ความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพด้านการมีมโนสำนึก วัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์และการทำงานเป็นทีมกับองค์การแห่งความเป็นเลิศ: กรณีศึกษาพนักงาน บริษัท พานาโซนิค ออโต้โมทีฟ ซิสเต็มส์ เอเชีย แปซิฟิค จำกัด
คำสำคัญ:
บุคลิกภาพด้านการมีมโนสำนึก, วัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์, การทำงานเป็นทีม, องค์การแห่งความเป็นเลิศบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระดับบุคลิกภาพด้านการมีมโนสำนึก วัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์และการทำงานเป็นทีมกับองค์การแห่งความเป็นเลิศ: กรณีศึกษา พนักงานบริษัท พานาโซนิค ออโต้โมทีฟ ซิสเต็มส์ เอเชีย แปซิฟิค จำกัด (2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพด้านการมีมโนสำนึก วัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์และการทำงานเป็นทีมกับองค์การแห่งความเป็นเลิศ: กรณีศึกษา พนักงานบริษัท พานาโซนิคออโต้โมทีฟ ซิสเต็มส์ เอเชีย แปซิฟิค จำกัด (3) เพื่อศึกษาอำนาจการทำนายการเป็นองค์การแห่งความเป็นเลิศ: กรณีศึกษา พนักงานบริษัท พานาโซนิค ออโต้โมทีฟ ซิสเต็มส์ เอเชีย แปซิฟิค จำกัด โดยตัวแปรบุคลิกภาพด้านการมีมโนสำนึก วัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์และการทำงานเป็นทีม อย่างน้อย 1 ตัวแปร ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้
- บุคลิกภาพด้านการมีมโนสำนึก วัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์และการทำงานเป็นทีม มีความสัมพันธ์ต่อการเป็นองค์การแห่งความเป็นเลิศ: กรณีศึกษา พนักงานบริษัท พานาโซนิค ออโต้โมทีฟ ซิสเต็มส์ เอเชีย แปซิฟิค จำกัด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
- บุคลิกภาพด้านการมีมโนสำนึก วัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์ สามารถร่วมกันทำนายการเป็นองค์การแห่งความเป็นเลิศ: กรณีศึกษา พนักงานบริษัท พานาโซนิค ออโต้โมทีฟ ซิสเต็มส์ เอเชีย แปซิฟิค จำกัด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยตัวแปรทั้งสองสามารถร่วมกันทำนายการเป็นองค์การแห่งความเป็นเลิศได้ร้อยละ 46.5 ซึ่งวัฒนธรรมองค์การลักษณะสร้างสรรค์เป็นตัวทำนายองค์การแห่งความเป็นเลิศได้ดีที่สุด
เอกสารอ้างอิง
ฐิรชัย หงส์ยันตรชัย. การวิเคราะห์เชิงปริมาณทางจิตวิทยาเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 1). พ.ศ. 2549 สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ธนัชพร โมราวงษ์. (2555). ปัจจัยทางจิตวิทยาองค์การที่มีอิทธิพลต่อการนำไปสู่องค์การแห่งความเป็นเลิศ กรณีศึกษาโรงงานในเขตนิคมอุตสาหกรรมบางปู จ.สมุทรปราการ, วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
บุญเรียง ขจรศิลป์. (2542). สถิติวิจัย I (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: พี. เอ็น. การพิมพ์.
ปิยวรรณ สุกษ์ดิษฐ์. (2555). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้การสนับสนุนจากองค์การการรับรู้ความยุติธรรมด้านกระบวนการ คุณลักษณะงาน และพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีขององค์การ ของพนักงานบริษัท พานาโซนิค ออโต้โมทีฟ ซิสเต็มส์เอเชีย แปซิฟิค (ประเทศไทย) จำกัด, วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เมตตา คงหอม. (2555). ความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพตระหนักในหน้าที่รับผิดชอบบรรยากาศองค์การกับพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีขององค์การของพนักงานในเครือกลุ่มเจริญสิน, วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เสาวลักษณ์ ชูภักดิ์. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการแลกเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างผู้นำกับสมาชิกการจัดการคุณภาพทั้งองค์การ วัฒนธรรม องค์การ กับการรับรู้องค์การแห่งความเป็นเลิศ: กรณีศึกษาโรงแรมกะตะ พาเลซ จ.ภูเก็ต, วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Blanchard, K. H. (2007). Leading at a higher level: Blanchard on leadership and creating high performance organization. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Borman, W. C. (2004). The concept of organizational citizenship. American Pyschology Society, 13(6), 238-241.
Cooke, R. & J. (1989). Organization Culture Inventory. Piymou, MI: Human Synergistics.
Costa, P. T. Jr., & McCare, R. R. (2000). Revised NEO Personality (NEO-PI-R) and NEO five-factor inventory (NEO-FFI) Professional manual. Odessa, FL: Psychological Assessment Resources.
Greenberg, J. & R. A. Baron, (2005). Behavior in Organizations (8th ed.) New Jersey, NJ: Prentice Hall.
Miller, M. L. (2011). The high-performance organization an assessment of virtues and values. Retrieved August 22, 2010. From http:ebbf.org/fileadmin/pdfs/publications/highperformance-organization.pdf
Romig. D. A. (1996). Breakthrough Teamwork: outstanding results using structured teamwork. Texas. Austin.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper & Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว