รูปแบบการการจัดการองค์กรทางธุรกิจของไทยสู่ความเป็นเลิศ
คำสำคัญ:
การจัดการองค์กรธุรกิจบทคัดย่อ
การวิจัย มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษารูปแบบการจัดการที่ทำให้องค์การธุรกิจสมัยใหม่ในประเทศไทย สามารถก้าวไปสู่ความเป็นเลิศด้านการจัดการองค์การทางธุรกิจ 2) เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของรูปแบบการจัดการที่ส่งผลให้องค์การธุรกิจสมัยใหม่ก้าวไปสู่ความเป็นเลิศ ตัวอย่างที่ศึกษา คือ บุคลากรองค์การธุรกิจที่จัดตั้งขึ้นใหม่ใน ประเทศไทย ในปี 2559 จำนวน 400 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบโควต้า โดยแบ่งอัตราส่วนผู้ตอบแบบสอบถามจาก องค์การธุรกิจแต่ละภาคของประเทศเท่า ๆ กัน วิเคราะห์ข้อมูล ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์เส้นทาง และการวิเคราะห์องค์ประกอบเพื่อยืนยัน ผลการวิจัยพบว่า บรรยากาศองค์การ มีอิทธิพลทางตรงเชิงบวกต่อการจัดการบริการ การจัดการความรู้ ปัจจัยด้านนวัตกรรม และการจัดการองค์การธุรกิจสู่ความเป็นเลิศ ตามลำดับ และปัจจัยด้านนวัตกรรม มีอิทธิพลทางตรงเชิงบวกต่อการจัดการองค์การสู่ความเป็นเลิศ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
2. ไชยันต์ ไชยพร. (2544). ผู้ควบคุมความรู้ความจริง The Master of Truth: จากมือเทพเจ้าถึงมือมนุษย์ : จากคนทรงเจ้าถึงพ่อค้า. ความรู้และอภิสิทธ์ชนทางปัญญา.
3. ดิลก ถือกล้า. (2547). “เปรียบเทียบแนวคิดภาวะผู้นา แบบ Principle Centered Leadership กับ Managerial Grid.” การบริหารคน. (24) 3, 71.
4. ธงชัย สันติวงษ์. (2533). การบริหารงานบุคคล. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
5. ธีระวัชร ภีระธีระ. (2551). รูปแบบการพัฒนาผู้ประกอบการรายย่อยเพื่อความยั่งยืน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
6. นิธินาถ สินธุเดชะ. (2548). การบริหารการเปลี่ยนแปลง : การเพิ่มขีดสมรรถนะขององค์กร. เอกสารสรุปคำบรรยายการประชุมเชิงปฏิบัติการ หลักสูตรเพื่อพัฒนาผู้นา การบริหารการเปลี่ยนแปลง. สา นักงาน คณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ วันที่ 1-6 สิงหาคม 2548.
7. ประไพพิศ ลลิตาภรณ์ และคณะ. (2549). คู่มือการบริหารความเสี่ยงทั่วทั้งองค์กร. กรุงเทพมหานคร : หน่วยสอบ ตรวจสอบภายใน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
8. พงศ์ หรดาล. (2546). การบริหารคุณภาพในงานอุตสาหกรรม. กรุงเทพมหานคร : สุวีริยาสาสน์.
9. พรทิพย์ อัยยิมาพันธ์. (2547). Leadership for Organizational Effectiveness. กรุงเทพมหานคร: สุริยาสาสน์.
10. มัลลิกา ตน้สอน. (2544). พฤติกรรมองค์กร. กรุงเทพมหานคร : บริษัทเอกซ์เบอร์เน็ต จำกัด.
11. รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2544). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพมหานคร : ธนธัชการพิมพ์.
12. วัฒนา พัฒนพงศ์. (2546). BSC and KPI เพื่อการเติบโตขององค์กรอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ แปซิฟิค.
13. เสรี วงษ์มณฑา. (2543). การวิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพมหานคร : ธีระฟิลม์และไซเท็กซ์.
14. เสรี วงษ์มณฑา. (2542). กลยุทธ์การตลาด : วางแผนการตลาด. กรุงเทพมหานคร : ดวงกมลสมัย.
15. Den, Hartog, D.N., &Koopman, P.L. (2001). Leadership in Organization. Handbook of Industrial, Work, and Organizational Psychology: Volume 2 Organizational Psychology. London: Sage.
16. DuBrin, A.J. (1998). Leadership: Research findings, practice, and skill. Boston: Houghton Mifflin.
17. Fullan, M. (2001). Leading in a Culture of Change. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
18. Gibson, J.L., Ivancevich, J.M., & Donnelly, J.H. (1997). Organization Behavior Structure Process. 9th ed. New York: McGraw-Hill.
19. Yukl, G. A. (1991). Leadership in organizations. 4th ed. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.
20. Zimmerman B, Lindberg C, Plsek P. (1998). Edge ware insights from complexity Science for Health care leaders. Irving, Texas: VHA Inc.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
