แนวทางการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างองค์การแห่งการเรียนรู้ กับการจัดการความรู้
คำสำคัญ:
องค์การแห่งการเรียนรู้, การจัดการความรู้บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของแนวคิด องค์การแห่งการเรียนรู้และการจัดการความรู้ ซึ่งในปัจจุบันองค์การจะมีการมุ่งเน้นให้ความสำคัญ กับการพัฒนาองค์การเป็นอย่างมาก เพราะทุกองค์การต่างต้องการที่จะอยู่รอดและเติบโตไปได้ อย่างยั่งยืนในยุคโลกาภิวัตน์ที่มีการแข่งขันกัน องค์การต่างๆ จึงต้องแสวงหาสิ่งใหม่เพื่อการคิดใหม่ ทำใหม่มาบริหารประยุกต์ใช้และเรียนรู้ เพื่อพัฒนาปรับปรุงแก้ไขผู้บริหารองค์การในยุคนี้จึงต้อง เป็นผู้บริหารที่มุ่งความเป็นเลิศเป็นสาคัญ การพัฒนาองค์การให้เป็นองค์การแห่งการเรียนรู้โดยใช้ การจัดการความรู้เป็นกลไกสำคัญในการผลักดัน หรืออาจกล่าวได้ว่าองค์การแห่งการเรียนรู้จะมี ความสัมพันธ์กับการจัดการความรู้เป็นอย่างยิ่ง หากองค์การจะพัฒนาตนเองให้เป็นองค์การแห่ง การเรียนรู้ก็จำเป็นจะต้องบริหารจัดการความรู้ภายในองค์การให้เป็นระบบ เพื่อส่งเสริมให้ บุคลากรได้เรียนรู้จริงและต่อเนื่อง
เอกสารอ้างอิง
2.ปาริฉัตต์ ศังขะนันทน์. (2555). องค์กรอัจฉริยะ: องค์กรแห่งการเรียนรู้. [ออนไลน์] เข้าถึงเมื่อ
7 กรกฎาคม 2559. จาก http://km.kmutt.ac.th/repository/Learning_Org.pdf/.
3.ภัทรภร โพธิวรรณา และพิศมัย จารุจิตติพันธ์. (2558). “ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของธุรกิจโรงแรม”. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 9(1): 53-71.
4.ระบบจัดการความรู้ คณะเทคโนโลยีการเกษตร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง. (2552). เทคโนโลยีสารสนเทศกับการจัดการความรู้. [ออนไลน์] เข้าถึงเมื่อ 28 มิถุนายน 2559, จาก http://www.agri.kmitl.ac.th/km/knowledge/?p=21.
5.ศรีไพร ศักดิ์รุ่งพงศากุล และเจษฎาพร ยุทธนวิบูลย์ชัย. (2549). ระบบสารสนเทศและเทคโนโลยีการจัดการความรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
6.สานักงาน ก.พ.ร.และสถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2547). คู่มือการจัดทาแผนจัดการความรู้: โครงการพัฒนาส่วนราชการ ให้เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้และการจัดการความรู้ในส่วนราชการ. กรุงเทพฯ: สานักงาน ก.พ.ร. และสถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.
7.สุชาติ กิจธนเสรี.(1990). สถาบันคอมพิวเตอร์ การก้าวสู่องค์การแห่งการเรียนรู้: Model Peter M. Senge. หนังสือ The Fifth Discipline: The art and practice of the learning organization.
8.สุพิศาล ภักดีนฤนาถ และพิศมัย จารุจิตติพันธ์. (2558). “การยกระดับกองบังคับการปราบปรามสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้”. วารสารวิชาการ วารสารเซนต์จอห์น. 18(22): 1-17.
9.Marquardt M. Michael. (1994). The Global Learning Organization. New York: IRWIN.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว