สมรรถนะทางการสื่อสารของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด

Main Article Content

นฤมล รัตนาภิบาล

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาลักษณะการปฏิบัติงานทางการสื่อสารของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (2) ศึกษาองค์ประกอบสมรรถนะทางการสื่อสารของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด และ (3) ศึกษากระบวนการพัฒนาสมรรถนะทางการสื่อสารของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ตัวอย่าง จำนวน 400 คน ได้แก่ ผู้บริหาร เจ้าหน้าที่ และประชาชน ในจังหวัดเชียงราย ขอนแก่น ชลบุรี และ นครศรีธรรมราช สุ่มแบบแบ่งชั้น และการวิจัยเชิงคุณภาพ ได้แก่ ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญ จำนวน 27 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ที่มีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา


            ผลการวิจัย พบว่า (1) ลักษณะการปฏิบัติงานทางการสื่อสารโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (  = 4.67, SD = 0.42)  (2) องค์ประกอบสมรรถนะการสื่อสาร ประกอบด้วย (2.1) การใช้ภาษากายที่อ่อนโยน (2.2) การปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดี (2.3) การรับฟังและเปิดโอกาสให้ทุกฝ่ายมีส่วนร่วม (2.4) การใช้ภาษาพูดที่ชัดเจน (2.5) การมีความคิดเป็นระบบ (2.6) การใช้เทคโนโลยีและดิจิทัลอย่างเหมาะสม และ (2.7) การนำเสนอข้อมูล ข่าวสารอย่างตรงไปตรงมา และ (3) กระบวนการพัฒนาสมรรถนะการสื่อสาร ประกอบด้วย (3.1) การประเมินผลการปฏิบัติงาน (3.2) การประเมินตนเอง และ (3.3) การวางแผนพัฒนาบุคลากรร่วมกัน สามารถนำผลการวิจัยไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาสมรรถนะทางการสื่อสารเพื่อทำให้การปฏิบัติงานมีประสิทธิภาพสูงสุด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รัตนาภิบาล น. . (2026). สมรรถนะทางการสื่อสารของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 16(1), e278664. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/phdssj/article/view/278664
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

แพมาลา วัฒนเสถียรสินธุ์. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อปัญหาการสื่อสารในองค์กร กรณีศึกษา บริษัท ยูไนเต็ด แสตนดาร์ด เทอร์มินัล จำกัด (มหาชน). [บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].

นิชาวดี ตานีเห็ง. (2560). การพัฒนาสมรรถนะการสื่อสารของนายกองค์การบริหารส่วนตำบลในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].

นิพัทธ์ กานตอัมพร และวรรณวีร์ บุญคุ้ม. (2567). การพัฒนารูปแบบการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาทักษะการ สื่อสารของผู้นำชุมชนสตรี. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 9(1), 140-153.

พระนุชิต นาคเสโน, เติมศักดิ์ ทองอินทร์ และสุรพล สุยะพรหม. (2566). การพัฒนาการสื่อสารทางการเมืองตาม แนวพระพุทธศาสนาของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัด พระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการ จัดการ, 6(2), 59-69.

วิไลลักษณ์ รู้กิจ, นิสารัตน์ แสงศรีเรือง, ศิวกร อินภูษา, ยิ่งสรรค์ หาพา, และพระมหาพิสิฐ วิสิฎฺฐปญฺโญ. (2568).การพัฒนาภาวะผู้นำทางการศึกษากับการบริหารการเปลี่ยนแปลง ในยุคนวัตกรรมทางการศึกษา. Journal of Buddhist Education and Research, 11(4), 536-543.

วิทยาธร ท่อแก้ว. (2563). แนวทางการสื่อสารในภาวะวิกฤตสำหรับองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วุฒิชัย วงษ์อินทร์ และธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร์. (2567). ความรู้ ทัศนคติ และทักษะการสื่อสารของผู้นำท้องถิ่นยุคใหม่. วารสารวิจัยเพื่อการปฏิรูปการเรียนรู้, 7(1), 58-69.

สิงห์ สิงห์ขจร. (2522). การสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช]

Alberta Education. (2011). Framework for student learning: Competencies for engaged thinkers and ethical citizens with an entrepreneurial spirit. Edmonton: Author.

Cenere, P., Gill, R., Lawson, C., & Lewis, M. (2015). Communication skills for business professionals. Cambridge University Press.

Fullan, M. (2011). The moral imperative realized. Corwin Press.

Johari, S., Noordin, W. N. W., & Mahamad, T. E. T. (2022). Whats App conversations and relationships: A focus on digital communication between parent-teacher engagement in a secondary school in Putrajaya. Jurnal Komunikasi Malaysian Journal of Communication, 38(2), 280–296.

Lewin, K., Lippitt, R., & White, R. K. (1939). Patterns of aggressive behavior in experimentally created “social climates”. The Journal of social psychology, 10(2), 269-299.

Rosenfeld, L. B., & Berko, R. M. (1990). Communicating with competency, Instructor’s manual and test bank. Scott Foresman.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.