ศึกษาภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราช ตามความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางมาท่องเที่ยวแหล่งท่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราช 2) เพื่อทราบถึงภาพลักษณ์ปัจจุบันของการท่องเที่ยว จังหวัด นครศรีธรรมราช 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่อภาพลักษณ์แหล่งท่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราช เพื่อรับข้อเสนอแนะและข้อคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ในการปรับปรุงสถานที่ท่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราช ให้เกิดภาพลักษณ์ที่ดีขึ้น ประชากรที่ทำการวิจัยเป็นนักท่องเที่ยวชาวต่างชาตทิี่เดินทางมาท่องเที่ยวในสถานทที่่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยหาขนาดกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้สูตรของ ทาโร่ ยามาเน่ ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ระดับความคลาดเคลื่อน .05 ได้ขนาดของกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน การศึกษาวิจัยในครั้งนี้ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ โดยใช้แบบสอบถามภาษาอังกฤษเป็น เครื่องมือในการวิจัย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบน มาตรฐาน การทดสอบ t-test และ F-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One Way ANOVA) ทำการทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยสถิติ LSD (Least Significant Difference Test) ผลการศึกษาพบว่า นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติส่วนใหญ่เป็นเพศชาย เป็นนักท่องเที่ยวชาวเอเชียเป็นส่วนมาก อายุระหว่าง 21-30 ปี สมรสแล้ว การศึกษาระดับปริญญาตรี รายได้เฉลี่ย US$ 1,001-1500 ประกอบอาชีพธุรกิจ ส่วนตัว และมีจำนวนสมาชิกในครอบครัว 1-2 คน โดยส่วนใหญ่มาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นครั้งแรก เดินทางมากับครอบครัวและเพื่อนสนิท กิจกรรมที่ชอบทำเมื่อมาเที่ยวจังหวัด นครศรีธรรมราชคือการเดินป่าศึกษาธรรมชาติ ชอบพักโรงแรม อยู่ 2 คืน นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติส่วนใหญ่จะ กลับมาเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชอีกครั้ง และจะประชาสัมพันธ์แหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชให้ด้วย ตลอดจนทราบข้อมูลข่าวสารของสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดนครศรีธรรมราชจากตัวแทนการท่องเที่ยว และผลภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราช ตามความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ใน 7 ด้าน พบว่าด้านความปลอดภัย ด้านสังคม ด้านทะเล ด้านหาดทราย ด้านแสงแดด โดยรวมมีความคิดเห็นในระดับดีเยี่ยม ด้านความสะอาด ด้านบริการ โดยรวมมีความคิดเห็นในระดับดี ผลการเปรียบเทียบระดับการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราช จำแนกตามจำนวน ครั้งที่มาท่องเที่ยว พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีจ านวนครั้งที่มาท่องเที่ยวต่างกัน มีการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราชโดยรวมแตกต่างกัน เปรียบเทียบระดับการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัด นครศรีธรรมราช จ าแนกตามผู้ร่วมเดินทาง พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีผู้ร่วมเดินทางต่างกันมีการรับรู้ภาพลักษณ์ของ แหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชโดยรวมแตกต่างกัน เปรียบเทียบระดับการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยว จังหวัดนครศรีธรรมราช จำแนกตามกิจกรรรมที่ชื่นชอบ พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีกิจกรรรมที่ชื่นชอบต่างกันมีการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชโดยรวมแตกต่างกัน ระดับการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่ง ท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราช ด้านวัตถุประสงค์ในการเดินทาง พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีวัตถุประสงค์ในการเดินทาง ต่างกันมีการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชโดยรวมแตกต่างกัน ด้านสื่อที่ได้รับ พบว่า นักท่องเที่ยวที่จำแนกตามสื่อที่ได้รับต่างกันมีการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชโดยรวม แตกต่างกัน ด้านแหล่งที่พัก พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีแหล่งที่พักต่างกันมีการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัด นครศรีธรรมราชโดยรวมไม่แตกต่างกัน ด้านจ านวนวันท่องเที่ยว พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีจำแนกตามจำนวนวันท่องเที่ยวต่างกันมีการรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชโดยรวมแตกต่างกัน ด้านตามการ กลับมาท่องเที่ยวอีกครั้ง พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีการกลับมาท่องเที่ยวอีกครั้งที่แตกต่างกัน มีการรับรู้ภาพลักษณ์ของ แหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชในภาพรวมที่แตกต่างกัน ด้านลูกค้ามีการประชาสัมพันธ์แบบบอกต่อ พบว่า ลูกค้ามีการประชาสัมพันธ์แบบบอกต่อแตกต่างกัน การรับรู้ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครศรีธรรมราชใน ภาพรวม และรายด้านไม่แตกต่างกัน ข้อเสนอแนะในการปรับปรุงสถานที่ท่องเที่ยวของจังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่า นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ คิดว่าควรมีการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะและสิ่งอ านวยความสะดวกอื่นๆ แก่นักท่องเที่ยวให้มากกว่านี้ เช่น สถานที่แลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว และควรมีการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของแหล่ง ท่องเที่ยวในจังหวัดนครศรีธรรมราชให้มีความทันสมัยมากยิ่งขึ้นเพื่อช่วยในการตัดสินใจมาท่องเที่ยวในจังหวัด นครศรีธรรมราชได้ดียิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
2. กฤษณ์ ทองเลิศ. (2539). สื่อมวลชนการเมืองและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่น.
