การพัฒนาแบบจำลองการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ในประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาการดำเนินการด้านนวัตกรรม การจัดการโซ่อุปทานการท่องเที่ยว ประสิทธิภาพโซ่อุปทานการท่องเที่ยว และการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในประเทศไทย (2) เพื่อศึกษาอิทธิพลของนวัตกรรม การจัดการโซ่อุปทานการท่องเที่ยว ประสิทธิภาพโซ่อุปทานการท่องเที่ยว ที่มีอิทธิพลต่อการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในประเทศไทย และ (3) เพื่อพัฒนาแบบจำลองการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในประเทศไทย เป็นการวิจัยผสมวิธี โดยการวิจัยเชิงคุณภาพเฉพาะเจาะจงและเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 9 คน ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา การวิจัยเชิงปริมาณมีประชากรและตัวอย่าง ได้แก่ ผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ จำนวน 640 คน โดยมีการเก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการทดสอบสมมุติฐาน ได้แก่ การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันและวิเคราะห์สมการโครงสร้าง
ผลการวิจัยพบว่า (1) ปัจจัยการดำเนินการการท่องเที่ยวในประเทศไทยโดยรวม มีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก (2) ปัจจัยที่มีอิทธิพลความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ทุกด้าน แสดงว่าค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรมีความสัมพันธ์ทางบวกหรือความสัมพันธ์เป็นไปในทิศทางเดียวกัน และ (3) แบบจำลองและแนวทางปฏิบัติการจัดการ โดยมีปัจจัยหนุนของผู้บริโภค ได้แก่ การพัฒนาต้นแบบแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน การปล่อยก๊าซคาร์บอน รวมถึงการสนับสนุนการขอรับรองมาตรฐานความยั่งยืน มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิชาการ บทความวิจัย และบทวิจารณ์หนังสือในวารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน มิใช่ของคณะผู้จัดทำ และมิใช่ความรับผิดชอบของสมาคมปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (กรณีการทำวิจัยในมนุษย์ ผู้วิจัยต้องผ่านการอบรมจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ และนำหลักฐานมาแสดง)
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2565ก). แผนพัฒนาบริการการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566-2560. ผู้แต่ง.
กรมการท่องเที่ยว. (2565ข). จำนวนใบอนุญาตประกอบการธุรกิจนำเที่ยว ใบอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์และการขึ้น ทะเบียนเป็นผู้นำเที่ยว. https://www.dot.go.th/chart-stat/detail/2
ธีระ สินเดชารักษ์ และวิชาญ กิตติรัตนพันธ์. (2565). การประเมินผลกระทบด้านเศรษฐกิจจากการท่องเที่ยวในพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 17(1), 34-45.
นิลุบล วิโรจน์ผดุงพงศ์, สวียา ปรารถนาดี และอนิรุธ พิพัฒน์ประภา (2562). ปัจจัยเชิงสาเหตุของความสามารถการจัดการห่วงโซ่อุปทานด้านสิ่งแวดล้อมที่มีต่อผลการดำเนินงานอย่างยั่งยืนของอุตสาหกรรมโรงแรมในประเทศไทย. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ, 9(1), 154-173.
สุดารัตน์ เทพบุดดี และทิวาวรรณ เทพา. (2567). ผลกระทบของโปรแกรมป้องกันการคลอดก่อนกำหนดต่อการรับรู้และการมีพฤติกรรมในการป้องกันการคลอดก่อนกำหนดในสตรีมีครรภ์ที่มีความเสี่ยงต่ำ. วารสารวารสารเกื้อการุณย์, 32(1), 1-17.
Beamon, B. M. (1999). Measuring supply chain performance. International Journal of Operations & Production Management, 19(3), 275–292.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). SAGE.
Fantzy, K., & Tipu, S.A.A. (2019). Exploring the relationships of the culture of competitiveness and knowledge development to sustainable supply chain management and organizational performance.Journal of Enterprise Information Management, 32(6), 936-963.
Gallouj, F., & Weinstein, O. (1997). Innovation in services. Research policy, 26(4-5), 537-556.
Hair, J., Black, W., Babin, B., Anderson, R., & Tatham, R. (2006). Multivariate data analysis (6th ed.). Pearson Prentice Hall.
Hong, J., Zhang, Y., & Din, M. (2018). Sustainable supply chain management practices, supply chain dynamic capabilities, and enterprise performance. Journal of Cleaner Production, 172(20), 3508-3519.
Pallant, J. (2020). SPSS survival manual: A step by step guide to data analysis using IBM SPSS. Routledge.
Sbihi, A., & Eglese, R. W. (2007). Combinatorial optimization and green logistics. 4OR: A Quarterly Journal of Operations Research, 5(2), 99-116.
Sigala, M. (2008). A supply chain management approach for investigating the role of tour operators on sustainable tourism: The case of TUI. Journal of Cleaner Production, 16(15), 1589-1599.
Tseng, S. C., & Hung, S. W. (2013). A framework identifying the gaps between customers' expectations and their perceptions in green products. Journal of cleaner production, 59, 174-184.
UN-HABITAT. (2016). Urbanization and development: Emerging futures: World cities report 2016. https://unhabitat. org/sites/default/files/download-manager-files/WCR-2016-WEB.pdf
UNWTO. (2015). Sustainable development of tourism. United Nations World Tourism Organization. https://www.unwto.org/sustainable-development
Vachon, S., & Klassen, R. D. (2006). Extending green practices across the supply chain: The impact of upstream and downstream integration. International journal of operations & Production Management, 26(7), 795-821.
Zhang, X., Song, H., & Huang, G. Q. (2009). Tourism supply chain management: A new research agenda. Tourism management, 30(3), 345-358.
Zhu, Q., & Sarkis, J. (2004). Relationships between operational practices and performance among early adopters of green supply chain management practices in Chinese manufacturing enterprises. Journal of operations management, 22(3), 265-289.
