การส่งเสริมจริยธรรมส่วนบุคคลและทีมงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การ บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน)
คำสำคัญ:
การส่งเสริม, จริยธรรมส่วนบุคคล, ทีมงาน, องค์กรที่เป็นเลิศ, ประสิทธิผลขององค์การบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1.องค์ประกอบจริยธรรมส่วนบุคคลและทีมงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การ บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) 2.ความสัมพันธ์ระหว่างจริยธรรมส่วนบุคคลและทีมงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การ บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) 3.สมการถดถอยพหุคูณการส่งเสริมจริยธรรมส่วนบุคคลและทีมงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การ บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) กลุ่มตัวอย่าง พนักงานบริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) จำนวน 300 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ สถิติเชิงพรรณนา ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ความสัมพันธ์ของตัวแปรต้น ตัวแปรตาม การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียรสัน (Pearson correlation) และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ(multiple regression analysis) โดยใช้วิธี stepwise ผลการวิจัย องค์ประกอบจริยธรรมส่วนบุคคลมีระดับความสำคัญมากที่สุด รองลงมาคือ องค์กรที่เป็นเลิศ ทีมงาน และประสิทธิผลขององค์การ ความสัมพันธ์การส่งเสริมจริยธรรมส่วนบุคคลและทีมงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การ บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน)ในทุกด้านมีความสัมพันธ์เชิงบวกเป็นไปตามสมมติฐาน การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณการส่งเสริมจริยธรรมส่วนบุคคลและทีมงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การ บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน)ประกอบด้วย จริยธรรมส่วนบุคคล ทีมงาน และองค์กรที่เป็นเลิศ ข้อเสนอแนะการวิจัยครั้งต่อไป ควรมีการศึกษาเจตนารมณ์และความมุ่งมั่นในการต่อต้านการกระทำทุจริตในองค์การตามหลักการกำกับการดูแลที่ดี เพื่อหาปัจจัยในการส่งเสริมที่แตกต่างกัน ควรมีการศึกษาการส่งเสริมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์การในรูปแบบต่างๆกัน เช่น ภาวะผู้นำ วัฒนธรรมองค์กร องค์กรแห่งการเรียนรู้ จากผลการวิจัยสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับรัฐวิสาหกิจที่มีการส่งเสริมที่คล้ายคลึงกัน
เอกสารอ้างอิง
2.เดือนเด่น นิคมบริรักษ์. (2555). กรณีการแจกมือถือ ไอโฟน 4S กับมาตรฐานจริยธรรมของหน่วยงานภาครัฐ. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร.
3.เยาวลักษณ์ จิตต์วโรดม. (2548). จริยธรรมทางธุรกิจเพื่อการเติบโตขององค์กรอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. กรุงเทพมหานคร.
4.ลักษมี ทุ่งหว้า. (2547). เจตคติของพนักงานที่มีต่อการบริหารองค์การตามหลักบรรษัทภิบาล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหงกรุงเทพมหานคร.
สานิตย์ หนูนิล. (2556). การพัฒนาจริยธรรมในองค์การผ่านกระบวนการบริหารทรัพยากรมนุษย์. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย ปีที่ 33 ฉบับที่ 1 พ.ศ. 2556. กรุงเทพมหานคร.
5.Beer, M. et al. (1984) Human Resource Management : A General Manager’s Perspective. New York: Free Press.
6.Dales, M. , & Hes, K. (1995). Creating training miracles. Sydney, Australia: Prentice-Hall.
7.De Lorme, D., Zinkhan, G. M., & French W. (2001) “Ethics and the Internet: Issues associated with qualitative research”. Journal of Business Ethics, 33(4), 271-286.
8.Ferrell, Fraedrich & Ferrell. (2008). Business Ethics : Ethical Decision Making and Case. Boston, MA : Houghton Mifflin.
9.Ferrier,W.J., Smith, K.G. and Grimm, C.M. (1999). The role of competitive action in market share erasion and industry dethronement: A study of industry leaders and challengers. Acdemy of Management Journal, 42:372-388.
10.Jean Piaget, (1997). The Moral Judgment of the Child. (London: Routledge&Kegan Paul Ltd.,1997). Pp. 133-134
11.Hall, M, J. (2002). Aligning the organization to increase performance results. The Public Manager.
12.Hofstede, Greet H. (2001). Culture’s Consequences: International Differences in Work- Related Values. California: Sage.
13.Holbeche, Linda. (2004). “HR and the highPerformance Organization”. Strategic HR Review. Vol.5 No. 2.
14.Locke, E. A. and Latham, A. (1979). A Theory of Goal Setting and Task Performance. Upper Saddle River: Prentice-Hall.
15.Maslow Abraham, (1987). Motivation and Personnality. New York: Harper and Row Publisher, 1987, pp. 15-23.
16.McClelland, David C. (1953). The Achievement Motive. New York: Appleton-Century-rofts.
17.Nagelsmith, L. (1995). Competence : An Evolving Concept. The Journal of Consulting Education in Nursing.
18.Nina, Mazar. (2007) The Dishonesty of Honest People : A Theory of Self-Concept Maintenance. Toroto : University of Toronto.
19.Mondy, Noe, and Premeaux. (1999). Human Resource Management. Upper Saddle River NJ: Simon and Sehuster Company.
20.Samson, Danny, and Challis, David. (2002). “Patterns of Business Excellence”. Measuring Business Excellence. 6, 2:15-21.
21.Terziovski. Mile. (2002). Achieving Performance Excellence Through an Intergrated Strategy of Radical Innovation and Continuous Improvemant. Measuring Business Excellence 6, 2: 5-14.
22.Valentine, S., Godkin, L. & Lucero, M. (2002). Ethical context, organizational commitment, and person–organization fit. Journal of Business Ethics, 41, 4 (December), 349–360.
23.Walton, Richard E. (1973). “Quality of Working life: What is it?”. Sloan Management Review, 4(7), 20-23.
24.Weaver, G. R. & Treviño, L. K., (2001). “The role of human resources in ethics/compliance management: A fairness perspective”. Human Resource Management Review, 11: 113- 134.
25.William, J. E. (1997). “Total Quality Management / Continuous Improvement - Initiation and Implementation : A Diffusion Study of Two Northeast Ohio Public School Districts”. Dissertation Abstracts International. 57 (08) : 3355.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