3. จิตติมา คนตรง. (2548). “การติดตามและประเมินผลกระทบจากการจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยว” เอกสารชุดอบรมทางไกลหลักสูตรการจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน. สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
4. จิตติมา คนตรง. (2548). ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยตามความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
5. ชลามรินทร์ สมพงษ์. (2553). มุมมองของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่มีต่อการท่องเที่ยวหัวหิน. ปริญญานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางแผนและการจัดการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
6. ดวงพร คำนูญวัฒน์ และวาสนา จันทร์สว่าง. (2536) การสื่อสารการประชาสัมพันธ์. (พิมพค์รั้งที่2). กรุงเทพมหานคร : ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
7. ดวงพร คำนูญวัฒน์ และวาสนา จันทร์สว่าง. (2541). การสื่อสาร—การประชาสัมพันธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพเทพมหานคร : โรงพิมพ์สามเจริญ พาณิชย์ (กรุงเทพ) จำกัด.
8. ธนชัย พลอยศุภผล. (2547). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกลับมาท่องเที่ยวเมืองพัทยาของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ. วิทยานิพนธ์ปริญญาเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
9. นิศา ชชักุล. (2550). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
10. บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร : เพรส แอนด์ ดีไซน์.
11. บุญเลิศ เปเรร่า. (2543). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวสหราชอาณาจักรต่อการท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารธุรกิจ. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
12. ประจวบ อินอ๊อด. (2532). เขาประชาสัมพันธ์กันอย่างไร?. กรุงเทพมหานคร : มัณฑนาสถาปัตย์.
13. พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2547). “ภาพลักษณ์ด้านการท่องเที่ยวของจังหวัดนครศรีธรรมราช ในมุมมองของนักท่องเทียว.” รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
14. ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2554). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : สุวีรยสาสน์.
15. วิจิตร อาวะกุล. (2541) เทคนิคการประชาสัมพันธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
16. วัชราภรณ์ สุริยาภิวัฒน์.(2548). วิจัยธุรกิจยุคใหม่. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
17. วิรัช ลภิรัตนกุล. (2540). การประชาสัมพันธ์ (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
18. วิรัช ลภิรัตนกุล. (2546). การประชาสัมพันธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
19. สุติมา ฮามคำไพ. (2550). โปรแกรมการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.
20. เสรี วงษ์มณฑา. (2542). การวิเคราะห์พฤติกรรมการบริโภค. กรุงเทพมหานคร : Diamond in business world.
21. ปณิตา ตั้งชัยชนะ และ เกษมสันต์ พิพัฒน์ศิริศักดิ์. (2554). “ศึกษาระดับการตัดสินใจและระดับความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการท่องเที่ยวในจังหวัดนครศรีธรรมราช.” วารสารการประชุมวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ. 364-365.
22. มณฑาทิพย์ แคนยุกต์ ทวีพร นาคา นฤชิต ดีพร้อม และมานะ ขุนวีช่วย. (2552). “ศึกษาศักยภาพผลิตภัณฑ์และ แนวทางการท่องเที่ยวแบบยั่งยนืทางด้านเกาะและทะเล และพฤติกรรมของนักท่องเที่ยว 3 ทะเล : ทะเลอัน ดามัน ทะเลสาบสงขลาและทะเลอ่าวไทย.” รายงานวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
23. วริศรา บุญสมเกียรติ. (2555). ศึกษาแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานพินธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
24. ปวีณา กายพันธ์. (2558). ศึกษาแนวทางการพัฒนาท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : กรณีศึกษา หมู่บ้านคีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
25. ยุทธนา โจมการ และ สุพักตรา สุทธสุภา. (2557). “ศึกษาการประเมินการใช้พนื้ที่แหล่งท่องเที่ยวในเขตเทศบาล นครศรีธรรมราช : กรณีศึกษาวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร สนามหน้าเมืองแลสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ 84 (ทุ่งท่าลาด).” รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
26. เทพกร ณ สงขลา. (2556). ศึกษารูปแบบการจดัการทรัพยากรเกษตรเพื่อการท่องเที่ยวเชิงเกษตรที่ยั่งยืน ใน อ าเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
27. จามรี ชูศรีโฉม ปุณยวีร์ ศรีรัตน์ และนิภาพร แซ่เจ่น. (2558). “ศึกษาความพร้อมในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ กรณีศึกษาอุทยานบ่อน้ำร้อน ตำบลวังหิน อำเภอบางขัน จังหวัดนครศรีธรรมราช.” วารสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย. 35(3) : 91-114.
26. จุฑาภรณ์ ฮาร์ล และ ศศิธร ง้วนพันธ์. (2557). “ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวชาวตา่งประเทศ.” รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยรังสิต. ศลิษา ธีรานนท์ และ เจริญชัย เอกมาไพศาล. (2559). “ศึกษาภาพลักษณ์การท่องเที่ยวที่มีผลต่อการตัดสินใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำ ในกรุงเทพมหานครของนักท่องเที่ยวชาวต่าชาติ : กรณีศึกษาภายหลังการเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมือง พ.ศ. 2556-2557”. วารสารเศรษฐศาสตร์และนโยบายสาธารณะ. 7 (13) : 38- 55.
27. สิรินาถ อมตพันธ์ วลัลภา พัฒนา และสุธี โง้วศิริ. (2560). “ทัศนคติและค่านิยมของนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุที่มีผลต่อ แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในนครศรีธรรมราช.” รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
28. สุริยา วีรวงศ์. (2549). ศึกษาการมีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนคีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธป์ริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลยั.
29. สกุล จริยาแจ่มสิทธิ์ และประสพชัย พสุนนท์. (2559). “ศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกท่องเที่ยวในประเทศของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ.” วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 10(1): 105-114.
30. ฐิติมา รัตนพงษ์. (2558). ผลกระทบของความผูกพันและความพึงพอใจที่มีต่อแนวโน้มการกลับมาเที่ยวซ้ำยัง แหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธป์ริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลยัสงขลานครินทร์.
31. Asuncion Beerli and J.D. Josefa D. Martin. (2003). Tourists’Characteristics and the Perceived Image of Tourist Destinations : a Quantitative Analysis – a Case study of Lanzarote, Spain. [Online]. Available : http://www.sciencedirect.com [2012, October]
32. Bitner, M.J., Boom, B.H., Tetreault, M.S. (1990). “The Service Encounter : Diagnosing Favorable and Unfavorable.” Journal of Marketing. Vol.54 No.1, pp.71 – 84.
33. In Woodside, A. G., Crouch, G., Mazanee, J.A. Oppermann, M.& Sakai,M, Y.(Eds.). Consumer psychology of tourism, hospitality and leisure. UK : CABI.
34. Kozak, M. and Rimmington, M. (2000). Tourist Satisfaction with Mallorca, Spain, as an off Season Holiday Destination [Online]. Available : http://www.sciencedirect.com [2015, October]
35. Cooper Donald R. (2002). Business Research methods. 6th ed. New Deli : Tata McGraw-Hill publishing company Limited.
36. Jiani jiang and Miao Zhao. (2010). The determinants of consumers’ Satisfaction with hotel in China. Proceeding for the Northeast Region Decision Sciences Institute(NEDSI). 2010, 33-38.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
