การท่องเที่ยวชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน
คำสำคัญ:
การจัดการการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยววัฒนธรรม, การท่องเที่ยวชุมชน, โฮมสเตย์บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งเน้นศึกษาการท่องเที่ยวชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน จังหวัดสมุทรปราการ ในบริบทของการเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยในยุคโลกาภิวัตน์ ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้ระเบียบวิจัยเชิงคุณภาพ จากการสัมภาษณ์ 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้นำชุมชน จำวน 2 คน กลุ่มผู้ให้ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวชุมชนของบ้านขุนสมุทรจีน จำนวน 10 คน และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลที่เป็นประชาชนในพื้นที่ชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน จำนวน 3 คน และการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม ผลการศึกษาแสดงให้ทราบว่าการท่องเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมที่มีการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องทุก ๆ ปี จนกลายมาเป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ของประเทศที่ทำรายได้มหาศาลให้กับประเทศไทย ทำให้แนวโน้มของการท่องเที่ยวมีโอกาสที่จะเติบโตขึ้นในทุก ๆ ปี และการท่องเที่ยวยังมีผลต่อวิถีชีวิตของคนในแหล่งท่องเที่ยว นอกจากนี้การท่องเที่ยวไม่ใช่แค่การเที่ยวเพื่อพักผ่อนแต่เพียงอย่างเดียวแต่การท่องเที่ยวยังทำให้เกิดปฏิสัมพันธ์ระหว่างนักท่องเที่ยวและคนในแหล่งท่องเที่ยวเองทำให้เสริมสร้างความสัมพันธ์ที่ดี ดังนั้นหลาย ๆ ประเทศจึงนิยมสนับสนุนการท่องเที่ยวในรูปแบบต่าง ๆ เพราะการท่องเที่ยวไม่ใช่แค่สร้างรายได้ให้กับประเทศแต่ยังเสริมสร้างการเรียนรู้การเข้าใจในวัฒนธรรมนั้น ๆ และบทบาทของการท่องเที่ยวโดยเฉพาะการท่องเที่ยวโดยชุมชนอาจจะมีผลต่อสังคม วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของชุมชนท้องถิ่นนั้น ๆ โดยชุมชนบ้านขุนสมุทรจีนได้มีการนำรูปแบบหนึ่งของการท่องเที่ยววัฒนธรรม อาทิ การท่องเที่ยวโฮมสเตย์มาเพื่อพลิกฟื้นคุณภาพชีวิตและสิ่งแวดล้อมภายในชุมชน ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าการท่องเที่ยวได้กลายมาเป็นส่วนที่ช่วยทำให้ตัวตนและการสร้างอัตลักษณ์ของชุมชนบ้านขุนสมุทรจีนเป็นที่รู้จักในสังคมภายนอกได้เป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ จากผลการศึกษาพบว่าการจัดการความรู้ของการท่องเที่ยวเพื่อสร้างอัตลักษณ์และตัวตนของชุมชนทำให้การท่องเที่ยวกลายมาเป็นส่วนที่ช่วยให้อัตลักษณ์และตัวตนของชุมชนบ้านขุนสมุทรจีนมีความชัดเจนและโดดเด่นเป็นที่รู้จักต่อสังคมภายนอกชุมชน ทั้งนี้งานวิจัยจะไม่สามารถสำเร็จลุร่วงไปได้ด้วยดีถ้าไม่ได้รับความร่วมมือและความช่วยเหลือในให้ข้อมูลเพื่อทำวิจัยจากคนในชุมชน
เอกสารอ้างอิง
ขบวน พลตรี. (2530). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์การศาสนา กรมศาสนา
ชนัญ วงษ์วิภาค. (2552). การท่องเที่ยววัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร : คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร. (อัดสำเนา).
ณรงค์ เส็งประชา. (2530). มนุษย์กับสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
ธนาศร กล้ารอน. (2552). แนวทางการพัฒนาโฮมสเตย์หมู่บ้านเบญจรงค์ดอนไก่ดี อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
แผนชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน หมู่ที่ 9 ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ. (2551). มปท.
พรรณี แพ่งกุล และคณะ. (2547). รายงานการวิจัยและพัฒนาส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนกรณีศึกษาชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน หมู่ที่ 9 ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ภูวดล เนตรประชา. (2551). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ในชุมชนริมฝั่งแม่น้ำนครชัยศรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ยุทธนา สมลา. (2549). การบริหารจัดการแหล่งพักอาศัยแบบโฮมสเตย์ตามแนวทางปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง : กรณีศึกษา หมู่บ้านบุไทร อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภวรรณ เจริญชัยสมบัติ. (2554). การเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมและวิถีชีวิตชุมชนจากการท่องเที่ยว กรณีศึกษาเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุดาวัลย์ จิรวัฒนากิตติ. (2552). การศึกษากระบวนการดำเนินการจัดการบริการที่พักแรมแบบโฮมสเตย์ตามมาตรฐานโฮมสเตย์ไทย กรณีศึกษา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์นิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อภิญญา นนท์นาท. (2556). “บ้านขุนสมุทรจีนก่อนวันที่แผ่นดินหดหาย”. วารสารเมืองโบราณ. ปีที่ 39 ฉบับที่ 3. หน้า 28-40.
อริสรา เสยานนท์. (2553). “การศึกษาผลกระทบของระบบนิเวศชายฝั่งทะเลต่อชุมชนหมู่ที่ 9 บ้านขุนสมุทรจีน ตำบทแหล่มฟ้าฝ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ”. วารสารมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. ปีที่ 30 ฉบับที่ 3 เดือนกรกฎาคม – กันยายน 2553.
Charles, Darwin. (1859). On the origin of species. London: John Murray Duncan, Otis Dudley (ed.).
David, Fred. (1979). Yearning for yesterday: sociology of nostalgia. New York: The Free Press
Devid, Lowenthal. (1985). The Past is a Foreign Country. Cambridge: Cambridge University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว