การพัฒนารูปแบบเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการพัฒนาเมืองสุขภาพดี (Healthy City) ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เขตสุขภาพที่ 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
การศึกษานี้เป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาเมืองสุขภาพดีในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2) พัฒนาและทดลองใช้รูปแบบเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการพัฒนาเมืองสุขภาพดี และ 3) ประเมินผลลัพธ์ของรูปแบบ การวิจัยดำเนินการเป็น 4 ระยะ ได้แก่ (1) การศึกษาสถานการณ์และการวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐาน (2) การออกแบบและพัฒนาแนวทางเครือข่ายความร่วมมือ (3) การทดลองใช้และปรับปรุงรูปแบบ และ (4) การประเมินผลและการขยายผล เก็บข้อมูลเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกและสนทนากลุ่ม และเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามและการวิเคราะห์สถิติเชิงพรรณนา
ผลการศึกษาพบว่า สภาพปัญหาและอุปสรรคของการพัฒนาเมืองสุขภาพดี ได้แก่ การขาดการบูรณาการระหว่างหน่วยงาน ความไม่ต่อเนื่องของนโยบาย ข้อจำกัดด้านงบประมาณ และการมีส่วนร่วมของประชาชนที่ยังไม่ทั่วถึง ปัจจัยแห่งความสำเร็จ ประกอบด้วย การสนับสนุนจากภาครัฐ การมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน และการใช้เทคโนโลยีเพื่อเสริมสร้างการบริหารจัดการ รูปแบบเครือข่ายความร่วมมือที่พัฒนา ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ 1)การสร้างความตระหนักและประสานความร่วมมือ 2)การกำหนดโครงสร้างเครือข่ายและบทบาทหน้าที่ 3)การส่งเสริมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และพัฒนาศักยภาพ 4)การบูรณาการทรัพยากรและสนับสนุนงบประมาณ และ 5)การติดตามและประเมินผลอย่างต่อเนื่อง 6)เพิ่มกลไกการสร้างแรงจูงใจ 7)ปรับปรุงช่องทางการสื่อสารในเครือข่าย และ 8)ขยายการอบรมไปยังองค์กรขนาดเล็ก เพื่อให้เกิดการพัฒนาอย่างทั่วถึง
ผลการทดลองใช้รูปแบบพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ผ่านเกณฑ์เมืองสุขภาพดีเพิ่มขึ้นจาก ร้อยละ 5.00 เป็น ร้อยละ 66.67 ข้อเสนอแนะจากการศึกษาคือ ควรมีการบูรณาการนโยบายระหว่างหน่วยงานให้เกิดความต่อเนื่อง ส่งเสริมกลไกการมีส่วนร่วมของประชาชน และนำเทคโนโลยีมาสนับสนุนการดำเนินโครงการและการติดตามผลอย่างมีประสิทธิภาพ
คำสำคัญ: รูปแบบเครือข่ายความร่วมมือ, การพัฒนาเมืองสุขภาพดี, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
ประเภทบทความ: บทความวิจัย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิชาการ บทความวิจัย และบทวิจารณ์หนังสือในวารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน มิใช่ของคณะผู้จัดทำ และมิใช่ความรับผิดชอบของสมาคมปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (กรณีการทำวิจัยในมนุษย์ ผู้วิจัยต้องผ่านการอบรมจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ และนำหลักฐานมาแสดง)
เอกสารอ้างอิง
Bai, X., Nath, I., Capon, A., et al. (2012). Health and wellbeing in the changing urban environment: Complex challenges, scientific responses, and the way forward. Current Opinion in Environmental Sustainability, 4(4), 465–472.
Benjamas, M. (2021). Elderly-friendly city model in Ban Du Subdistrict, Chiang Rai Province. Journal of MCU Humanities Review, 7(1), 100–115.
Bryson, J. M. (2018). Strategic planning for public and nonprofit organizations: A guide to strengthening and sustaining organizational achievement (5th ed.). Wiley.
Chuleerat, J. (2017). “Livable city”: A participatory community development concept—A case study of Lak Hok Community, Pathum Thani Province. Graduate Journal, Valaya Alongkorn
Rajabhat University, 11(Special Issue), 30–45.
Chuengsatiansup, K., Phromma, S., & Thongmak, M. (2022). [Community engagement and healthy city development in Thailand].
Department of Health. (2023). Report on the healthy city situation 2023. http://hia.anamai.moph.go.th/th/healthycity
Department of Health. (2024). Healthy city standard criteria 2024. http://hia.anamai.moph.go.th/th/healthycity
Gray, B. (1989). Collaborating: Finding common ground for multiparty problems. Jossey-Bass.
Green, L. W., & Kreuter, M. W. (2019). Health program planning: An educational and ecological approach. McGraw-Hill.
Kilduff, M., & Tsai, W. (2003). Social networks and organizations. SAGE Publications.
Kitpreedabrisut, B. (2008). Social sciences research methodology (10th ed.). Jamjuree Product.
O’Leary, R., & Bingham, L. B. (2009). The collaborative public manager: New ideas for the twenty-first century. Georgetown University Press.
Pollution Control Department. (2023). Thailand state of pollution report 2023. Ministry of Natural Resources and Environment, Thailand. https://www.pcd.go.th/wp-content/uploads/2024/06/pcdnew-2024-06-21_06-42-54_474054.pdf
Provan, K. G., & Kenis, P. (2008). Modes of network governance: Structure, management, and effectiveness. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(2), 229–252.
Rasanathan, K., & Krech, R. (2021). Healthy cities: A global perspective on governance and urban health. The Lancet Public Health, 6(7), e486–e493.
Rydin, Y., Bleahu, A., Davies, M., Dávila, J. D., Friel, S., De Grandis, G., … Wiseman, J. (2012). Shaping cities for health: Complexity and the planning of urban environments in the 21st century. The Lancet, 379(9831), 2079–2108. https://doi.org/10.1016/S0140-6736(12)60435-8
Supawadee, M. (2022). Healthy city development in the Thai social context. Doctoral Journal of Social Sciences, 10(2), 75–92.
United Nations Development Programme. (2023). SDG guidebook for Thai listed companies. https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/2023-10/231025
Wanida, K. (2020). Developing sustainable cities: A case study of the successful lessons from Ko Kha Subdistrict Municipality, Lampang Province. Thammasat University.
Wisakha, P. (2017). Participatory management in community health promotion. Journal of Community Development Research, 10(3), 50–63.
World Health Organization. (2021). Global report on urban health: Equitable, healthier cities for sustainable development. WHO Press.
https://www.who.int/publications/i/item/global- report-on-urban-health
World Health Organization Regional Office for South-East Asia. (2023). Development of city health profiles and healthy city plan: Regional workshop report. WHO-SEARO. https://www.who.int/publications/i/item/SEA-HE-218
Yiengprugsawan, V., Healy, J., Kendig, H., Neelamegam, M., Karunapema, P., & Kasemsup, V. (2017). Reorienting health services to people with chronic health conditions: Diabetes and stroke services in Malaysia, Sri Lanka and Thailand. Health Systems & Reform, 3(3), 171–181.
