Development of an Entrepreneurial Capability Model for Health Service Businesses to Promote the Tourism Industry in the Digital Era
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This mixed-method study employed both qualitative and quantitative approaches with the objectives to: (1) investigate the components of entrepreneurial potential in health service businesse; and (2) develop a model to enhance such potential for promoting the tourism industry in the digital era. Key informants included experts and stakeholders in health service businesses, purposively selected to include entrepreneurs, executives, representatives from the public and private sectors, and academics, as well as specialists participating in focus group discussions. Research instruments consisted of Delphi technique-based questionnaires and focus group discussion guidelines. Data were analyzed using content analysis and descriptive statistics, including median and interquartile range.
The results demonstrated that: (1) the components of entrepreneurial potential in health service businesses consisted of four main components and twenty sub-components; and (2) the developed model attained unanimous expert consensus, with a high level of consistency (IQR = 0.0–1.0) and median scores exceeding 3.5 (Mdn > 3.5). These findings indicate that the model is appropriate and can be practically applied.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จันทร์จิรา เหลาราช. (2564). ปัจจัยแห่งความสำเร็จในการปรับเปลี่ยนสู่องค์กรดิจิทัล. วารสารสารสนเทศศาสตร์, 39(4), 1-14. https://www.scribd.com/documen t/818609900/suwanneesh-user group-5—ปัจจัยแห่งความสำเร็จในการปรับเปลี่ยนสู่องค์กรดิจิทัล
นภัสพร นิยะวานนท์. (2564). โมเดลสมการโครงสร้างของการเป็นผู้ประกอบการดิจิทัล นวัตกรรมโลจิสติกส์ และการเปลี่ยนแปลงสู่ดิจิทัลที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานโลจิสติกส์ของผู้ประกอบการโลจิสติกส์ในประเทศไทย [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์]. https://www. grad.ku.ac.th/uploads/ThesisAward63/Thesis_society_Doc_02.pdf
ปรียานารถ จีรภัทรานันต์. (2565). ศักยภาพการรวมกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของจังหวัดปราจีนบุรีอย่างยั่งยืน [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. https://digital _collect.lib.buu.ac.th/dcms/files/60820007.pdf
ปัญญาพล สุพรรณวงศ์, สักรินทร์ อยู่ผ่อง และไพโรจน์ สถิรยากร. (2566). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพ ผู้บริหารธุรกิจอุตสาหกรรมระบบอัตโนมัติ. วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 33(2), 694-701. https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/kmutnb-journal/article/view/252176
พรรณิภา อนุรักษากรกุล, ปัณฑา โกกอง และปาจรา โพธิหัง. (2566). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยว เชิงสุขภาพในภาคตะวันออกหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารวารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 13(3), 115–130. https://nurse.buu.ac.th/rsh/file/journal/0000001431.pdf
รัฐวดี โคตรนรินทร์. (2568). การพัฒนารูปแบบยกระดับสถานประกอบการให้เป็น Wellness Centerในจังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม, 9(18), 26-40. https://thaidj.org/index.php/AJMP/article/view/16488
รัฐสภา แก่นแก้ว. (2564). การออกแบบการสอนผลิตรายการโทรทัศน์ดิจิทัลตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้านภายใต้สถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19: จากนโยบายสู่การปฏิบัติ [เอกสารนำเสนอ]. การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติมหาวิทยาลัยศรีปทุมออนไลน์ ครั้งที่ 16 ประจำปี 2564 เรื่อง การวิจัยและนวัตกรรมสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน, กรุงเทพฯ, ประเทศไทย.
สุวิมล ติรกานันท์. (2561). สถิติและการวิจัยเบื้องต้นทางการศึกษา. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2553). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในกราชการพลเรือน : คู่มือสมรรถนะหลัก. ผู้แต่ง.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2560). เอกสารประกอบการบรรยาย หลักสูตรกลยุทธ์พัฒนาทรัพยากรมนุษย์. เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99–120. https://josephmahoney.web.illinois.edu/BA545_Fall%20 2022/Barney%20(1991).pdf
Becker, B. E., & Huselid, M. A. (1998). High performance work systems and firm performance: A synthesis of research and managerial implications. Research in Personnel and Human Resources Management, 16, 53–101. https://www.scirp.org/reference/referen cespapers?referenceid=1199590
David, F. R., & David, F. R. (2017). Strategic management: A competitive advantage approach, concepts and cases (16th ed.). Pearson.
Fayol, H. (1949). General and Industrial Management. Sir Isaac Pitman & Sons.
Global Wellness Institute. (2023). The Global Wellness Economy: Country Rankings DATA FOR 2019-2023. Author.
Kotler, P. (2012). Marketing management. Pearson Education.
Krueger, R. A., & Casey, M. A. (2015). Focus groups: A practical guide for applied research(5th ed.). SAGE.
Lynn, M. R. (1986). Determination and quantification of content validity. Nursing Research, 35(6), 382–385. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/3640358/
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1–14. https://lichaoping.com/wp-content/ap7301001.pdf
Peng, M. W., Sun, S. L., Pinkham, B., & Chen, H. (2011). The institution-based view as a third leg for a strategy tripod. Academy of Management Perspectives, 25(3), 5–18. https:// personal.utdallas.edu/~mikepeng/documents/PengIBV0903AMPR2final.pdf
Porter, M. E. (1980). Competitive strategy: Techniques for analyzing industries and competitors. Free Press.
Vial, G. (2019). Understanding digital transformation: A review and a research agenda. The Journal of Strategic Information Systems, 28(2), 118–144. https://doi.org/10.1016/j.jsi s.2019.01.003
