ซาฮีฎีน นิติภาค การเสริมทักษะภาษามลายูในกลุ่มผู้ประกอบการเพื่อสร้างมูลค่าการท่องเที่ยวระหว่างประเทศในตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเสริมทักษะภาษามลายูสำหรับการยกระดับการท่องเที่ยวในตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส และ 2) เพื่อประเมินความพึงพอใจของการเสริมทักษะภาษามลายูเพื่อการท่องเที่ยวและการบริการ 3) เพื่อสังเคราะห์แนวทางในการพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษามลายูในการส่งเสริมการท่องเที่ยวในตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ประกอบการในพื้นที่ตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส จํานวน 20 คน โดยใช้วิธีสุ่มแบบเจาะจง (Purposive sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) แบบสัมภาษณ์การอบรมเสริมทักษะการใช้ภาษามลายู 2) แบบทดสอบและแบบประเมินความพึงพอใจการฝึกอบรมภาษามลายู 3) แบบสังเคราะห์เนื้อหาจากข้อค้นพบจากการจัดกิจกรรม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้การวิเคราะห์เนื้อหา นําเสนอแบบพรรณนาความ ผลการวิจัยพบว่า 1) การเสริมทักษะการสื่อสารภาษามลายูด้านการท่องเที่ยวและบริการ ในแต่ละบทเรียนต้องนำเสนอประโยคและคำศัพท์ที่ควรรู้ การฝึกจำลองสถานการณ์ ใช้สำนวนภาษามลายูทั่วไปที่สอดคล้องกับการนำไปใช้ในการบริการกับนักท่องเที่ยวชาวมาเลเซีย 2) ความพึงพอใจของการเสริมทักษะภาษามลายูเพื่อการท่องเที่ยวและบริการ ภาพรวมต่อการพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษามลายูอยู่ในระดับมาก 3) การจัดทำคู่มือประกอบการสื่อสารภาษามลายูเพื่อการท่องเที่ยวและบริการให้แก่ผู้ประกอบการ ในโครงสร้างหลักสูตรต้องมีองค์ประกอบทุกมิติการบริการ เนื้อหาสาระ ควรสอดคล้องกับความต้องการของผู้ใช้บริการ สื่อถึงจิตสาธารณะสำหรับการบริการและสามารถใช้ประโยชน์ได้จริงในการปฏิบัติงานได้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดนราธิวาส. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดนราธิวาส พ.ศ. 2566 – 2570 (ฉบับทบทวน) ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. สำนักงานจังหวัดนราธิวาส.
กูซม ยามิรูเด็ง. (2561). กลยุทธ์การเรียนภาษา: การเรียนการสอนภาษามลายูในประเทศไทย. อินทนิลทักษิณสาร, 13(ฉบับพิเศษ), 113-127.
ชัชฎา อัครศรีวร นากาโอคะ และกฤชณัท แสนทวี. (2564). การสื่อสารในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดสระแก้ว. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 9(2), 64-73. https:// ejournals.swu.ac.th/index.php/jcosci/article/view/14087/11410
ณัฐพงศ์ รักงาม. (2559). แนวคิดอัตลักษณ์ท้องถิ่นภายใต้บริบทการเปลี่ยนแปลงในยุคโลกาภิวัฒน์. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง. 5(2), 1-14. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBJ/article/ view/253070/171849
ธญวรรณ ก๋าคำ. (2561). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยว สำหรับชุมชนกลุ่มธนบุรี กรุงเทพมหานคร. วารสารสารสนเทศ, 17(2), 61-70. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/ oarit/article/view/166738/122262
นิลุบล ศรีเทพ. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับการท่องเที่ยว อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน. มนุษยศาสตร์สาร, 21(3), 24-42. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/ JHUMANS/article/view/242540/167868
ประพนธ์ เรืองณรงค์. (2558). ชื่อบ้านนามเมืองภาษามลายูในคาบสมุทรภาคใต้ของไทย. ดำรงวิชาการ วารสารรวมบทความทางวิชาการ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปกร, 14(1), 11-32. http://www.damrong-journal.su.ac.th/upload/pdf/81_1.pdf
ปวันรัตน์ นิกรกิตติโกศล. (2559). การพัฒนานวัตกรรมการสื่อสารภาษาอังกฤษ สำหรับผู้ประกอบการร้านขายของที่ระลึก ร้านอาหารและเครื่องดื่มที่เกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วารสารสมาคมนักวิจัย, 21(2), 110-122. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jar/article/view/243656/165567
สมนึก เอื้อจิระพงษ์พันธ์, พักตร์ผจง วัฒนสินธุ์, อัจฉรา จันทร์ฉาย และประกอบ คุปรัตน์. (2553). นวัตกรรม: ความหมาย ประเภท และความสำคัญต่อการเป็นผู้ประกอบการ. วารสารบริหารธุรกิจ, 33(128), 57-58. http://www.jba.tbs.tu.ac.th/files/Jba128/Article/JBA128Somnuk.pdf
สํานักการตางประเทศ สํานักงานศาลยุติธรรม. (2563). คู่มือล่ามศาลในคดีค้ามนุษย์. https://oia.coj.go.th/ th/content/page/index/id/203064
Andi, H., Mokhamad, S., Barliana, D. S. & Ade, G. A. (2019). Effectiveness of Entrepreneurship Communication Skills in Business Group: Ethno-Andragogy Approach to Technical Vocational Education and Training. 5th UPI International Conference on Technical and Vocational Education and Training (ICTVET 2018). (pp. 179-182). Atlantis Press. https://doi.org/10.2991/ictvet-18.2019.40.
Best, J.W. and Kahn, J.V. (2006) Research in Education (10th ed.) Pearson Education Inc.: Cape Town.
Čuić Tanković, A., Kapeš, J. & Benazić, D. (2023). Measuring the importance of communication skills in tourism. Economic Research-Ekonomska Istrazivanja. 36(1), 460-479. https:// doi.org/10.1080/1331677X.2022.2077790.
Dewan Bahasa dan Pustaka. (2010). Kamus dewan edisi keempat. Dewan Bahasa dan Pustaka.
Gayathridevi, C.L. (2014). Entrepreneurship in communication and social media. International Journal of Creative Research Thoughts (IJCRT), 2(4), 822-828. https://www.ijcrt.org/ papers/IJCRT1134425.pdf.
Godfrey, K. & Clarke, J. (2000). The Tourism Development Handbook: A Practical Approach to Planning and Marketing. Continuum.
Hsieh, H-F., & Shannon, S. E. (2005). Three Approaches to Qualitative Content Analysis. Qualitative Health Research, 15(9), 1277-1288.
Petpailin, P. (2022, April 26). Thai government promotes the 5 Fs: food, films, fashion, fighting and festivals. The Thaiger. https://thethaiger.com/news/national/thai-govern ment-promotesthe-5-fs-food-films-fashion-fighting-and-festivals.
Seong, T, K. (2013). Dialog Bahasa Melayu:Bahasa Melayu sebagai Bahasa Ilmu Tinggi(Malay Language Dialogue: Malay as a Language of Higher Education). Penerbit UMT.
Sharpley, R., & Telfer, D. J. (Eds). (2002). Tourism and Development: Concepts and Issues.
Channel View Publications.
