ความน่าเชื่อถือและความดึงดูดของแหล่งสารของผู้มีอิทธิพลทางความคิด กับการประเมินตราสินค้ารองเท้าวิ่งของผู้บริโภค
คำสำคัญ:
ผู้มีอิทธิพลทางความคิด, ความน่าเชื่อถือของแหล่งสาร, ความดึงดูดของแหล่งสาร, การประเมินตราสินค้าบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) เพื่อศึกษาปัจจัยความน่าเชื่อถือของผู้มีอิทธิพลทางความคิด 2) เพื่อศึกษาการประเมินตราสินค้ารองเท้าวิ่ง 3) เพื่อศึกษาความน่าเชื่อถือของผู้มีอิทธิพลทางความคิดที่มีความสัมพันธ์ต่อการประเมินตราสินค้ารองเท้าวิ่ง โดยใช้วิธีการศึกษาจากข้อมูลปฐมภูมิด้วยแบบสอบถามซึ่งเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบไม่ใช้ความน่าจะเป็น (Non Probability) โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ความสะดวก (Convenience sampling) และเก็บข้อมูลจากบุคคลที่สะดวกและเต็มใจที่จะให้ข้อมูล นำไปวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาด้วยค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคุณ (Multiple regression) ในการทดสอบสมมติฐาน ที่กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษาพบว่า ความน่าเชื่อถือของผู้มีอิทธิพลทางความคิดในด้านความดึงดูดใจของผู้มีอิทธิพลทางความคิด (Attractiveness) ด้านความคุ้นเคยกับผู้มีอิทธิพลทางความคิด (Familiarity) ด้านความไว้วางใจ (Trustworthiness) และด้านความชำนาญเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน (Expertise) มีความสัมพันธ์ต่อการประเมินตราสินค้ารองเท้าวิ่งของผู้บริโภค อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และพบว่าความน่าเชื่อถือของผู้มีอิทธิพลทางความคิดในด้านความคล้ายกันระหว่างกลุ่มเป้าหมายและผู้มีอิทธิพลทางความคิด (Similarity) และด้านความชื่นชอบในบุคลิกภาพ (Likeability) ไม่มีความสัมพันธ์ต่อการประเมินตราสินค้ารองเท้าวิ่งของผู้บริโภค
เอกสารอ้างอิง
ณัฏฐา อุ่ยมานะชัย. (2556). “ผู้ทรงอิทธิพลในโลกออนไลน์กับพลังการบอกต่อการสร้างกระแสโน้มน้าวใจผู้บริโภค”. วารสารนักบริหาร. 33(3), 47-51.
ปฐมาพร เนตินันทน์. (2554). “การสังเคราะห์กระบวนการและกลยุทธ์การสร้างตราสินค้า”. Executive Journal. 11, 36-50.
ภัสสรนันท์ อเนกธรรมกุล. (2553). ผลกระทบจากการใช้บุคคลที่มีชื่อเสียง (Celebrity) ที่เป็นผู้นำเสนอสินค้าหลากหลายตราสินค้าในงานโฆษณา. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารการตลาด. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิทวัส รุ่งเรืองผล. (2553). หลักการตลาด Principle of Marketing. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศศิมา อุดมศิลป์. (2557). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดโดยใช้ผู้ทรงอิทธิพลออนไลน์ในธุรกิจร้านอาหาร. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชานิเทศศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรนิตย์ เอ่งฉ้วน และ พีรยุทธ โอรพันธ์. (2557). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดผ่านกลุ่มผู้นำทางความคิดในกลุ่มสังคมออนไลน์ของบริษัท เดอะมอลล์กรุ๊ป จำกัด. การค้นคว้าอิสระ ปริญญาวารสารศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Abhishek Dwivedi, Robert E. McDonald and Lester W. Johnson. (2014). “The impact of a celebrity endorser’s credibility on consumer self-brand connection and brand evaluation”. Journal of Brand Management. 21, 559-578.
Erdogan, B. Z. (1999). “Celebrity endorsement: A literature review”. Journal of Marketing Management. 15(4), 291–314.
Farooq, F. and Z. Jan. (2012). “The impact of social networking to influence marketing through product reviews”. International Journal of Information and Communication Technology Research. 2(8), 627-637.
McCracken, G. (1989). “Who is the Celebrity Endorser? Cultural Foundations of the Endorsement Process”. Journal of Consumer Research. 16, 310-321.
Ohanian, R. (1990). “Construction and validation of a scale to measure celebrity endorsers’ perceived expertise, trustworthiness, and attractiveness”. Journal of Advertising. 19(3), 39–52.
Vogel, V., H. Evanschitzky, and B. Ramaseshan. (2008). “Customer-equity drivers and future Sales”. Journal of Marketing. 72(6), 98–108.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
