากสถาบันการศึกษา และนักท่องเที่ยว และการประชุมกลุ่ม ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องจากภาคส่วนการท่องเที่ยวของจังหวัดเชียงราย และแขวงบ่อแก้วจำนวน 12 คน นอกจากนี้ ยังได้ทำการสำรวจข้อมูลด้วยวิธีการเก็บข้อมูลจากแบบสอบถามนักท่องเที่ยวชาวไทย และชาวต่างประเทศ จำนวน 770 คน ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ค่าเฉลี่ย ร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวบรวมผลของการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งวิธีเชิงคุณภาพ และเชิงปริมาณ นำเสนอผลการวิจัยในรูปแบบของการอธิบายเชิงพรรณนา
ผลการวิจัย พบว่า จังหวัดเชียงราย และแขวงบ่อแก้ว ควรกำหนดทิศทางยุทธศาสตร์เชิงรุก และเชิงปรับตัวโดยมุ่งเน้นการสร้างความร่วมมือ (collaboration) ของเครือข่ายความร่วมมือด้านการท่องเที่ยว ให้เกิดความชัดเจนและเป็นรูปธรรม ผ่านการกำหนดยุทธศาสตร์ความร่วมมือด้านการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน ให้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยวในระดับภูมิภาค ระดับประเทศ และระดับท้องถิ่น โดยมีแนวทางการดำเนินงานตามยุทธศาสตร์ ดังนี้ (1) การบูรณาการความร่วมมือของภาคส่วนการท่องเที่ยวของจังหวัดเชียงราย และแขวงบ่อแก้ว (2) ความร่วมมือด้านด้านวิชาการเพื่อการพัฒนาท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (3) การส่งเสริมการท่องเที่ยวชายแดน และพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวในเขตเศรษฐกิจพิเศษ (4) การพัฒนารูปแบบ และกิจกรรมการท่องเที่ยว และการเชื่อมโยงการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ การท่องเที่ยวเชิงเกษตร ไทย-ลาว และ (5) การทำการตลาดการท่องเที่ยวเชิงรุกสู่สากล
Article Details
บทความวิชาการ บทความวิจัย และบทวิจารณ์หนังสือในวารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน มิใช่ของคณะผู้จัดทำ และมิใช่ความรับผิดชอบของสมาคมปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (กรณีการทำวิจัยในมนุษย์ ผู้วิจัยต้องผ่านการอบรมจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ และนำหลักฐานมาแสดง)
เอกสารอ้างอิง
Chiang Rai Governor’s Office. (2016). Chiang Rai provincial development plan for 4 years (2018-2021). Author. [In Thai]
Chumak, S. (2011). International relations in the current era: From 1990s to the first decade of the 21st Century (7th ed.). Chulalongkorn University Press.
Crow, K. (2002). Collaboration DRM associates. Retrieved from http://www.npd-solutions.com/collaboration.html
Keyton, J., Ford, D. J., & Smith, F. I. (2008). A meso level communicative model of collaboration. Communication Theory, 18(3), 376-406.
Mattessich, P., Murray-Close, M., & Money, B. (2001). Collaboration: What makes it work?. Amherst H. Wilder Foundation.
McGuire, M. (2006). Collaborative public management: Assessing what we know and how it. Public Administration Review, 66(1), 33-43.
Mintzberg, H., Ahlstrand, B., & Lampel, J. (1998). Strategy safari: A guided tour through the wilds of strategic management. Prentice Hall.
Samudavanich, C. (2005). The development of the government system to develop abilities for holistic competitions of the country. Public Sector Development Commission Committee Press. [In Thai]
Sirikrai, S (1999). Economic and political development in southeast Asia, economic and political development LAOS. Thammasat University, Institute of East Asian Studies. [In Thai]
Stohl, C., & Walker, K. (2002). A bona fide perspective for the future of groups. In L. R. Frey (Ed.), New Direction I Group Communication (pp. 237-252). Sage.
Suwannachart, P. (1997). ASEAN in three decades. Thailand Research Fund. [In Thai]
Thomson, A. M., & Perry, J. L. (2006). Collaboration process: Inside the black box. Journal of Public Administration Research and Theory, 10(2), 20-30.
White, C. (2004). Strategic management. McMillan.
World Tourism Organization. (2004). Sustainable development of tourism conceptual definition. Retrieved from https://www.unwto.org/sustainable-development
