ความสัมพันธ์ของการรับรู้ ทัศนคติ และกระบวนการตัดสินใจซื้อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานครงเทพมหานคร
คำสำคัญ:
การรับรู้, ทัศนคติ, กระบวนการตัดสินใจซื้อ, สินค้าแฟชั่นรักษ์โลกบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ต่อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกกับทัศนคติต่อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภค 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ต่อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกกับกระบวนการตัดสินใจซื้อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภค 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างทัศนคติต่อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภคกับกระบวนการตัดสินใจซื้อแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภค โดยมีกลุ่มตัวอย่างที่จะทำการวิจัย คือ ผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานครที่เคยเลือกซื้อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลก 400 ตัวอย่าง โดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลจากค่าความถี่ ค่าสถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติที่ใช้ในการทดสอบในสมมติฐานทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างแปรด้วยค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .01 ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุ 31-40 ปี การศึกษาระดับปริญญาตรี อาชีพพนักงานเอกชน และซื้อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกประเภทเสื้อผ้ามากที่สุด ภาพรวมของการรับรู้ต่อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกอยู่ในระดับมาก ภาพรวมของทัศนคติต่อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกอยู่ในระดับดี และภาพรวมของกระบวนการตัดสินใจซื้อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกพบว่าอยู่ในระดับเห็นด้วยมาก ผลการทดสอบสมมติฐานที่ 1 พบว่า การรับรู้กับทัศนคติต่อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภคมีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง ผลการทดสอบสมมติฐานที่ 2 พบว่า การรับรู้กับกระบวนการตัดสินใจซื้อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภคมีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง และผลการทดสอบสมมติฐานที่ 3 พบว่า ทัศนคติกับกระบวนการตัดสินใจซื้อสินค้าแฟชั่นรักษ์โลกของผู้บริโภคมีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง
เอกสารอ้างอิง
กรณิศ ตันอังสนากุล. (2560). [ออนไลน์]. การบริโภคและการผลิตอย่างยั่งยืน ภารกิจกู้โลก เข้าถึงได้จาก www.progreencenter.org/2017/01/18/scp1/ เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2561.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). สถิติสำหรับงานวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กำพล ลิขิตกาญจนกุล. (2561). [ออนไลน์]. เบื้องหลังความสวยหรูของแฟชั่น คืออุตสาหกรรมสกปรกที่ทำลายล้างโลก. เข้าถึงได้จาก www.vogue.co.th/the-true-cost-of-Fashion. เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2561.
ฉัตยาพร เสมอใจ. (2556). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ณัชชา บางท่าไม้ และคณะ. (2552). “ทัศนคติและพฤติกรรมการใช้สินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมของนิสิตนักศึกษาปริญญาตรีในเขตกรุงเทพมหานคร.” วารสารจุฬาลงกรณ์ธุรกิจปริทัศน์. ปีที่ 31 (119-120) : 56-71.
ปริญญากร หาญวุฒิสุทธิ์. (2556). ความเกี่ยวพันต่อสิ่งแวดล้อม ทัศนคติ และการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์เพื่อสิ่งแวดล้อมของผู้บริโภค. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชานิเทศศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีชาพล ชูศรี. (2553). การรับรู้และทัศนคติต่อสินค้าที่มีฉลากคาร์บอนฟุตพริ้นท์ของประชาชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภัทราพร แย้มละออ. (2561). [ออนไลน์]. แฟชั่นที่ดีต้องยืนยาวและไม่เอาเปรียบโลก – ปรัชญาแฟชั่นยั่งยืน แบบ Eileen Fisher. เข้าถึงได้จาก www.thestandard.co/eileen-fisher/. เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2561
ราช ศิริวัฒน์. (2560). [ออนไลน์] ทฤษฎีเกี่ยวกับการตัดสินใจซื้อ. เข้าถึงได้จาก https://doctemple.wordpress.com/2017/01/25/ทฤษฎีเกี่ยวกับการตัดสิน/. เมื่อวันที่ 25 มกราคม 2560
วีรภัทร วัสสระ. (2558). การศึกษาการรับรู้ของผู้บริโภคและปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคที่ออกแบบเพื่อสิ่งแวดล้อม. การค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมรัฐ บุรีรัตน์. (2552). ทัศนคติของผู้บริโภควัยรุ่นต่อผลิตภัณฑ์เพื่อสิ่งแวดล้อมในกรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุภาวดี ขุนทองจันทร์. (2560). การวิจัยธุรกิจ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น
Andrew McCaskill. (2015). [online]. Consumer-Goods’ Brands that demonstrate commitment to sustainability outperform those that don’t. Available from : www.nielsen.com/eu/en/press-room/2015/consumer-goods- brands-that-demonstrate-commitment-to-sustainability-outperform.html, on 19 October 2018.
Hewa Ghafor Hassan. (2018). “The impact of social media on consumer behavior during product purchase decision making process.” EPH – International Journal of Business & Management Science. Vol.4, Issue 3.
Kotler, P. and K. L. Keller. (2016). Marketing Management. (15th ed). Pearson Education, Inc.
Kumar, D.Suresh and Rajesh Sharma. (2015). “A study of consumer’s perception and attitude towards green products.” International Journal of Advanced Research in Management and Social Sciences. Vol. 4 No. 8:
-297.
Melisha Pather. (2014). Factors affecting the consumer decision-making process in Affrica. Master of Business Administration. Gordon Institute of Business Science, University of Pretoria.
Morel, Magali and Francis Kwakye. (2012). [online]. Green marketing: Consumers’ Attitude towards eco-friendly products and purchase intention in the fast-moving consumer goods (FMCG) sector. Available from :
www.divaportal.org/smash/get/diva2:553342/fulltext01. On 21 December 2018
Muntaha Anvar and Marike Venter. (2014). “Attitudes and purchase behavior of green products among generation Y consumers in South Africa.” Mediterranean Journal of Social Sciences. Vol. 5, No. 21: 183-194.
Schiffman, G. L. and L. L. Kanuk. (2010). Consumer Behavior. (10th ed). Pearson Education, Inc.
Subooh Yusurf and Zeenat Fatima. (2015). “Consumer attitude and perception towards green products.” The International Journal of Indian Psychology. Vol.2, Issue 3: 140-146.
United Nations Global Compact. (2018). [online]. Eco Fashion รสนิยมของคนรักษ์โลก. Available from : http://globalcompact-th.com/unite-bulletin/detail/21, on 18 October 2018.
World Resources Institute. (2017). [online]. The apparel industry’s environmental impact in 6 graphics. Available form : www.wri.org/blog/2017/07/apparel-industrys-environmental-impact-6- graphics. On 19 October 2018.
Zul Ariff Abdul Latiff et al. (2018). “Consumer decision-making process in purchasing packaging products in Malaysia.” Canadian Social Science. Vol. 14, No. 7: 23-27
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
