แนวทางป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดในเรือนจำกลางยะลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
DOI : 10.14456/pnuhuso.2025.6
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติด 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นต่อปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติด จำแนกตามข้อมูลทั่วไป และ 3) ศึกษาแนวทางป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติด เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ต้องขังคดียาเสพติดในเรือนจำกลางยะลาที่กระทำผิดซ้ำคดียาเสพติด จำนวน 261 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามแนวทางป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติด ในเรือนจำกลางยะลา ที่มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.96 และสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบที และการวิเคราะห์ความแปรปรวน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติด ในภาพรวม อยู่ในระดับปานกลาง โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านสภาพแวดล้อม รองลงมา คือ ด้านเศรษฐกิจ และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านกายภาพ 2) ผู้ต้องขังคดียาเสพติดในเรือนจำกลางยะลาที่มีรายได้ก่อนต้องโทษ ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำผิดซ้ำ ในภาพรวม ด้านครอบครัว ด้านเศรษฐกิจ ด้านสภาพแวดล้อม และด้านกายภาพ แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 3) แนวทางป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติด ในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านเศรษฐกิจ รองลงมา คือ ด้านกายภาพ และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านสภาพแวดล้อม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมราชทัณฑ์. (2567, 2 มีนาคม). สถิติการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขัง. http://www.correct.go.th/.
เกรียงศักดิ์ พิมสุก. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกระทำความผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดในเรือนจำอำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยรังสิต.
เดชา จินตกสิการ. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดในเรือนจำจังหวัดมหาสารคาม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
นคพัฒน์ สินเย็น. (2564). การกระทำความผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือนจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. Journal of Academic for Public and Private Management, 3(1), 46 – 56.https://so02.tci-thaijo. org/index.php/appm/article/view/253919.
ปัณณภัสร์ ตันใจ. (2560). การกระทำผิดซ้ำในคดียาเสพติดของผู้ต้องขังทัณฑสถานหญิงชลบุรี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภานุวัฒน์ มีเพียร. (2564). ปัจจัยที่ทำให้มีการกระทำผิดซ้ำในคดียาเสพติดของผู้ต้องขังเรือนจำกลางอุดรธานี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(3), 17–32. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKS A/article/view/252662.
เรือนจำกลางยะลา. (2566). ข้อมูลทั่วไปของเรือนจำกลางยะลา. เรือนจำ.
เรือนจำกลางยะลา. (2567). จำนวนผู้ต้องขังเรือนจำกลางยะลา. เรือนจำ.
โรจน์ศักดิ์ การุณ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังคดียาเสพติดในเรือนจำจังหวัดสกลนคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ศศิพร บุญชู. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อบ้านเดี่ยวของโครงการบ้านจัดสรร ในพื้นที่เขตอำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศุภฤกษ์ ร่วมจิตร. (2564). ความผูกพันทางสังคมของผู้ต้องขังคดียาเสพติดที่กระทำความผิดซ้ำในทัณฑสถานบำบัดพิเศษจังหวัดปทุมธานี [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
Hirschi, T. (1990). A general theory of crime. http://www.amazon.com/General-Theory-Crime – Michael-Gottfredson/dp/0804717745reader_0804717745.
Jeffery, C. R. (1971). Crime prevention through environmental design. Sage.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. in Attitude Theory and Measurement. Wiley & Son.
Nadezhda, A.K. (2021). Prevention of recidivism: experience and innovations. https://doi.org/ 10.1051/shsconf/202110803016.
Sutherland, E. H. (2015). Life and career as a sociologist and criminologist. https://doi.org/10 .4324/9781315406862.
Tannenbaum, F. (1938). Crime and the community. https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=md p.39015003659664&view=1up &seq=12.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. Harper & Row.
